MEDITATIE

Tragische lotswisseling des levens: allen sterven, moeten sterven.
Zuigelingen en grijsaards, volwassenen en kinderen, rijken en armen, koningen en bedelaars.
Ernstige vraag, belangrijke vraag : waarom is dit alles zoo ? Vanwaar toch de dood ? Waarom sterven ?
Op deze vraag worden vele antwoorden gegeven. Daar leven er duizenden, die niet rekenen met God en Zijn Woord. Zij leven voort in oppervlakkigheid. Met het feit der zonde houden zij zich niet op. En volgens hen is sterven: 's werelds beloop. Volgens hen is de dood een noodlot, dat ons allen eens zal treffen.
Geheel anders is het antwoord van den apostel. Volgens hem is het sterven een goddelijke inzetting, een bestel van den Allerhoogsten God.
God schiep den mensch, en Hij schiep hem goed, en naar Zijn evenbeeld. Bekwaam, om te beantwoorden aan zijn bestemming. Langs den weg van het werkverbond wilde God den mensch er toe brengen, dat hij niet kón zondigen, en niet kón sterven.
Daartoe gaf Hij dien mensch het proefgebod, opdat die mensch zuivere gehoorzaamheid zou betoonen. Maar moedwillig verbrak de mensch het werkverbond en werd ongehoorzaam. Toen ging in vervulling het vonnis Gods: ten dage als gij daarvan eet, zult gij den dood sterven.
En alzoo sterven, dat is niet 's werelds beloop. Leven, dat was 's werelds beloop.
Sterven, dat is niet een noodlot. Maar sterven, dat is een straf Gods, als de uitwerking van de vloek der wet, als de vrije keuze van den mensch boven het leven.
Sterven, dat is handhaving van het geschonden recht Gods. De oorzaak van de wreede heerschappij van den dood, ligt in de zonde.
Daarom is het den mensch gezet, te sterven, en, naar het woord van den apostel: éénmaal! De mensch sterft maar éénmaal. Dus hij, of zij, die door den dood is geveld, kan niet meer terug. Kan zijn leven nooit meer herhalen, nooit meer verbeteren. Hij kan niet meer levend worden, om zijn onvervulde taak af te werken. Hij kan zich niet meer voorbereiden op een beter sterven.
Welk een ernstig woord: maar éénmaal sterven. En toch, hoe ernstig ook, de mensch glijdt er over heen, keert het zelfs om en zegt niet: maar éénmaal sterven! Maar : maar eenmaal leven !
Een mensch leeft maar eenmaal, zoo spreekt het kind der wereld. Laten wij daarom van dit korte leven zooveel mogelijk genieten. Laten wij er van halen, wat er van te halen is. Laten wij eten en drinken en vroolijk zijn. Want: morgen sterven wij. En dan is het uit!
Zoo leven er duizenden, zoo gaan er duizenden den dood tegemoet. Vreeselijk zal het zijn, zoo te vallen in de handen van den levenden God!
Daarom, mijn lezer, laat ons luisteren naar dit Godswoord. En dan vooral letten op dat: daarna! Want: het is den menschen gezet te sterven, en daarna : het oordeel ! Het is een leugen des duivels, dat het uit is met den dood.
Daarna: het oordeel.
Zooals de dood een mensch vindt, zoo zal het oordeel hem vinden. En dat oordeel beteekent hier niets anders dan : het oordeel der verdoemenis. Als een mensch sterft, zooals hij geboren is. Als hij niet veranderd wordt, als hij niet bekeerd wordt. Als hij geen zondaar voor God wordt, dan gaat hij voor eeuwig verloren.
O, wat is het van ontzaglijke beteekenis, hiermee ernstig bezig te zijn. Mijn lezer, zijt gij daarmee bezig ? Of leeft gij nog voort in oppervlakkigheid, zonder God?
Kunt gij sterven ?
Dat is een vraag die gij nu moet beantwoorden, nu, op dit oogenblik. Morgen kan 't te laat zijn. De dood komt onverwacht. Aanstonds is de beurt aan u. De Rechter staat reeds voor de deur.
Het is den menschen gezet, eenmaal te sterven. En daarna het oordeel. En dat oordeel kan voor ons niets anders zijn dan de eeuwige verdoemenis, zoolang wij staan voor eigen rekening. Eeuwige verdoemenis, dat is: voor eeuwig weggestooten worden van God. Eeuwig smart lijden in de hel. Daar, in de buitenste duisternis, komt nooit meer één lichtstraal. Die daar binnengaat, kan alle hoop laten varen.
O, mijn lezer, dat de Heere u mag leeren om te vragen : is er nog eenig middel om de welverdiende straf te ontgaan? Om wederom te komen in Gods gunst en gemeenschap ?
En wanneer deze vragen oprecht zijn, wanneer wij werkelijk zijn, radeloos en reddeloos, wanneer wij onszelf niet meer kunnen redden, en ook niet meer onszelf paaien met de gedachte: och, 't zal wel wat meevallen! Wanneer daarentegen de dood en het oordeel ons als vreeselijke werkelijkheden voor oogen staan, dan zal de Heere spreken. En antwoorden: Ja, dat middel is er ! Want het bloed van Jezus Christus, Gods Zoon, reinigt van alle zonden!
En gelijk het den menschen gezet is, eenmaal te sterven, en daarna het oordeel: alzoo ook Christus. Zooals de menschen maar eenmaal sterven, alzoo is het ook met Christus gegaan. Ook Hij behoefde maar éénmaal te sterven.
Daar is echter een groot verschil tusschen onze dood en de dood van Christus. Want onze dood is een straf, Christus' dood was een offer. Christus behoefde maar eenmaal te sterven, omdat het offer van Zijn dood volmaakt was. En voor eeuwig geldend.
Christus is geofferd, éénmaal.
Heel Zijn leven, van kribbe tot kruis, was één onafgebroken offer. En Zijn dood was een offer.
Christus is geofferd, éénmaal. Waartoe ? Om veler zonden weg te nemen. Tot een losprijs voor velen.
Hoort het: voor velen ! Dus niet: voor allen! Algemeene verzoening predikt dei Heilige Schrift niet! De genade is particulier.
Hoort het: voor velen! Dat dit woordje : voor velen, bemoedigend mag zijn voor die hongeren en dorsten naar Christus.
In dat woordje : voor velen, beluisteren wij het heerlijk evangelie : de Heere heeft geen lust in den dood van den goddelooze!
O, dat er in onze lezerskring maar velen begeerig mochten zijn.
Behoort gij tot die velen, mijn lezer ? Om dat met zekerheid te weten, hebt gij noodig een levende belijdenis. Een levende belijdenis, daarvan : dat gij een goddelooze zijt. Eén, die los is van God. Die leeft zonder God. Die God, en dus het hoogste goed: mist! Die belijdenis moet zijn: een belijdenis des harten. Een persoonlijke belijdenis!
En als dat zoo is, dan ziet men, bij aanvang, dat God, naar Zijn rechtvaardig oordeel, moet straffen. Dat is heilig recht. En dat heilig recht begint men dan te billijken. Dan komt er schuldbesef. Dan is men getroffen en verslagen. Dan begint men 't uit te roepen voor God: wee mij!
Ja, mijn lezer, die behoort tot die velen, die wordt overtuigd van zonde, gerechtigheid en oordeel, door den Heiligen Geest. En dat is het eerste, dat geschiedt.
Zoo, zoo alleen wordt de noodzakelijkheid geboren om Hem te kennen. Hem, die door één offerande geheiligd heeft allen, die door Hem tot God gaan.
Mijn lezer, behoort gij ook tot hen, die door den Heiligen Geest overtuigd zijn van zonde, gerechtigheid en oordeel ? Behoort ook gij tot die verslagenen ?
Hebt ook gij toevlucht leeren nemen tot God met uw schuld en zonden ? Is het roepen om genade geen vreemde zaak meer voor u ?
Is het 't grootste verlangen uwer ziel om te mogen weten, of uw zonden zijn vergeven ? Verlangt gij naar wegneming uwer zonden, zoo, alsof zij er nimmer waren geweest ? Verlangt gij daarnaar met uw gansche hart ?
Ja?
O, worstelt dan aan de troon der genade, of gij moogt zien uit uzelf op dat offer van Hem! Dat offer, dat gebracht is om veler zonden weg te nemen.
's-Gr. C.
J. R. C.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen