OUDERS EN KINDEREN

Gedurende de wereldoorlog werden er in Frankrijk geïllustreerde briefkaarten verkocht, waarop op vaak geestige wijze werd aangegeven hoe men de kleine kinderen wèl, hoe men ze niet verzorgen moet. Een van de vermakelijkste van die prentbriefkaarten vertoont een optocht van zuigelingen. Evenals dat bij betoogers gebruikelijk is, voeren ze groote borden mee, waar op hun eischen met groote letters staan geschreven.
Zoo komt daar een wiegekind aanstappen, dat als eisch omhoog heft: „Wij willen moedermelk !" Een ander heeft als leus : „Wij willen droge bedjes !" En dan volgen : „Wij willen alleen slapen !" „Wij willen beschermd worden tegen de vliegen !" „Wij willen lucht en licht!" „Wij willen met rust gelaten worden!" In den meest modernen vorm komen op deze wijze de kleine kinderen met hun eischen voor den dag. En 't indrukwekkend aantal van deze betoogers zal er ons zeker toe moeten brengen, op hun gestelde eischen acht te geven.
Trouwens, ik geloof, dat in de laatste tijden heel wat toestanden op het gebied der zuigelingenverzorging verbeterd zijn. De waarde van de moedermelk wordt weer algemeen gewaardeerd en meer dan vroeger het geval was, grijpen de moeders de gelegenheid aan, haar kinderen zelf te zoogen. Slechts overbeschaving kan zich daartegen verzetten. Neem ook eens de eisch omtrent lucht en licht. Hoeveel beter wordt daarmee niet rekening gehouden ! Inrichting van de woning, andere ideeën omtrent de kleeding, beter inzichten van de moeders omtrent het buiten zijn van de kinderen, alles werkt hier mee in de goede richting.
Iets meer wil ik deze keer zeggen omtrent de laatste eisch : „Wij willen met rust gelaten worden !" Dat woord geldt niet alleen de Iichamelijke verzorging, maar brengt ons meteen op het terrein van de geestelijke opvoeding. In dit opzicht mogen alle zuigelingen nog wel eens aan het betoogen. Zij doen dat ook wel, maar slechts in hun wiegjes en de eenzame schreeuwertjes maken niet zoo'n indruk als een lange stoet van betoogers. Er zijn namelijk heel wat ouders, die hun kleine kinderen niet met rust kunnen laten, wanneer ze eens een keer schreeuwen. Ze meenen, dat zulke kinderen dan moeten worden opgenomen. En met het kind, dat worstelt tegen de slaap, wordt dan gezeuld, zoodat het heelemaal van streek raakt. Of het kind ligt eens wakker en wordt dan in handen genomen en wordt heen en weer gedragen en gaat van de eene hand in de andere en moet al eens gaan lachen, wordt daarvoor gekieteld en geknuffeld en wordt zoo op grondige wijze onrustig gemaakt. Laten zulke menschen toch letten op de eisch der betoogers : „Wij willen met rust gelaten worden !"
Wie met kinderen, met kleine kinderen omgaat, weet van hoe groote invloed regelmaat is in het kinderleven. Wie van meet af goede gewoonten inzet omtrent voeding, wassching, kleeding, merkt spoedig, hoe stipt het kind er op gesteld is, dat die gewoonten worden gehandhaafd. Zij protesteeren tegen elke afwijking. En daar hebben ze gelijk in. Als wij nu eerst gedaan hebben, alsof iets zoo hoorde, dan schikken ze zich daarnaar, maar eischen van ons, dat wij ons daar ook aan houden. Wanneer wij hun regelmaat willen leeren, vinden wij in de kinderen heel duidelijk onze bondgenooten.
Dat geeft zelfs eenige last, wanneer sommige dingen langzamerhand anders moeten. Ik noem maar eens : het zelf leeren eten. 't Komt voor, dat een kind daar maar niet aan wil beginnen, of althans, dat niet zoo wil doen als ons belieft. Dan moet het leeren, dat het nu groot wordt en dat het daarom anders moet gaan. Dat woord „groot" is een toverwoord, waarmee veel in het kinderleven kan worden gedaan.
Het kind wil met rust gelaten worden ! Dat uit zich op zeer duidelijke wijze in wat menige moeder zegt: „Zij zijn eigenlijk nergens beter dan thuis". Natuurlijk, we nemen ze al gauw eens mee naar grootvader en grootmoeder en wat hebben ze daar dikwijls een zware dag mee. Hoe heerlijk nestelen ze zich weer in hun eigen bedje 's avonds, en wat tevreden zitten ze een volgende dag weer in hun eigen speelgoedhoekje. Veel uitgaan met kinderen is verkeerd. Hun rustige gewoonten worden gebroken. Ze worden ongedurdg. Daar komt nog bij, dat ze bij anderen licht worden verwend. Grootouders, ooms en tante zijn in de regel niet de beste opvoeders en als ze hun niet in alles hun zin geven, dan nemen ze toch zeker te veel notitie van de kinderen en dat alleen is al verkeerd.
Kinderen moeten in een rustige sfeer groot worden. Dorpskinderen hebben hierin veel voor boven stadskinderen. Het onrustige, gejaagde gezin is voor de opvoeding van het kind niet bevorderlijk. Vooral een zenuwachtige stemming is nadeelig. Daarvoor zijn kinderen zeer gevoelig. Vooral, wanneer er oneenigheid is tusschen de leden van het gezin. Als moeder het kindermeisje of de dienstbode bekijft, trekt de kleine een lipje. En waar in huis een voortdurende stemming van ruzie en oneenigheid heerscht, is er voor 't kleine kind alle reden, om eens met den eisch voor den dag te komen : „Wij willen met rust gelaten worden !"
Vooral geldt dit, wanneer er duidelijk oneenigheid is tusschen vader en moeder; een ruzietoon, onvriendelijke gezichten, harde woorden. In zulk een omgeving vindt de gevoelige kinderziel geen rust. Meer dan de ouders vaak merken, lijden zelfs de kleine kinderen onder deze oneenigheden. En later maken ze daarvan natuurlijk misbruik. Als vader en moeder het niet met elkaar eens zijn, ook in de dingen der opvoeding, dan gaan ze nog gauw toestemming vragen bij vader voor dingen, die moeder al geweigerd heeft.
We voelen wel, het wordt er niet gemakkelijker op, aan alle eischen te voldoen. Kinderen opvoeden is, als ze nog heel jong zijn, al moeilijk werk en het wordt steeds zwaarder. Wij hebben dan niet alleen te worstelen tegen de verkeerdheid uit het eigen hart, maar stuiten ook op de booze neiging van de kinderen. En we zien het al spoedig : even zwaar als onze strijd tegen de zonde is, zal ook die van onze kinderen zijn. Laten we dan maar van meet af doen, wat wij kunnen. En dan is het nog niet genoeg ! Dan blijft er nog alle reden voor de bede om getrouwheid en om wijsheid. Immers, de dwaasheid is, naar het woord der Schrift, ook in de harten van onze jonge kinderen gebonden.
[Overgenomen uit „De Bazuin"].

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen