MANKE MURK

Met toestemming: uitgever J. H. Kok te Kampen
„Als je dat werkelijk alles zoo gelooft, dan kan ik mij wel begrijpen, dat je daar gelukkig door bent, maar ik vind, dat het leven een mensch in een heel andere richting stuurt. Neem nu ons bedrijf maar. Je weet ook wel wat er op een boerderij te koop is. Dat is van den morgen tot den avond vliegen en jachten. Het vee neemt je in toeslag, en de landerijen en de zorgen voor den oogst, en de prijzen op de markt, en de weersgesteldheid, teveel om op te noemen. Stel je voor, dat ik hier zou gaan zitten bijbellezen of over den godsdienst redeneeren, terwijl het in den stal of daar buiten op het veld alles om mij roept, 't Zou hier spoedig een verloopen zaak worden en „Lucht en Veld" ging op de flesch, " sprak Siderius met eenige verheffing van stem, doch zonder bitterheid.
„Maar zoo bedoel ik het ook niet, " zei Murk, „en zoo zegt de Bijbel het ook niet. De boer weet ook wel, dat het in den handel evenmin vanzelf gaat. Dagelijks kom ik met allerlei menschen in aanraking en moet ook als koopman mijn best doen. Dat is plicht. Doch daarbij weet ik, dat de zegen des Heeren mijn werk kronen moet en anders komt het met mij en mijn arbeid niet goed. Ik geloof, dat het onder Oods leiding geweest is, dat u mij indertijd geraden hebt in den handel te gaan, en ik geloof óók, dat Hij het is, die mij de klanten moet beschikken. Mijn leven is veilig in Zijn handen en daarom ben ik volkomen gerust."
„Zeer gemakkelijk leven voor wie dit gelooven mag, " sprak de boerin.
„Gemakkelijk is het niet altijd, omdat ons hart vaak een anderen kant uit wil, en de zielevijand nooit nalaat te trachten ons van onze vastigheid te berooven. Maar wèl een leven, waarin het niet ontbreekt aan heerlijke verrassingen en Goddelijke vertroostingen, als wij maar getrouw zijn."
Nog nooit was hier op „Lucht en Veld" zoo'n gesprek gevoerd en dan nog wel met manken Murk, een voormaligen arbeider, die alleen wanneer er gebrek aan werkkrachten was, gebruikt werd. Als het zoo te pas kwam werd wel eens een enkele maal over de kerk of den godsdienst gesproken, doch dan meest in afkeurenden zin. Over het wezen der zaak, waar het ten slotte op aankomt en waardoor dit alles alleen beteekenis en waarde voor een mensch krijgt, werd nooit gerept. Men kende dat niet, en men zag bij anderen daar ook zoo weinig van. Hoe of het kwam, dat men zoo lang en zoo aandachtig met Murk over dit alles spreken kon, was moeilijk te zeggen, doch wellicht, dat de plechtige avondstilte, in welke ook op de boerderij nog iets van de Sabbatsrust gevoeld werd, en vooral het sterven van Elske, zoo vlak in de buurt, het hare daartoe bij bracht. Slechts weinig werd van deze geestelijke dingen begrepen, doch wat wèl gevoeld werd, het was, dat het hierom ging, dat zóó'n godsdienst niet aan den buitenkant zat, maar het hart raakte.
Hiermede was men evenwel ook aan het eind van het gesprek gekomen. Reeds veel langer dan gewoonlijk hadden de kinderen buiten gespeeld. De bedklok had al lang geroepen, en zoo kwamen zij eindelijk binnen met verhitte hoofden, moe van het spel.
Bijna ongemerkt gaf de boerin aan Pleuntje een wenk en die wist wel, wat dit beteekende. Daarop wierp deze Murk een blik toe, waarna beiden opstonden, om thans nog samen te bespreken, wat zij elkander te zeggen hadden. Nog nooit had Pleuntje zich zoo rijk en gelukkig gevoeld. Nu was Murk voor haar alleen en behoefde zij voor niemand meer het oog neer te slaan, doch wat zij toen nog niet weten kon, het was, dat vanaf dezen avond ook haar leven een andere richting krijgen zou.
Hoe het precies kwam, is niet te zeggen, maar opnieuw kwam het gesprek ook tusschen hen. over de eeuwige dingen. Pleuntje vertelde Murk uitvoerig hoe Elske was heengegaan van hier, zooals zij dat weer van den knecht op „Bornia State" vernam. Hoe zij verlangd had weer beter te worden en den dokter smeekte, om haar van die pijn in de borst te verlossen en al maar klaagde, dat zij zoo moe was. Tot tenslotte het bewustzijn haar begaf, de adem al korter werd en na een korten doodsstrijd het jonge leven vlood.
Wellicht, dat naar aanleiding hiervan Murk gelegenheid kreeg weer te gaan spreken van Hem die den dood verwonnen heeft en voor allen, die in Hem gelooven, het eeuwige leven heeft weggelegd.
„Zou je dan niet bang voor den dood wezen, als je evenals Elske werd weggenomen ? " vroeg Pleuntje.
„De dood blijft altijd een vijand voor ons, want hij hoort in Gods Schepping niet thuis en allerminst bij menschen. Omdat zij eenmaal naar het beeld en de gelijkenis van God geschapen zijn en daarom van Zijn geslacht zijn. Sterven blijft iets onnatuurlijks voor ons, maar allen, die mogen weten dat Christus voor hen gestorven is, weten óók, dat de scherpste prikkel uit den dood is weggenomen en zeggen met den apostel: „Dood, waar is uw prikkel, graf, waar is uw overwinning !" antwoordde Murk.
Doch dat onderwijs ging Pleuntje te hoog. Zij was geheel onbekend met het Woord, laat staan, dat zij iets begrijpen zou van die verborgenheden, die Murk hier zoo maar vertelde, alsof het een vanzelfsheid was. Wat wist zij van de Schepping des menschen en van het beeld en de gelijkenis Gods en van de zondegeschiedenis en dus ook van het vonnis des doods. Zij had den naam van Adam en Eva wel eens hooren noemen en ook wel eens spottend hooren spreken over een appel van een verboden boom, waarvan Eva gesnoept zou hebben en waardoor volgens sommige menschen een heeleboel ellende in de wereld zou zijn gekomen, doch hoe dit precies zat en wat daarvan waar was, wist zij niet.
(Wordt vervolgd.)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen