De Waarheidsvriend cookies

Voor optimale prestaties van de website gebruiken wij cookies. Overeenstemmig met de EU GDPR kunt u kiezen welke cookies u wilt toestaan.

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies zijn verplicht om de basisfunctionaliteit van De Waarheidsvriend te kunnen gebruiken.

Optionele cookies

Onderstaande cookies zijn optioneel, maar verbeteren uw ervaring van De Waarheidsvriend.

Bekijk het origineel

Rondblik buiten de Grenzen

Bekijk het origineel

+ Meer informatie

Rondblik buiten de Grenzen

5 minuten leestijd

Sinds Duitschland met Oostenrijk tot een accoord kwam, was de publieke aandacht voor het roerige land in het Donaugebied afgeslapt. Immers moest de situatie in en om Oostenrijk vooral belangwekkend worden geacht terwille van de gevolgen, welke daar voor de internationale verhoudingen uit konden voortvloeien. En toen men ten aanzien daarvan voorloopig was gerustgesteld, kwam de naam van Oostenrijk niet zoo vaak meer in de bladen voor.
Deze week deed de Regeering die (naar het bekende grapje) „altijd te Weenen zit", weer van zich spreken. De Bondskanselier von Schuschnigg wist de overwinning te behalen over den politieken invloed van organisaties, die de Oostenrijksche regeering reeds jarenlang last bezorgden: de para-militaire Heimwehren. De kopstukken dezer z.g.n. weerkorpsen spraken altijd een belangrijk woordje in de regeeringszaken mee. Immers moest er rekening mede gehouden worden dat zij, als het eens wenschelijk werd geacht, hun meeningen op minder vredelievende manier kracht konden doen bijzetten. Voor den Bondskanselier was het echter gelukkig dat beide Heimwehr-voormannen het zelden of nooit met elkaar eens waren. Door Fey en Stahremberg als leiders dezer organisaties tegen elkaar uit te spelen wist von Schuschnigg hun invloed reeds aardig te beknotten. En van de oneenigheid tusschen beide heeren, die zich over en weer in de meest compromitteerende beschuldigingen uitten, heeft von Schuschnigg nu partij getrokken om zich van de niet-gewenschte organisaties te ontdoen.
In een nachtelijke ministerraad heeft hij het ontbindingsbesluit ten aanzien van alle paramilitaire weerkorpsen, (ook van zijn eigen katholieke Sturmscharen), er door weten te krijgen. De Heimwehr-ministers legden hun portefeuilles neer, maar werden nu los van de organisaties welke zij in de regeering vertegenwoordigden, als ministers aangenomen. Maar toen eischte von Schuschnigg dat alle ministers naast hun eed op de grondwet ook nog een eed van trouw aan zijn persoon aflegden.
Practisch gesproken staat dus nu ook Oostenrijk onder de macht van een dictator.
Het kon wel niet anders of ook bij deze Oostenrijksche gebeurtenis wordt de vraag gesteld hoe het buitenland reageeren zal. Veranderingen in de Oostenrijksche regeering gaan zelden buiten den invloed van zekere belangstellende mogendheden om. Het zal Duitschland niet anders dan aangenaam zijn dat de populaire Prins Stahremberg voorloopig van het Oostenrijksche tooneel verdwenen is. Stahremberg heeft namelijk een uitgesproken voorkeur voor het fascistische Italië, boven het nat.-soc. Duitschland. Mussolini zal dus op zijn beurt dezen trouwen Oostenrijkschen bewonderaar missen. Maar de Italiaansche dictator kan zich misschien troosten met de wetenschap dat de Heimwehren nu volkomen ondergeschikt zullen worden gemaakt aan het Bondsleger. En een hecht en sterk Bondsleger vormt een goede afweer van eventueele Duitsche „Anschlusz"-pogingen, die Italië nooit sympathiek zijn geweest.
Mogelijk heeft von Schuschnigg zich ook wel van te voren èn door Berlijn èn door Rome laten „adviseeren"
In Hongarije, dat zoowel economisch als politiek, nauw aan Oostenrijk verwant is, werd de zetel van den minister-president ingenomen door den vroegeren minister van Landbouw Daranyi. Hij is opvolger van den bekenden Staatsman Goemboes, die dezer dagen is overleden. Julius Goemboes was een persoonlijkheid. Hij had het klaar gespeeld om zonder het Hongaarsche parlement officieel te ontbinden, dictatoriale macht uit te oefenen.
Zijn politiek was gericht op Duitschland, al zorgde hij er, gelijk zijn Oostenrijksche collega, wel voor om ook bij Italië niet in ongenade te vallen. Men ziet dat het ook voor de verhoudingen in het Donaugebied van belang is of de dictators in Berlijn en Rome nader tot elkaar zullen komen.
De Spaansche regeering die, toen zij nog in het voordeel was, de non-interventie-politiek der vreemde mogendheden nog zoo gek niet vond, deze althans stilzwijgend accepteerde, voelt zich nu verongelijkt. Ze beschouwt non-interventis nu als practisch gelijkstaande niet steun aan de nationalisten. Het lijkt ons toe, dat de beide Spaansche groepen ondanks de niet-inmenging het noodige wel wisten te krijgen. Over wapenleveranties aan de Madrileensche regeering door het buitenland is ook officieel voldoende bekend geworden om de klacht van de Spaansche regeering over het onrechtvaardige der non-interventie-politiek niet al te tragisch op te vatten.
Maar Moskou, dat door zijn communistische agitatie in Spanje, misschien meer dan wie ook het uitbreken van den broederkrijg heeft geprovoceerd, speelt nu den diep-verontwaardigde over de niet naleving van de bestaande overeenkomst door Duitschland en Italië, en heeft te Londen laten aanzeggen dat het zich niet langer aan de niet-inmengings-overeenkomst zal houden indien er geen waarborgen worden gegeven voor een strikte neutraliteit der andere mogendheden.
Als het inderdaad zoover komt, dat het buitenland zich ook officieel in den Spaanschen burgeroorlog gaat mengen, konden wel eens ernstige verwikkelingen verwacht moeten worden. De president der Spaansche republiek, Azana, heeft in een persgesprek interessante mededeelingen gedaan omtrent de internationale zijde van den binnenlandschen oorlog, die in zijn(? ) land woedt.
„Het gaat hier niet eenvoudig om een binnenlandsche oneenigheid, die uitsluitend de Spanjaarden betreft, " aldus zeide hij, „maar om het evenwicht der krachten in de Middelandsche Zee, om de heerschappij over de straat van Gibraltar, het gebruik van onze vlootbasis in den Atlantischen Oceaan en om de grondstoffen, waaraan de Spaansche grond zoo rijk is : koper, kwikzilver, lood en potasch. Ziedaar de prooi, die men bezig is elkaar te betwisten in het eerste bedrijf van een nieuwen wereldoorlog, die niet is verklaard."
 

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van donderdag 15 oktober 1936

De Waarheidsvriend | 10 Pagina's

Rondblik buiten de Grenzen

Bekijk de hele uitgave van donderdag 15 oktober 1936

De Waarheidsvriend | 10 Pagina's