MANKE MURK

Met toestemming uitgever J. H. Kok te Kampen
Ook Gabe kwam onder den indruk, even zoo goed als al de anderen, maar het trof hem in Pleun, dat zij zoo heel erg bedroefd was en, toen de plechtigheid ten einde liep, zoo stil verdween. Heel anders dan de meesten, die in groepjes het kerkhof verlieten en spraken over dien mooien krans, door de Zangvereniging op de kist gelegd, en over de eer, die men de doode had aangedaan, en over de boerin van „Bornia-State", die ook geschreid had, en over de moeder van Elske, een oude sloof uit de Wouden, met een oud „klepske" over het zilveren oorijzertje en een regenkleed, dat rood zag van armoe en ouderdom.
Later heeft Gabe er van verteld, dat hij Pleun daar zoo had zien staan, en toen dat weer aan vrouw Siderius werd overgebracht, gelijk het nooit aan gedienstige geesten ontbrak, om de nieuwtjes van de plaats uit te bazuinen, toen heeft deze het vooral daaraan toegeschreven, dat de meid zoo vreemd was en zoo vreemd deed, de laatste dagen.
En die droeve gebeurtenis stond daar ook inderdaad niet geheel buiten, doch de ware oorzaak zat dieper.
Als Murk gewild had, dan, had hij daarvan wel wat meer kunnen vertellen, doch Murk zweeg, omdat het een geheim betrof tusschen Pleuntje en hem. Eerst later hebben zij zelf daarvan mededeeling gedaan, zoodat vrouw Siderius te weten kwam hoe de vork in den steel zat en haar anders zoo getrouwe meid zoo buiten de dingen leek te staan en niet als gewoon leefde voor haar werk.
't Was aan den avond van dienzelfden Zondag, waarop de dominé zijn toespraak beëindigd had met een opwekking om trouw voor zijn beginsel uit te kommen, dat Murk de reis naar „Lucht en Veld" ondernam met het bepaalde doei, thans met Pleuntje te spreken over wat men een publiek geheim noemde, 't Melken was afgeloopen. Bouke had zich verkleed, om eveneens naar een naburig dorp te gaan, waar zijn meisje diende. De boer en vrouw zaten samen bij de koffietafel. De kinderen speelden in den appelhof en Pleuntje zat in de ruime keuken voor het raam, van waaruit zij een vrij gezicht had op den weg. Vanzelf gingen haar gedachten over de gebeurtenissen van dé laatste dagen, waarbij Elske en Murk telkens haar voor den geest stonden. Opeens werd haar oog getroffen door een naderende verschijning. Dat was hij. Ze kende hem al uit de verte. Natuurlijk, omdat hij mank liep, maar dan ook nog wel om wat anders. Zij zou hem. uit duizenden kennen. Aanstonds glansde haar gelaat op. 't Stond bij haar vast, dat hij hier kwam en zijn bezoek haar gold. Dat voelde zij en weer kwam datzelfde over haar van laatst, toen hij bij de schuur haar zoo vreemd had aangekeken.
Vervelend toch, dat kleuren. Dadelijk stond zij op, om afleiding te zoeken, doch het ontging haar niet, dat hij al nader kwam en eindelijk het hek binnenliep.
Vreemd, hem zoo te zien, zonder hit en kar. Dat was in geen tijden gebeurd. Zou zij het den boer en boerin zeggen, dat Murk er was? Doch eerst maar eens , afwachten, wat hij wilde. „'n Avond, Pleuntje, " groette Murk.
„'n Avond, Murk, " zei Pleuntje en vervolgde toen, blijkbaar onverschillig : „jou hier, op Zondagavond: ?
„Ja, Pleuntje, is het goed ? Want ik kom van avond nu eens expres voor jou."
Daar had je het al. Dat lag haar zoo bij en blij klopte het in haar. Waarom zou zij het verbergen ? Zij was geen achttien jaar meer, evenmin als hij.
„'t Is goed. Murk; 'k heb wel eens behoefte aan iemand, om mee te praten, 't Is zoo naar, nu Elske zoo plotseling gestorven is. Maar laat ik dan binnen even vertellen, dat je er bent".
Met welgevallen namen Siderius en zijn vrouw dit aan. Zoowel voor den een als voor de ander zouden beiden het niet anders begeeren en de boer voorspelde al aanstonds een bruiloft voor 't volgend jaar. „Zoover zijn we nog niet", lachte Pleun, om dadelijk daarop naar de keuken terug te keeren en Murk te vragen mee naar binnen te gaan.
„'n Avond, koopman", grapte Siderius en bood Murk een stoel. „Flink van je, ons eens op te zoeken; Pleun heeft al zoo lang naar je uitgekeken. Zij vindt het niets aardig, dat je niet wat vaker komt".
„Niks van waar", kwam Pleuntje, „ik heb daar nog nooit een woord van gezegd. Dat weet de vrouw ook wel, niet waar, vrouw ? "
„Ik zeg maar niks", lachte de boerin, „maar ik vind het best, als jullie nu maar niet al te haastig bent en mij in den steek laat".
„De koop gaat voor de huur, vrouw, en daar hebben wij ook niet naar gevraagd, toen wij het samen eens waren geworden en onze spullen bij elkaar wierpen. Ik zeg maar : als t' wezen zal, dan ook niet lang meer uitstellen. Hoe oud ben je eigenlijk, Pleun ? "
Siderius zat op zijn praatstoel.
„Tusschen de vier-en vijf en twintig", zei Pleuntje, die nog nooit haar ouderdom had gezegd.
„Kan je begrijpen ; komt minstens nog tien bij, als 't geen vijftien is. Maar kom, vrouw, ruim den koffieboel op, dan zullen wij ter eere van de jongelui een lekker bittertje drinken. Je hebt zeker ook nog wel wat onder de kurk voor je zelf en Pleun ? "
„Maak geen drukte, vrouw; ik gebruik 't niet meer", viel Murk plotseling in. 't Was de eerste maal, dat hij geroepen werd zich over deze zaak uit te spreken en aanstonds dacht hij weer aan het woord, dien morgen in de kerk gehoord, al had hij niet gedacht dat dit onderwerp hier aan de orde zou komen.
[Wordt vervolgd.]

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen