MANKE MURK

Met toestemming uitgever J. H. Kok te Kampen
Eenigszins verlegen, als iemand, die naar het rechte woord zocht, ontdeed hij zijn sigaar van de asch in het daarvoor bestemde bakje, en zei toen op bescheiden toon : „Dat is waar. Ik ben niet dezelfde meer van voorheen, omdat ik niet meer mijzelf behoor".
Verwonderd' keken alle die hem aan.
„Je zelf niet meer ? 'k Dacht, dat je nu geheel je eigen baas was, nu je koopman geworden bent ? " sprak Siderius.
„In 't geheel niet. Ik heb niets meer over mij zelf te zeggen, en als ik dit nog al eens doe, is het verkeerd van mij, omdat ik een anderen Heer behoor".
„Ik begrijp daar niets van; hoe bedoel je dat ? "
„Ik ben duur gekocht; zoo toehoor ik dan Hem, die voor mij gestorven en opgewekt is".
„'t Is mij te hoog, hoor, ik kan er niet bij", zei de boer, die lont begon te ruiken.
„De zaak is anders zoo eenvoudig, boer", vervolgde Murk. „Door Gods genade mag ik weten een Heiland te hebben, die voor mij den dood is ingegaan, om voor mij het rantsoen te betalen, en tevens een eeuwige gerechtigheid aan te brengen. Hij is het, die mij gekocht heeft met den prijs van Zijn bloed, en zoo komt het, dat ik Hem toebehoor, in Wien ik voor altijd veilig en geborgen ben. 'k Zou wel willen, dat de boer en de vrouw en Pleuntje dit ook hadden, wat ik heb, want het maakt een mensch zóó gelukkig, en anders "
Hier zweeg hij, als vreesde hij te ver te zijn gegaan.
„En anders ? " herhaalde boer Siderius.
„Anders komt het met een mensch niet goed. Wij moeten weten, dat wij het eigendom des Heeren zijn geworden, om troost te hebben in het leven en vrede in het sterven".
Weer was het stil. Murk had van sterven gesproken en dat onderwerp was vandaag hier nog al eens op tafel geweest met het oog op het heengaan van Elske. Allen vonden dit naar, omdat het zoo plotseling ging en zij nog zoo jong was met het geheele leven vol verwachting vóór haar. Vrouw Siderius kon zulke dingen nooit best hebben, omdat zij zoo'n last van zenuwen had, en Pleuntje ook niet. Daarom werd tegen den avond opzettelijk vermeden hier verder over te spreken, wijl het anders de nachtrust eens kosten kon. En nu begon Murk daar weer over, doch heel anders dan zij hier van gesproken hadden. Hij had het over vrede in het sterven. Daar hoorde men de menschen niet veel over. Wel stond het soms in een doodsadvertentie of op een rouwbrief van „zacht en kalm ontslapen", maar wat het eigenlijk was en hoe het kón, wist men niet. Door het eigendom des Heeren te zijn, had Murk gezegd, doch dat begreep men óók niet. 't Hoorde zeker bij den godsdienst van het „leger". Toch leek het wel iets begeerlijks, vooral wanneer men zelf eens voor den dood kwam te staan, zooals Elske van „Bornia State". Anders kwam het met een .mensch niet goed, volgens Murk.
„Denk je dan, dat het met Elske verkeerd gekomen is ? " vroeg de boerin. Zij is altijd een beste meid geweest, van wie je nooit iets verkeerds hoorde. Eerlijk en trouw en flink in haar werk. Nu ja, ze hield wel eens van een grapje, maar daarvoor was zij ook nog jong. Ik kan mij niet begrijpen, dat zoo iemand niet goed is aangeland.
„Dat zou ik ook niet graag willen zeggen, vrouw. Wij mogen niemand oordeelen en wat God ook nog op het ziek-en sterfbed aan een menschenziel doet, weten wij niet. Maar de Schrift zegt ons, dat wij alleen met Hem verzoend kunnen worden door het geloof in den Heere Jezus Christus, en dat wij dan vrede hebben met Hem. Vroeger, toen ik nog de wereld diende, wist ik dit ook niet. Ik was blind voor alles, wat geestelijk was. Maar toen Gods Geest mij aan mijzelf ontdekte en ik leerde inzien, wat ik was zonder Hèm, toen had ik geen rust voor ik wist, dat al mijn zonden mij vergeven waren in het bloed van Golgotha, en ik voor eeuwig geworden ben Gods kind."
„Maar hoe weet je dat alles ? Daar is toch geen stem uit den hemel gekomen, om je dat te zeggen ? "
„Gods Geest getuigt met onzen geest, dat wij kinderen Gods zijn. En als wij kinderen zijn, dan zijn wij ook erfgenamen. Ik kan dat alles zoo niet zeggen, en begrijpen nog veel minder, maar ik voel aan mijn hart, dat het zoo is."
„Maar maakt je dat dan niet somber en triest? Het is, dunkt mij, niets voor dit leven, " zei de boerin, die, evenals haar man en Pleuntje, met klimmende belangstelling naar Murk luisterde.
„Zou het mij somber maken te mogen weten, dat ik verzoend ben met God en een rijken Vader in den hemel heb, die voor mij zorgt en weet, wat ik noodig heb ? Niets voor dit leven, zegt u ? 't Is juist voor dit leven, èn voor de toekomst, voor altijd. De Godzaligheid is een groot gewin, hebbende de belofte van het tegenwoordige en toekomende leven. Voor al de schatten der wereld zou ik niet willen missen, wat ik door het geloof ontvangen heb, en ik wenschte wel, dat alle menschen bezaten, wat ik van God gekregen heb".
„Maar waarom hebben wij dat dan niet ? " vroeg de boer.
„'t Is voor allen te verkrijgen, die er in waarheid om vragen. Daar staat: bidt, en gij zult ontvangen, zoekt, en gij zult vinden ; klopt, en u zal worden opengedaan."
„Ik vind het wel mooi, " zei Pleuntje, die tot nog toe altijd gezwegen had, en niet minder verbaasd was als de anderen, dat Murk zóó spreken kon en zoo geleerd was.
(Wordt vervolgd).

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen