De Waarheidsvriend cookies

Voor optimale prestaties van de website gebruiken wij cookies. Overeenstemmig met de EU GDPR kunt u kiezen welke cookies u wilt toestaan.

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies zijn verplicht om de basisfunctionaliteit van De Waarheidsvriend te kunnen gebruiken.

Optionele cookies

Onderstaande cookies zijn optioneel, maar verbeteren uw ervaring van De Waarheidsvriend.

Bekijk het origineel

Rondblik buiten de Grenzen

Bekijk het origineel

+ Meer informatie

Rondblik buiten de Grenzen

5 minuten leestijd

Als we de berichten uit Rusland gelooven mogen (eenige twijfel is hier zeker niet misplaatst!) hebben de zestien vooraanstaande communisten, die wegens landverraad ter dood zijn gebracht, bij de terechtzitting hun instemming betuigd met het uitgesproken vonnis. We hebben er reeds melding van gemaakt, dat het hier ging om een groep personen, die tezamen met Trotzkl, eens de rechterhand van Stalin, tegen de Sovjetunie zouden hebben samen gespannen. Zelfs zouden zij in verbinding hebben gestaan met de Gestapo. Ontzaglijk breede verslagen van de terechtzitting moesten er de wereld van overtuigen, welke snoodaards hier aan 't werk waren. En de beklaagden zouden, zooals gezegd, alles volkomen hebben toegestemd. Zoo bracht een der ter dood veroordeelden den openbaren aanklager onder tranen dank, omdat hij „het eenig passende vonnis tegen ons heeft geëischt".
Als men iets af weet van de geraffineerde methoden, welke soms worden toegepast om beklaagden tot bekentenissen te brengen, zal men aan deze zelfbeschuldigingen, — indien ze werkelijk zoo zijn geuit —, maar niet aanstonds veel waarde hechten.
Volgens de visie van den eigenlijken, maar ongrijpbaren hoofdbeklaagde, Trotzki, moeten de matelooze zelfbeschuldigingen van Zinowjew c.s. verklaard worden als de eenige manier, waarop zij aan de buitenwereld hun onschuld konden doen blijken.
Hoe dit zij : dit moordproces wijst er wel op, dat het in het Sovjet-paradijs niet alles zoo eensgezind is, als men de buitenwereld zou willen doen gelooven.
Terwijl Duitschland besloten heeft de diensttijd tot twee jaar te verlengen, waardoor begrijpelijkerwijs in Frankrijk eenige ongerustheid is verwekt, is de Duitsche rijksbankpresident en rijksminister voor economische zaken in Parijs op bezoek geweest bij de Fransche regeering. De positie van Schacht is over 't algemeen niet benijdenswaardig. Hij moet maar trachten de fiinancieele en economische eindjes aan elkaar te knoopen, die door de militaire politiek der nazi's telkens weer uit elkaar worden getrokken. En dit streven wordt door de verschillende groepen in de leidende figuren — die er ondanks alle gelijkschakeling toch altijd nog bestaan —, niet altijd op gelijke wijze beoordeeld.
Schacht schijnt echter voor zijn functies zeer goede kwaliteiten te bezitten. Hij behield het vertrouwen van Hitler en kreeg — naar 't heet — den reeds functie-rijken Goering naast zich om de oppositie vanuit de militaristische hoek op te vangen.
Het bezoek, dat de rijksminister voor economische zaken aan Parijs bracht, betrof, officieel het beantwoorden van het bezoek Jat de president van de Bank van Frankrijk aan Berlijn bracht. Maar het zal duidelijk zijn, dat men niet zoo'n eerste kracht wegstuurt met alleen een formeele beleefdheids-opdracht.
En er is dan ook aan toegevoegd, dat Schacht de opdracht had in Parijs te gaan vertellen, dat de verlenging van den actieven dienstplicht niet tegen Frankrijk, maar tegen het communisme van Rusland is gericht. Maar of het den bekwamen diplomaat heelemaal gelukt is om de gewekte onrust bij de Franschen weg te nemen ? Het is zoo moeilijk om een bepaald doel aan een bestaand leger te geven. De soldaten, die tegen de Russen kunnen vechten, kunnen dat evengoed tegen de Franschen, zouden we zoo zeggen.
Om echter de goede bedoeling van Duitschland ten opzichte van Frankrijk duidelijk te maken, heeft Schacht zeer vriendelijke woorden gesproken aan het adres der Fransche regeering-Blum. Als men bedenkt, dat deze hooggeprezen regeering gesteund en gedragen wordt door communisten, klinkt deze lofprijzing uit den mond van den Duitschen minister wel wat zonderling. De communisten in Frankrijk waren er dan ook heelemaal niet door gevleid. Schacht heeft zelfs te kennen gegeven, dat de communistische propaganda in Frankrijk zijn besprekingen heeft belemmerd. Over een Fransch crediet aan Duitschland heeft hij dan ook geen v/oord durven reppen, en Schacht verzekert, dat het ook nooit de bedoeling is geweest dat hij dit wel zou doen. Eerst moeten de politieke moeilijkheden uit den weg worden geruimd, zoo verklaarde hij, dan volgen de economische vanzelf. Deze zijn inderdaad nauw verbonden. Het zal echter niet zoo makkelijk vallen om met het opruimen van deze moeilijkheden een aanvang te maken.
Afgezien van opzet en .bedoeling van de samenspreking te Parijs, mogen we echter niet ontkennen dat hiervan een gunstigen invloed op de wederzijdsche verhoudingen kan uitgaan. Al zal het nog wel even duren voor Frankrijk en Duitschland, bereid zijn om een pact af te sluiten als nu tusschen Frankrijk en Rusland bestaat
In navolging, althans min of meer overeenkomstig het voorbeeld der Duitsche Belijdeniskerk, is 'Zondag j.l. in de R.K. kerken een brief voorgelezen in verband met de verhouding van Derde Rijk tot Kerk. Er is echter een kenmerkend onderscheid tusschen het protest der Belijdeniskerk en dat der R.K. Bisschoppen. In de brief van de Bisschoppen wordt hulde gebracht aan Hitler voor de krachtige wijze, waarop hij het communistische gevaar bestrijdt. En, zoo luidt de voorstelling, niets is zoo geschikt om den Führer in dezen strijd terzijde te staan dan juist de Kerk van Rome, weshalve Hitler goed zou doen de R.K. Kerk in zijn strijd te betrekken en haar geloovigen meer vrijheid van beweging te laten.
Zonder op deze plaats nu een nadere vergelijking tusschen het eene en het andere protest te trekken, zal het duidelijk zijn, dat in laatstbedoelde kerkelijke boodschap heel wat opportunisme schuilt.
Om deze reden vond de brief der R.K. Bisschoppen dan ook kennelijk een .beter onthaal dan die der Belijdeniskenk. Er schijnt tusschen de R.K. Kerk en de regeering eenige toenadering te zullen worden gevonden. Hoe zich dit verder ontwikkelen zal, zullen we moeten afwachten.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van donderdag 3 september 1936

De Waarheidsvriend | 10 Pagina's

Rondblik buiten de Grenzen

Bekijk de hele uitgave van donderdag 3 september 1936

De Waarheidsvriend | 10 Pagina's