WAT DE PERS TE LEZEN GEEFT

God sterke onze Overheid.
Prof. Geels, docent aan de Theologische School der Chr. Gereform. Kerk te Apeldoorn, schrijft in een van zijn »Veluwsche brieven* in De Wekker" (16 October '36) als volgt:
»Het is voor een volk van onschatbare beteekenis in tijden van groote beroering zich geleid te weten door mannen, die God tot hulp verwekte. (Nederland is in dit opzicht de eeuwen door buitengewoon bevoorrecht geweest. De geschiedenis laat dat op menige bladzijde lezen. Men heeft wel eens een parallel getrokken tusschen Nederland en Israël, dat in zijn richters de behouders des lands begroette. Dat genadig bestel Gods karakteriseert onze landshistorie. Maar we behoeven niet zoo ver terug te treden in het verleden, om de hand des Heeren in het nationale leven op te merken. Hij liet ons in Zijn gunst het geliefd Oranjehuis, waarin Hij ons volk weer het licht der toekomst deed rijzen. Niettegenstaande de roepende nationale ongerechtigheden, die tot verootmoediging stemmen voor 's Heeren aangezicht, waren Zijn gunstbewijzen nog vele. In tegenstelling met andere landen werd Nederland bewaard voor het geweld der revolutie, dat in verschillende landen een bron van ellende is. De verschrikkingen van het communisme, dat zijn wreedheid in bloedige burgeroorlog doet zien, bleven ons gespaard*.
Nu, vooral in deze moeilijke en zware tijden, moeten we onze oogen en onze harten ópen hebben voor de weldaden Gods. Want het is een bange vraag : Waarom zooveel druk en tegenspoed ? Maar met méér verwondering moeten we vragen: Waarom zooveel zegeningen ? En daarbij hebben we dan voorzichtiglijk te wandelen en te handelen.
Prof. Geels schrijft daar over :
»De laatste dagen werd ons volk opgeschrikt door het besluit der regeering tot het verlaten van den gouden standaard van den gulden. De financieele depressie, die het internationale leven voor ontzaglijke problemen stelt, rukte ook Nederland uit zijn isolement. Het devalutavraagstuk kwam niet onverwacht, het was reeds tijden te voren gesignaleerd, maar toen de regeering ons volk in kennis stelde met de maatregelen, die zij genomen had om wegvloeiïng van het goud te voorkomen, kwam er een begrijpelijke ontsteltenis. Van de zes mogendheden, die in 1931 het z.g.n. „goudblok" vormden, traden reeds drie terug. Maar Frankrijk hield nog stand, totdat het in de laatste weken onder het ministerie-Blum zulke vreemde capriolen maakte, dat het ergste moest gevreesd worden. Tenslotte verliet ook Frankrijk het gouden blok en bleven Zwitserland en Nederland nog over. De regeering te Bern maakte bekend, dat zij niet zou devalueeren. Maar een enkel uur later moest zij het besluit nemen het voorbeeld van Frankrijk te volgen. Daarmede was onze regeering voor de harde noodzaak geplaatst den gulden van den gouden standaard los te maken. Tegen politieke speculatie had het kabinet-Colijn zich schrap gesteld; maar er zijn invloeden, die tot maatregelen dwingen, zooals genomen moesten worden. Stand houden tegen de wereldmarkt, zou gelijk gestaan hebben met tegen windmolens te vechten, erger nog, het zou geleid hebben tot aftapping van het volksvermogen. Een zelfde toestand was geschapen als in 1914, maar toch, welk een verschil in de wijze, waarop ons volk reageerde pp het besluit der regeering. Toen een run op de banken, een paniekstemming, maar van dat alles was nu niets te merken. Te midden van den zwaren druk, waaronder het volkerenleven gebogen gaat, weet ons volk een man aan het roer van Staat, die het algemeen vertrouwen en aanzien heeft in binnen-en buitenland. Een magistraat van hooge structuur is dr. H. Colijn, die niet alleen de stoffelijke welvaart, maar ook de zedelijke en geestelijke verheffing van ons volk als doelwit van zijn leven en arbeid gekozen heeft. Het zijn niet alleen zijn geestverwanten, 'die hem eerbiedigen als den man van God gegeven, maar ook zij, die een ander beginsel belijden voor het staatkundig leven, zijn eenparig in hun hulde aan den man, die in eigen voorbeeld predikt: „Ssevis tranquillus in undis", (rustig te midden der baren).
Met het volgende beëindigt prof. Geels dan zijn brief :
»We meenen ons niet aan menschvergoding schuldig te maken, wanneer we met nadruk zeggen, dat ons volk stoffe heeft om den Heere te danken voor een man als dr. H. Colijn. Het ontbreekt hem natuurlijk niet aan tegenstanders. Criticasters zijn er altijd geweest, en die hebben tot op zekere hoogte ook hun nut. Maar het lis zoo gemakkelijk om te zeggen hoe het niet moet, maar daarmede is ons volk niet gebaat. De weg moet aangewezen, waarin onder den zegen des Heeren de welstand van land en volk te bevorderen is. Het is zoo juist opgemerkt in de Staten-Generaal, dat zij, die zich eerst stelden tegen de monetaire politiek van het kabinet, zich nu weer met hun critiek aan de andere zijde bevinden. Er zijn altijd politieke avonturiers, die wel hun voordeel uit de politieke verwikkelingen willen plukken, maar den moed missen om de verantwoordelijkheid der regeering te dragen.
Hoe weldadig deed de radio-rede van dr. Colijn aan in de eerste verwarring, 't Was alsof een vader tot zijn kinderen sprak om hen tot kalmte en rust te vermanen. De gedachte: Colijn zit aan het roer, is voor ons volk, van welke politieke schakeering ook, een geruststellende gedachte.
Hierin komt Gods genadig bestel over ons volk naar voren. Het laat ons zien, dat Hij nog bemoeienissen met Nederland heeft. Ach, dat ons volk het mocht erkennen in een wederkeer tot Zijn Woord, een buigen voor Zijn ordonnantiën.
De crisis komt wellicht op het goede oogenblik. We staan voor het jaar van de verkiezing voor de Staten-Generaal. Wie het belang van land en volk zoekt te bevorderen, ziet zich den weg aangewezen, waarin dat belang kan gediend worden. Gordde ons volk zich aan om in de vreeze des Heeren een regeering te continueeren, die in haar optreden getoond heeft een zegen voor de natie te zijn in dezen tijd van ontreddering.
God sterke onze Overheid!«
Ja — jammer, dat er van die „politieke avonturiers" en die „criticasters" zijn, die niets dan felle critiek hebben, overal ontevredenheid en onrust zaaien en niets dan verwarring en teleurstelling kunnen brengen. God sterke onze Overheid !
Te veel »intellectueelen« - te weinig intellect ?
De schijnbare overvloed van intellectueelen is — naar dr. L. LunIng Prak in het „Haagsch Maandblad" betoogt — o.a. in het leven geroepen door „een dwaze overschatting van de macht van het onderwijs, een spilzieke beschikbaarstelling van peperdure scholen, niet alleen voor de luttele igeschikte, maar ook voor de groote aantallen half-en ongeschikte leerlingen".
De Burgerscholen en Gymnasia zijn tjokvol, maar in elke klas treft men amper twee of drie knappe .kinderen, die de school vlot en goed kunnen volgen en van wie het jammer zou zijn als zij dit onderwijs misten. De Universiteit is overstroomd met horden van lesjesleerders en examen jagers, maar origineele en zelfstandige geesten zijn uiterst dun gezaaid.
Deze overvloed is veel meer schijn dan wezen. Slechts 1 op de 5 beginners doorloopt het M.O. vlot, slechts 1 van de 3 U.L.O.-scholieren haalt het simpele diplomaatje. Meer dan aan deze passieve, slaafsche geleerdheid, hebben we behoefte aan jongelui met ondernemingszin en fut.
Maar door al dit paradeeren met schijndiploma's en door het te hoop loopen op enkele modeberoepen als arts en onderwijzer, is de indruk gewekt van een overmatige aankweek van intellect. Terwijl we — mirabile dictu — dreigen ten onder te gaan door een tekort aan werkelijk intellect...............
 

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen