De zegen van het lijden.

Gij leert mij klaar en helder zien, hoe goed het is te lijden, —,
Gij sterkt in mij het vast geloof, dat leed voert tot verblijden. (Droeg ik op aard' geen kruis, ik waande mij hier thuis ; 'k zou aan deez' wereld hangen en niet naar u verlangen.
Helaas was er reden voor, dat het belangrijkste buitenlandsche nieuws van de laatste dagen ook doorgedrongen is tot hen, wiens belangstelling overigens tot het binnenlandsche nieuws beperkt pleegt te blijven.
Door het besluit der Fransche regeering om den gouden standaard los te laten, werden immers ook Zwitserland en Neder1and gedwongen om hun monetaire politiek te wijzigen.
Al bestaat er tusschen een en ander een zeer direct verband, we mogen ons gelukkig prijzen dat er desondanks veel verschil is in de wijze waarop Frankrijk en Nederland tot het prijsgeven van de oude muntpariteit zijn gekomen.
De tegenwoordige Fransche regeering heeft zeker niet — als het Kabinet-Colijn — blijk gegeven dat ze haar groote verantwoordelijkheid voor de publieke financiën bewust was. Zeker : Frankrijk behoorde met Zwitserland en Nederland tot het z.g.n. goudbloc. En toen 16 Juni j.l. de Volksfrontregeering aan het bewind kwam, heeft de Fransche premier, Leon Blum, verklaard dat de franc tot het uiterste zou worden verdedigd. Een monetaire staatsgreep zou van haar niet te verwachten zijn.
Maar trots dit alles valt het moeilijk om te gelooven dat de regeering-Blum al niet aanstonds devaluatie op haar programma had staan. In ieder geval was de wijze, waarop met de Fransche financiën werd omgesprongen, weinig geschikt om den financieelen toestand te consolideeren. Door massale stakingen gedwongen, werden reeds direct aanzienlijke loonsverhoogingen toegezegd, evenals betaalde vacanties. Maatregelen, die veel geld kostten en die, naar aanstonds door velen werd gevreesd, het staatscrediet zouden schaden. Hoe wenschelijk sociale verbeteringen misschien ook waren, het gaat met den Franschen franc als met het Hollandsche dubbeltje : men kan hem maar één keer uitgeven !
En de Fransche, zoowel als de buitenlandsche geldbeleggers, trokken uit deze wetenschap de begrijpelijke conclusie, dat men zijn geld veiliger elders op rente kon zetten. Het politieke en economische vertrouwen in Frankrijk was geschokt en schrikbarende kapitaalsvluchten, niet meer door discontoverhoogingen te stuiten, waren daarvan het onvermijdelijke gevolg.
En zoo werd de Fransche regeering tot devaluatie gedwongen. Maar gedwongen om heel andere redenen dan de Nederlandsche regeering. Frankrijk werd gedwongen de conclusies te trekken van eigen financieele politiek.
Het valt te begrijpen, dat Leon Blum deze zaak ietwat anders toeziet; althans : ietwat anders voorstelt. In het feit, dat de Fransche regeering (reeds maanden tevoren !) voeling heeft gehouden met de Vereenigde Staten en Engeland, vindt de Pransche regeering vrijmoedigheid om te verwachten dat „de overeenkomst die wij hebben gesloten, den aanvang vormt van een monetairen vrede, welke de voorwaarde is voor den economischen en den menschelijken vrede".
We hebben alle reden om te hopen dat deze zegenrijke gevolgen inderdaad komen. Maar tusschen hopen en verwachten is in casu een groot verschil. Ook de Fransche Kamer was over het devaluatie-besluit niet onverdeeld enthousiast. Maar het monetaire wetsontwerp werd toch tenslotte met 343 tegen 252 stemmen goedgekeurd. Reeds nu werd echter van meerdere zijden op loonsverhooging aangedrongen.
De Volkenbond heeft de Abessijnsche delegatie dan toch niet de deur gewezen. Omdat een uitspraak van Den Haag den Itaiiaanschen dictator toch niet meer tevreden kon stellen en Italië trouwens reeds te kennen had gegeven dat op de aanwezigheid van zijn vertegenwoordigers niet meer te rekenen viel, werden de geloofsbrieven van de Abessijnsche gedelegeerden maar goedgekeurd. Bleef er aldus van een fiere houding tegenover den overwinnaar uit Rome al niet veel meer over, de Volkenbond heeft het desondanks noodig geoordeeld om Mussolini een pleister op de wond te leggen ! Er werd namelijk besloten om den eersten gedelegeerde van de (niet verschenen !) Italiaansche delegatie tot lid van het bureau der Assemblee te benoemen. Het valt wel zeer te 'betwijfelen of de pijn, welke de Italiaansche regeering door de toelating van de Abessijnsche delegatie heet te zijn toegebracht, door dit gebaar zal worden verlicht. Zal men er niet veel eerder een nieuw bewijs in zien van de vrees, welke de Italiaansche macht het Geneefsche rechts-instituut inboezemt ?
Er is in de Volkenbondsvergadering overigens weer druk over het vredes-vraagstuk gediscussieerd. Niet zonder beteekenis is, dat de woordvoerder der Engelsche regeering, minister Eden, in zijn rede liet uitkomen dat Engeland van wijziging der vredesverdragen niet afkeerig is. Hij wilde de vredesverdragen, die inderdaad reeds herhaaldelijk: tot nieuwe oorlogsdreiging aanleiding gaven, althans los maken van het Volkenbondspact, Ook de kwestie der grondstoffen-verdeeling (denk aan Abessynië) werd door Eden genoemd. Maar overigens : „Groot-Brittannië zal doorgaan met herbewapening totdat de naties tot overeenstemming komen aangaande een beperking. De ontwapening moet, om werkelijk te zijn, niet alleen militair, maar ook geestelijk zijn".
Er zullen wel weinig menschen zijn, die met name het laatste standpunt niet deelen. Maar is juist om de waarheid van deze stelling het ontwapeningsvraagstuk zoo moeilijk ?
De Russische gedelegeerde Litwinof heeft de Volkenbondsvergadering voorts aangegrepen als een welkome gelegenheid om Hitler's rede te Neurenberg te bestrijden. Dat het Duitsche fascisme er daarbij heel wat slechter afkwam dan bij den Führer, valt te 'begrijpen. In Litwlnof's oogen is Duitschland het groote oorlogs-gevaar en Sovjet-Rusland de blanke vredesduif.
In het Verre Oosten is de spanning tusschen China en Japan weer belangrijk toegenomen. Zelfs zond Japan reeds troepen naar Sjanghai, z.g.n. om de levens en eigendommen der Japansche onderdanen in China te beschermen. De laatste weken zijn weer verschillende Japanners in 'China ten offer gevallen aan den haat jegens Japan van China's bevolking. Maar Japan laat geen gelegenheid ongebruikt om de Chineezen te prikkelen. En als het dan tot een uitbarsting komt, eischt Japan „genoegdoening".
En de Chineesche regeering schijnt niet bij machte om de Japansche stokerij tegen te gaan. Zoomin als het in staat is om de wraakgevoelens van eigen onderdanen te beteugelen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen