MANKE MURK

Met toestemming: uitgever J. H. Kok te Kampen
„Hoe heb ik het nu met je ? " riep de boer verwonderd. „Vroeger vond je een borreltje zoo lekker".
„'k Ben er van af gegaan, gelijk van zooveel. D'r komt niets goeds van. Voor niemand, maar vooral niet voor een koopman, die veel langs den weg moet en elken dag overvloedig in de gelegenheid is om hier en daar eens aan te leggen".
„Maar 't wordt niet voor de ganzen gebrouwen !"
„'k Wed, dat die er ook stichtelijk voor bedankten, en dom is het niet".
„Denk je dan werkelijk, dat zoon enkel borreltje kwaad kan ? "
„Welneen, maar die het éérste laat staan, loopt geen gevaar, dat het tweede of derde hem te machtig wordt en hem tot een slaaf maakt, 't Is een raar goedje, boer. Daar zit een slang in de flesch".
„Heden menschen, wat kan, je preeken. Je kunt nog wel dominé worden, maar je zult wat hebben. Is er dan niet wat anders, vrouw, waar geen alcohol in zit ? Je weet wel, van dat zuurtjeswater met een rood kleurtje. Geheelonthoudersgoed".
„Doe geen moeite, vrouw, want dat gebruik ik heelemaal niet".
„'k Weet beter", zei de boerin, die wel gewoon was zooveel mogelijk het evenwicht te zoeken, „ik zal een lekker kopje thee voor ons allen klaar maken. Kookt het water, Pleun ? "
Maar de harmonie was eenige oogenblikken verbroken. Siderius was niet gewoon tegengesproken te worden, en zonder nu bepaald een drinker te zijn, luste hij toch graag op tijd zijn glaasje. In de kast van de woonkamer had hij zijn eigen hoekje, waar een en ander stond met een glaasje daarnaast en waar hij elken middag voor het eten even heenging om te „proeven". Eén, hoogstens twee, maar nooit meer. 't Was zoo goed, om den eetlust op te wekken en voor de spijsvertering.
Al jaren was dat hier zoo de gewoonte, waarin niemand iets bijzonders zag en als de voorraad verbruikt was, dan vulde de boerin dezen weer aan uit de kruik, die in den kelder stond. Zóó ging het hier thuis. Maar als het weekmarkt was en hij naar stad moest, om het melkgeld te halen of vee te verkoopen en dat meteen collega's uit den omtrek of de familieleden van elders in „De Koornbeurs" of in „Amicitia" te ontmoeten, dan was het Iets anders. Dan werd zoo zeer niet geteld, maar dan werd er gedronken al naar het viel. Nooit boven de maat, doch, het was niet gemakkelijk deze precies aan te geven, om de eenvoudige reden, dat hij heel wat hebben kon voor een ander het merkte. Alleen het verhitte gelaat en de spraakzame tong gingen dan gewoonlijk verraden, dat er nog iets anders dan koffie was gebruikt. Voor de rest was boer Siderius evenwel door en door soliede, zoodat het hem hinderde, dat Murk hier weigeren ging, wat met de beste bedoelingen gepresenteerd werd.
„Komt dat nu, omdat je heilsoldaat bent ? " vroeg de boer.
„Dat ben ik niet, al is het Leger mij ten zegen geweest, maar ik zie al te veel ellende van den drank en heb in 't geheel geen behoefte aan dien prikkel. Daarbij, wat een geld gaat daarmee verloren, en zou mij in het geheel niet passen. Wat zouden de mensehen zeggen, als zij mij in de herberg zagen of wanneer men merkte, dat ik dronk, 'k Was immers zóó mijn crediet kwijt."
„Zeer verstandig van je, jongen, " viel de boerin bij. „Alle menschen, wier voet onder andermans tafel staat, moesten zoo wijs zijn dit voorbeeld te volgen. Met mijn man is het heel iets anders. Die is. zijn eigen heer en meester en Pleun en ik hebben daar ook geen behoefte aan, nietwaar, Pleun ? "
„Och neen, maar daarom lust ik wel een glaasje boerenjongens, " zei deze.
„Mooi van je, meid ! Dat mag ik hooren, " lachte Siderius en keek Murk eens ondeugend aan.
„Je zult nog drukte met haar krijgen, ventje. Pleun is dadelijk niet overgehaald."
„Wij leven in een vrij land en ik wensch niemand over te halen. Wat ik ben en doe, gaat ook geheel uit vrije overtuiging, zonder een ander daarbij na te praten of naar de oogen te zien, maar vindt u zelf ook niet, dat dit standpunt, zelfs met het oog op mijn handel alleen, aanbeveling verdient? "
„Van een borreltje wordt je niet slecht, maar even goede vrinden, hoor. Wij drinken zoo meteen thee. Wil je rooken ? Of is dat misschien ook uit den booze ? "
„Alsjeblieft, en liefst een best merk, als ik het voor 't zeggen heb, " antwoordde Murk, die wel wist wien hij voor had.
Daarop ging het gesprek over alles en nog wat, waarbij men het soms roerend met elkander eens was, of het niet ontbrak aan allerlei „vaderlijke" vermaningen en raadgevingen, doch ook weleens vierkant tegenover elkaar stond.
„Ik kan mij nooit begrijpen hoe je zoo veranderd bent", kwam de boer opeens. „Vroeger — alle „zetjes en pretjes" waren voor Murk. Op geen kermis of bruiloft kon hij gemist worden. Als Murk er niet was, dan ontbrak er een, en als hij kwam, behoefde men niet te vreezen dat het vervelend werd. Wat heb je de menschen wel doen schateren van lachen, dat ze d'r tranen van schreiden, en nu ben je zoo geheel omgekeerd".
„Maar ik ben nog niet zoo zwartgallig".
„'t Kan wel zijn, maar de fleur van vroeger is er uit. Sinds je met de „hallelujahoeden" kennis gemaakt hebt, ben je dezelfde Murk niet meer". Een oogenblik werd het stil. Murk voelde, dat het er nu op aan kwam, om te getuigen, of, zooals de dominé gezegd had, zich voor zijn overtuiging niet te schamen. Doch niet alleen, dat hij dit in de kerk gehoord had, iemand, die meer was dan Zijn beste en getrouwste dienaren, had gezegd : „Die zich Mijns en Mijner woorden zal geschaamd hebben, diens zal Ik Mij ook schamen voor Mijnen Vader, die in de hemelen is ; doch wie Mij beleden zal hebben voor de menschen, dien zal Ik ook belijden voor Mijnen Vader, die in de hemelen is".
[Wordt vervolgd.]

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen