RONDOM DE LEESTAFEL

TIMOTHEüS, geïllustreerd Weekblad. Uitg. : La Rivière & Voorhoeve, Zwolle.
Wanneer een tijdschrift kan schrijven : 41ste jaargang — dan begrijpt men wel zóó veel, dat met met een oude, bekende, vertrouwde huisvriend te maken heeft. Met Timotheüs, het bekende geïllustreerde christelijke tijdschrift van La Rivière & Voorhoeve te Zwolle, is dat dan ook inderdaad het geval. Veertig jaar geleden greep men er naar. En nu vraagt men nog in heel veel huisgezinnen: is Timotheüs al gekomen? 't Is een Vrijdagsche klant, die bij oud en jong welkom is ! Altijd krijgen we : Geschiedenis van den dag. In het nummer dat nu voor ons ligt, wordt in dat weekoverzicht de toestand in Palestina (geïllustreerd) besproken. De hoofdredacteur uit Den Haag, de heer J. N. Voorhoeve, verzorgt de meditatie. Indrukken van den hoofdredacteur, Bijbelsche bijzonderheden, Voor de zieken, enz., zijn van die kleine rubrieken, die niemand overslaat. Dan zijn er altijd een paar vervolgverhalen, die ouderen en jongeren graag lezen. Belangrijke artikelen worden gegeven over verschillende onderwerpen, b.v. Russisch gevaar. Reizigers, Vrouwenspiegel, de opening van Nijmegens brug, enz. Tal van foto's maken het Weekblad Timotheüs tot een fleurig tijdschrift, dat waarde is gelezen te worden.

EN EEUWIG ZINGEN DE BOSSCHEN,
door Trygve Gulbranssen. Uit 't Noords vertaald door dr. Annie Posthumus. 9e druk. Uitgave: Z.-Hollandsche Uitg.-Mij., Den Haag.
Wij beginnen met een eeresaluut aan de vertaalster. Want anders zou dit boek voor ons, hier in Nederland, een groote onbekende zijn ; en dat zou zeer te betreuren zijn. Het speelt in Noorwegen en het is een familiegeschiedenis. „De geschiedenis van het geslacht Bjiörndal". De titel leidt ons in de geschiedenis in. Rondom, achter, vér achter en eindeloos wijd, liggen de bosschen rondom de groote Noorder-boerderij, waar de menschen uit de Zuidvlakte niet durven en niet willen komen. „De menschen en ook de honden hier beneden in de breede vlakte-woonstreek, ze waren zoo anders dan die in het noorden in Björndal". Zoo spreekt de beer, die wondere, geheimzinnige, oersterke beer, „donker als de rots zelf, met die hoekige kop, scherp van omtrek, met die lange en magere hals, met dun geworden, in plukken uitstaande vacht". Die geheimzinnige beer met knagende, weeë pijn van binnen, zoodat haar ook het vleesch niet meer zoo smaakte als vroeger, is, door haast woest optreden in de breede vlakte-woonstreek, de oorzaak dat de menschen van de benedenvlakte tenslotte de hulp gingen Inroepen van den boer van Björndal, een beren jager met gevreesde vermaardheid. , Dat schot in de flank" had de beer ook aan de bewoner van Björndal te danken. En de jacht, die nu weer begint, eindigt met den dood van den jager en den dood van de beer, waardoor we dan op Björndal worden ingewijd in de gangen van de familiegeschiedenis, met een verhaal uit de jaren omstreeks 1760 tot 1810.
De pater familias had twee zonen Tore, de oudste, en Dag, de jongste. Tore sterft, hij verdrinkt met vrouw en kind. Dag wordt dan de man op de boerderij, trouwt met Therese, de zuster van Dorthea, die samen nu op de boerderij komen. Dan worden twee kinderen geboren, waarbij de wónder-geheimzinnige Ane Hamarrbö een wondere voorspelling geeft, dat de oudste zou sterven en de jongste zijn plaats zou innemen. En die jongste het óók Dag: de oude Dag en de jonge Dag, met Therese en Dorthea de hoofdpersonen van het verhaal.
Wat wordt alles mooi, eenig mooi beschreven. Zeker, 't speelt in Noorwegen, met al die Noorsche eigenaardigheden, die wondere dingen, die bij ons onbekend zijn. Maar schitterend is de persoonsbeschrijving, de karakter ontleding, de groepeering en de sorteering, waarbij de bijzonderheden van de levensgebeurtenissen ons wonder mooi en buitengewoon boeiend worden geteekend, zoodat we geheel meeleven met „de geschiedenis van het geslacht Björndal".
Lees de beschrijving van het Kerstfeest-gebeuren op de boerderij eens. En dan de sleejacht naar de kerk, vliegend als over éen afgrond. De levensteekening van Therese en de fijne beschrijving van Dorthea. De karakterteekening van Dag, van de oude kapitein Klinge ; straks van freule Adelheid, den jongen Dag, overste Gall, „juffrouw" Kruse ! Schitterend mooi en zóó pakkend en onderhoudend, dat de eerste vacantiedagen het boek van 370 bladzijden bij ons was en bij ons bleef. „En eeuwig zingen de bosschen" is een mooi boek! En op de laatste bladzijde lazen we : „Dit boek is het eerste deel van een trilogie". Er is een tweede deel: „Winden waaien om de rotsen". En de titel van het derde deel luidt: „De weg tot elkander".
De Uitgever heeft geen moeite gespaard en de grootste zorg besteed aan dit boek. Het mag er zijn ! 't Is een eerste klas boek geworden in de Nederiandsche uitgave.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen