WAT DE PERS TE LEZEN GEEFT

De Kerk in Spanje. 1)
Aan een artikel in de N. Rott. Ct. ontleenen we het volgende :
„Zóó zijn onze manieren!"
»De gebeurtenissen zijn op Spaansche wijze verloopen. Zoo spoedig het Spaansche volk te hoop loopt, steekt het kerken en kloosters in brand en vermoordt het priesters en monniken. Men denke aan de gruwelen van 1905, 1917, 1931, 1934. Het Spaansche volk ziet in de Kerk en in haar leden den oorsprong of de stuwkracht van alle reactionnaire actie. Het Spaansche volk ziet in de Kerk eerder een maatschappelijk machts-instituut, dan een geestelijke gemeenschap*.
«Het Spaansche volk is cynisch betreffende religie en geestelijke zaken«.
»In Spanje is heer schend het Katholicisme. Niet de Katholieke religie. Het Spaansche volk is Katholiek, naar wezen, aard en instellingen. Maar een kenmerkende trek van het Spaansche volk is zijn ongeloof, zijn cynisme betreffende religie en geestelijke zaken, zijn scepticisme en zijn spot over de Kerk en haar leden. Een simpel bladeren in den schat van de Spaansche spreekwoorden-verzamelingen kan daarvoor het bewijs leveren*.
»De Spaansche Kerk is een marmeren zerk gelijk«.
De Spaansche Kerk is in haar maatschappelijke macht verstard. Het leven en de geestelijke bewogenheid zijn er uit geweken, toen de uiterlijke strijd was afgeloopen. Haar leden zijn ambtenaars, functionnarissen geworden, traag van geest, zonder belangstelling, zonder geestelijke of verstandelijke onrust. Zij zijn ingedommeld in hun dagelijkschen tredmolen. E!r is in Spanje een heirleger van bisschoppen, abten en kanunniken, en ontstellend poover is het aantal geestelijke werken, dat van hun hand verschijnt. Wie naar Spanje gaat ter bestudeering van de schatten der klassieke Spaansche Kerk, wordt pijnlijk getroffen door de geestelijke armoede der hedendaagsche Spaansche Kerk. De Kerk is in Spanje een ontzaglijke marmeren zerk geworden, die het geestelijk leven van het volk verstikt. ledere beweging, die het volk maakt om tot leven en vrije ademhaling te komen, brengt het doode gewicht van de Kerk aan het wankelen.
Een simpele blik op de kaart van Spanje, en op de plattegronden van de groote steden, kan u van twee dingen overtuigen, ten eerste van de ontzaglijke macht van de Kerk, en ten tweede van haar gemis aan geestelijk, aan evangeliseerend initiatief.
Men telle de bisdommen ! Spanje, een land van ongeveer 20 millioen inwoners, heeft 66 bisdommen. Er zijn dun bevolkte provincies met 3 bisdommen, Huesca bijvoorbeeld. Er zijn bisdommen met nog geen 20 parochies. Tientallen van kathedralen hebben een schare van kanunniken, van wier geestelijke werkzaamheid men niets bespeurt, doch die de draden van het maatschappelijk leven in handen hebben. Men telle de kloosters ! Alleen in de provincie Madrid kunt ge er eenige honderden tellen onder den rook van de hoofdstad.
Men lette nu op de ligging van de kloosters en de kerken. Men neme bijvoorbeeld Madrid. In de nieuwe volkswijken Cuatro Caminos b.v., wijken, waar meer dan honderdduizend arbeiders wonen, vindt men geen kerken. In Salamanca is in de nieuwe volkswijken geen kerk. Enz. enz. Men lette in de provincies op de ligging der kloosters. Zij liggen in welvarende of gerieflijke streken. In de door ellende, honger en ziekte geteisterde Hurdes, waar geestelijke en maatschappelijke bijstand noodig is, vindt ge ze niet.
Hetzelfde geldt van de scholen en het godsdienstonderwijs. In de jaren, dat de Kerk onbeperkte vrijheid had tot het geven van alle onderwijs en geestelijk onderricht, heeft zij het volk op onverantwoordelijke wijze aan zijn lot overgelaten. De Kerk heeft het volk, d.i. de onvermogenden en de machteloozen, over het hoofd gezien. Zij heeft zich geen moeite gegeven het godsdienstig, zedelijk, maatschappelijk en verstandelijk te vormen. (Alle initiatief dat van de Orden is uitgegaan, richtte zich vrijwel zonder uitzondering tot de bemiddelden)*.
»De Spaansche Kerk is schatrijk*.
»De Spaansche Kerk is onmetelijk rijk. Dit is geen fabeltje uit den trommel der antipapistische anecdoten, maar een feit, dat ieder kan constateeren. Door haar beleggingen, die in de milliarden beloopen, heeft de Spaansche Kerk middellijk en onmiddellijk het oeconomische leven in handen. De Kerk is als maatschappelijk instituut een belangrijk, een essentieel onderdeel van de financieele en industrieele bedrijven. Zij is dit als belanghebbende, zelfs als eerste belanghebbende. De Kerk en haar meeste leden gevoelen zich deelgenoot en bondgenoot van de heerschende klasse. Haar kennelijke, uiterlijke politieke en sociale actie wordt daardoor bepaald. Geestelijke inertie, het sleurdenken, maakt bovendien de meesten van haar bestuurders en leden onontvankelijk voor alle nieuwe denkbeelden of teekenende verschijnselen van een nieuwen tijdgeest. De Kerk, de Spaansche Kerk, zet haar floode gewicht op iedere nieuwe geestelijke en maatschappelijke beweging. Zij is krachtens haar aard en instituut de vijand van het volk geworden, het volk, welks nooden zij niet kent en in Welks klachten zij slechts oproerige kreten hoort.
Het volk is zich dit bewust. Met het volk bedoel ik de arbeiders uit de industrie-gebieden en de daglooners uit Estremadura en Zuid-Spanje. Het volk weet, dat de Kerk zijn oeconomische en geestelijke vijand is geworden. Het volk weet, dat de Kerk de stolp is waaronder een gestorven Spanje wordt bewaard*.

Frankrijk.
Het gaat in Frankrijk sinds lang niet goed.
Het gaat daar van kwaad tot erger.
Dit kan aan niemand ontgaan.
Het Kabinet-Blum zou nu de gezagsondermijning, de gezagsafbraak, wel willen tegengaan, maar het kan dit, naar te vreezen is, niet.
Het is zelf een der resultaten van gezagsondermijning.
Het is van zijn eerste optreden afaan de gevangene van de Revolutie.
Het is de uitkomst der actie van het volksfront.
Het is het werktuig van het volksfront.
Van het volksfront, dat staat onder de feitelijke leiding van de communisten.
Tegen die leiding vermogen de andere partijen, welke aan de volksfronterij meededen en nog meedoen, niets, zoolang zij zich daarvan niet losmaken, zoolang zij beginselen huldigen, waarvan het communisme de consequenties vertolkt.
Of is het toch reeds te laat ?
Zie naar Frankrijk.
Frankrijk biedt een sprekende illustratie van Groen's boek : Ongeloof en Revolutie.
Frankrijk verkondigt luide : de Revolutie is alleen door het Christendom verwinbaar.
Zie naar Frankrijk.
Hoor, versta en gehoorzaam !
[De Standaard.]

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen