MANKE MURK

Met toestemming van uitgever J. H. Kok te Kampen
Stil ging de boerin dan heen, om haar niet te storen of den indruk te geven, dat haar gangen werden nagegaan. Maar dat zij niet was als anders, kon niet onopgemerkt blijven. In al dien tijd: , dat zij op „Lucht en Veld" gediend had, werd door haar niet zooveel stuk geslagen als de laatste week. 't Was alsof zij geen macht in haar handen had. Daar lagen al een gebroken koffiepot, en een wit bord, en een steenen deksel, dat op een braadpan dienst had gedaan, en een paar theekopjes in de gracht, die om de hoeve liep. „Als je zoo doorgaat, zal mijn provisiekast wel opgeruimd warden", zei de boerin, toen een glazen zuurstel uit Pleun's handen viel en de glassplinters benevens azijn en zout en slaolie heren der verspreid lagen. Met 'n gil draafde Pleuntje heen, om vager, blik en dweil te halen en tevens nog te herstellen, wat nog hersteld kon worden, maar wat stuk was., liet zich niet meer maken. Nog nooit had: men Pleuntje zóó in de war gezien. Het was glad mis met haar.
Eerst dacht men, dat het kwam door het onverwachte sterven van Eiske op „Biomia State". 't Had haar ook bepaald een schok gegeven. Zij kenden elkaar zoo goed: en zagen elkander zoo dikwijls, en tot voor kort had Pleun haar nog gesproken, en nu zoo plotseling weg. Dood! Die fleurige, gezonde, sterke Eiske dood! 't Was haast niet in te denken en elk, die haar kende, was er van onder den indruk. Toen den volgenden morgen de Mokken haar uitvaart beluidden, om allen uit de gemeente en den verderen omtrek in kennis te stellen met haar heengaan, werd het in veler hart even stil, onder den indruk van dat ontzaglijk gebeuren. Want de dood heeft iets majesteitelijk, waar elk eerbied voor gevoelt, niet het minst, omdat ieder hier voor buigen moet, gewillig of onwillig, en zoowel heer als knecht, jeugd als ouderdom, vrije en dienstbare, rijke en bedelaar.
Zou het dat niet zijn, wat ook Pleuntje te machtig scheen te worden, vooral toen daarop die begrafenis volgde, met dien buitengewoon langen stoet van familie en bekenden ?
Want Elske was bemind geweest wegens haar vroolijkheid. En omdat zij met haar vrijer op „den zang" had gegaan, werd besloten het heele koor te verzoeken haar mede de laatste eer te bewijzen, en dan bij het graf een lied te zingen ter harer nagedachtenis. Zie, dat was iets, 't welk hier maar hoogst zelden voorkwam en dan. zeker nooit bij een dienstbare. Daarom liep alles uit, om van deze plechtigheid getuige te zijn. Ook Pleuntje had voor dezen middag vrijaf gevraagd, om, al was het vanuit de verte, te zien hoe het ging en daarbij meteen haar vriendin, die zij in het leven zou missen, nog een laatsten groet te brengen. En toen heeft zij geschreid, wezenlijk geschreid. Niet maar van die gelegenheidstranen, gelijk zoo menigmaal bij dergelijke gelegenheden gezien worden, maar échte. Geheel achteraf, bij zoo'n zwaren, hoogen. liep, waar niemand haar gezien heeft, anders niet dan Joukje van vrouw Kalma, die het stil haar moeder vertelde. O ja, en Gabe ook, een van de vorige vrienden van Murk, die eveneens op het kerkhof wat achteraf bleef, omdat hij niet verkleed was. 't Stond immers zoo oneerbiedig en onverschillig, in een blauwe kiel bij een begrafenisplechtigheid te zijn, maar hij kón niet anders, omdat hij te laat met het vee van de markt was; gekomen om zich nog te verkleeden. Zoodoende bleef ook hij, als iemand die er niet bij hoorde, op eenigen afstand van het graf, waaromheen de rouwdragenden geschaard stonden, terwijl de Zangvereeniging het lied zong van Pieter Jelles: „De wylde Meaner" *) Maar zóó viel zijn oog ook op Pleun, van wie de menschen vertelden, dat zij voor manken Murk was, en die daar achter dien boom haar gelaat in haar roodbonten zakdoek verborgen hield, toen liet zoo melancholisch over den doodenakker klonk :
In wylde Meaner is de Dea, Meanend giet er troch it gea. Wy scille 't bilije. It wirk moat hird eine. Skerp moat it sitiel snije, Wy scille 't bilye. Tlnk er om, dou moai-je blom, Tink er om.
De pinksterblommen, jong en prüs. Meant de Meaner by de rüs, 't Blau blomk 'yn de wallen, O, s-juch it der fallen, 't Pronkstik fen d'e finne. It rollet der hinne. Tink er om, dou moai-je blom, Tink er om.
O, feinten, fammen, soun en bliid, Tink de dea haldt üngtiid. Hy strüst oer de lannen, Hy rint lans de strannen. Wai wirde de blommen, Hy is op 't kommen. Tink er om, dou moai-je blom, Tink er om.

De wilde Maaier.
Een wilde maaier is de Dood, Maaiend gaat hij door het land. Hij slijpt zijn zeis ; Het werk moet opschieten. Scherp moet het staal snijden. Wij zullen het ondervinden. Denk er om, gij mooie bloem. Denk er om.
De Pinksterbloemen, jong en schoon, ; Maait de maaier bij getallen, 't Blauwe bloempje aan den waterkant, O, zie het daar vallen. Pronkstuk van de weide. Het rolt daarheen. Denk er om, gij mooie bloem. Denk er om.
O, jongelingen en maagden, gezond en vroolijk, Bedenk, de dood houdt oogsttijd; Hij ruischt over de landen. Hij loopt langs de stranden. Weg zijn de bloemen. Hij is op de 'komst. Denk er om, gij mooie bloem,

[Wordt vervolgd.]

*) Voor hen, die , de Friesche taal niet machtig zijn, volge hier een vrije vertaling van dit lied.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen