Rondblik buiten de Grenzen

Terwijl men in Spanje rechts en links een bloedigen strijd voert, is het in den Oosthoek van de Middellandsche Zee, in Griekenland, ook weer eens beginnen te rommelen. De oogenschijnlijke rust, gevolgd op de terugkeer van Koning George, die principieel constitutioneel wilde regeeren en inderdaad, met tact en beleid optrad, schijnt voorbij.
De ontevredenheid over „partijgekonkel", die reeds zoovele malen onrust in Griekenland teweeg bracht, begon allengs weer te groeien. De minister-president Metaxas nam sociale maatregelen, die bij de arbeiders niet in goede aarde vielen, omdat zij zich in hun stakingsrecht beknot voelden, terwijl ook de loonen te laag werden geacht. En kort voor het afloopen van den termijn, waarvoor aan de regeering volmacht was verleend, werd een algemeene staking geproclameerd'. Hierover bestond echter onder de arbeiders geen eenstemmigheid, en uit vrees voor botsingen werd door den president een proclamatie uitgevaardigd, waarbij het parlement werd ontbonden. Dit zou uit partijzucht niet in staat zijn regeeringsbevoegdheid tot heil van het land uit te oefenen. Het leger bleef op de hand van Metaxas, en stelde hem zoodoende in staat als dictator op te treden. Als motief voor zijn handelwijze heeft de president opgegeven, dat er vrees bestond voor gevaarlijken invloed van communistische elementen.
Het schijnt, dat Koning George zich bij deze nieuwe moeilijkheden wat op den achtergrond wil houden. Men hoort zijn naam althans weinig noemen. De nieuwe dictatuur zal overigens voor zijn positie wei niet zoo kwaad zijn. Hij heeft nu een regeering met veel bevoegdheden tot steun. En bovendien kan hij nog altijd rekenen op de medewerking van Engeland, dat, naar destijds verluidde, op zijn terugkeer zoo grooten invloed heeft gehad. Voor alle zekerheid heeft Engeland reeds 'een paar kruisers naar de Grieksche havens gestuurd. De Britsche regeering heeft er wel eenig belang bij dat in Griekenland een Engelsch-gezlnd koning aan het hoofd staat.
De berichten uit Spanje maken melding van wisselende successen voor opstandelingen en regeeiringstroepen. Terwijl we dit schrijven, berichten de bladen dat de nationalistische elementen in gunstige positie verkeeren. De leider, generaal Franco, heeft de verwachting uitgesproken dat Zaterdag Madrid zal worden bezet. Nu zijn dergelijke verwachtingen wel eens vaker uitgesproken, zoodat we er op 't oogenblik nog niet veel houvast aan hebben. Zeker is echter, dat de Spaansche hoofdstad steeds nauwer door de mannen van Franco ingesloten wordt. Aan den anderen kant wordt de roode Regeering een gunstigen uitslag beloofd, omdat zij alle goudvoorraden in handen zou hebben. We zullen moeten afwachten, zonder aan de tegenstrijdige berichten al te veel waarde toe te kennen.
Dat de Spaansche gebeurtenissen om begrijpelijke redenen de belangstelling hebben van meer dan één mogendheid, hebben we vorige week reeds uiteengezet. Het gevaar ziende van een inmenging door een of ander land, — hetzij ten gunste van de regeering of van de rebellen — heeft Frankrijk voorgesteld zich te verbinden om in den Spaanschen burgeroorlog niet te interveniëeren. En inderdaad hebben vrijwel alle daarvoor in aanmerking komende mogendheden in dit plan toegestemd.
De vraag is nu echter, wat men precies bedoelt met de toezegging, dat men zich niet in dit binnenlandsch conflict zal mengen. Daarover is men het niet eens. Misschien was men om die reden ook wel spoedig bereid om de gevraagde verklaring af te leggen. Want al zouden de verschiliende regeeringen bereid zijn om „volstrekte neutraliteit" te bewaren, particulieren zijn door deze bereidverklaring niet gebonden. Dat is reeds gebleken. De Fransche socialisten hebben een aantal vrachtauto's met levensmiddelen, bestemd voor de Spaansche volksfronters, naar Spanje gestuurd, en zelfs een oproep gepubliceerd aan de steden, welke deze vrachtauto's voorbij komen, nog auto's met levensmiddelen aan de karavaan toe te voegen. En vanuit België vertrokken zelfs vrijwilligers naar het land van den burgeroorlog om de regeeringstroepen 'n handje te helpen.
Ook over Duitschland's onzijdigheid is men 't niet allerwege eens.
En zoo blijft men de Spaansche gebeurtenissen met meer belangstelling gadeslaan, dan wanneer men er een uitsluitend binnenlandsch oproer in zag.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen