MANKE MURK

Met toestemming: uitgever J. H. Kok te Kampen
Maar daar paste zij niet bij. Neen, dat zou niet gaan. Wat ook kon, maar met zóó iemand zich verbinden, die zoo ver boven haar uitleefde, dat kon onmogelijk. Zij zou. zich bij Murk niet thuis voelen, en hij niet bij haar, en het einde zou worden dat beiden ongelukkig werden.
En toch kon zij hem ook niet zeggen, dat hij haar onverschillig liet. Integendeel. Hoe gelukkig was zij vóór enkele uren nog geweest, toen hij zoo onverwacht op de boerderij kwam en hoe had het in haar gejubeld, toen hij zei, expres voor haar gekomen te zijn. Nu was het, alsof daar iets tusschen hen geschoven werd, dat scheiding maakte en een onoverkomelijke klove schiep. Dat deden de menschen niet en dat deed Murk zelf ook niet, — neen, hij liet het haar duidelijk blijken, dat hij veel van haar hield. Maar dat deed dat andere, hetgeen de menschen gewoonlijk godsdienst noemden. Al wat zij gedacht had, maar dat nooit. Was zij daarom voor enkele oogenblikken zoo blij geweest, om nu weer kwijt te worden wat haar zoo onverwachts geschonken werd ? Moest zij dan nu weer missen, wat haar zoo gelukkig scheen te maken ? Zou zij, de vereenzaamde, nu een anderen strijd krijgen te strijden, zooals zij nog nooit gekend had, omdat zij nog nimmer had lief gehad ?
Want hoe zwaar het ook vallen mocht, maar eerder zou zij voor altijd van Murk afscheid nemen, dan zich met hem gaan verbinden, zoolang er in werkelijkheid zulk een verschil tusschen hen bestond. Hoe meer hij sprak, hoe stiller zij werd. Eigenlijk hoorde zij niets meer. Het was niet voor haar. Omdat zij maar was de arme Pleun; arm naar het lichaam, en arm naar de ziel; arm voor den tijd, en arm voor de eeuwigheid.
Eindelijk merkte Murk, dat Pleuntje niet meer naar hem luisterde, maar heel ver weg scheen.
Opeens schrok hij, als iemand, die plotseling iets zag dat tot nog toe voor hem verborgen was. „Scheelt er wat aan, Pleuntje ? " vroeg hij. Maar Pleuntje antwoordde niet.
„Zeg dan toch iets ! Heb ik je pijn gedaan, of iets onaangenaams gezegd ? " dwong hij.
Een ontkennend hoofdschudden was 't eenigste, wat zij doen kon, terwijl haar oogen zich met tranen vulden. Doch dat maakte het voor hem niet beter.
„Waarom schrei je dan, Pleuntje ? " klonk het droevig, „'k Heb je toch niet kwaad willen doen".
Toen trachtte zij weg te slikken, wat als een brok voor de keel schoot en bracht met moeite uit: „Ik dacht, zoo gelukkig te zullen worden".
„Maar ben je dat dan niet, Pleuntje, als ik je zeg, dat er niemand op aarde is, die ik méér bemin ? "
Weer werd dezelfde beweging met het hoofd gemaakt.
„Maar waarom dan niet ? Wat heb ik dan gedaan, dat je zoo bedroefd maakt ? "
„Je bent zoo rijk. Murk, en ik ben zoo arm. En rijk en arm passen niet bij elkaar".
„Och kom, ik ben immers maar manke Murk, naar wien vroeger geen mensch omkeek; alleen de boer hier op „Lucht en Veld", die nog iets voor mij gevoelde".
„Dat kwam, omdat de menschen niet wisten, wat ik ook nooit geweten heb".
„En dat is ? " „Dat je een koningskind bent en een rijken Vader in den hemel hebt, zoo je zegt".
„En die jou ook graag tot zulk een kind der heerlijkheid maakt, Pleuntje, en je dezelfde rijkdommen wil geven, die Hij mij heeft toegezegd. „Zoovelen Hem aangenomen hebben, dien heeft Hij macht gegeven kinderen Gods te worden, namelijk, die in Zijnen Naam gelooven". „Geloof in den Heere Jezus Christus en gij zult zalig worden".
Opnieuw maakte zij een afwerende beweging. „Niet voor mij. Nooit voor mij ! Ik ben een verstooteling als het „wouterke" *) in den appelhof. Van God en menschen vergeten. Geboren, om te werken zoo lang het kan". „En dan, Pleuntje ? "
„Ja, en dan ! Al weer dat: „en dan ? " Je maakt mij zoo angstig met iedere keer die vraag te doen. Ik wil daar niet aan denken, want ik wéét het niet en ik dacht, dat geen mensch dat wist".
„'ik Ben eenmaal precies zoó geweest, Pleuntje. 'k Meende ook van allen vergeten en verlaten te zijn. Daarom zocht ik mijn vreugde in de wereld, waar de menschen mij gebruiken konden om te lachen, en over hun eigen armoede en leed te worden heen geholpen. Daarom gebruikten zij manken Murk, niet uit liefde of medelijden met dien ongelukkigen jongen, die van jongsaf aan zoo weinig liefde ondervonden had. Want de wereld is hard, Pleuntje, hard en verschrikkelijk wreed ! Zij verteert die haar dienen en werpt hen dan weg. Toen heeft God naar mij omgezien. Ik kende Hem ook niet en vroeg ook niet naar Hem, maar midden in den roes van het leven, op het kermisterrein, waar wij ons vermaakten en Murk als gewoonlijk dienst moest doen als clown, daar hield Hij mij staande en sprak tot mijn ziel. Hij was het, die zich met mij bemoeide, in mijn eigen belang. Om mijn ziel te redden van den dood. Nu weet ik, dat in den hemel een Vaderhart voor mij klopt, maar tevens, dat dit ook voor anderen open staat, 't Is niet waar, Pleuntje, dat je van elk verstooten bent. Niet eens van alle menschen, maar nog veel minder van God. Hij heeft je zóó lief, als nog nooit een moeder haar kind heeft liefgehad". Opnieuw volgde een stilte. Daar was iets in dat woord van Murk, 't welk haar boeide, en de teederheid waarmede hij tot haar sprak, om ook haar te brengen tot datzelfde geloof, dat hem deed roemen in zijn verlossing, greep haar aan, en toch ?
(Wordt vervolgd.)

*) Een wouterke is een verstooten lam.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen