KERKELIJKE RONDSCHOUW

Ds. BATELAAN OVERLEDEN
Dat ons mede-bestuiirslid den laatsten tijd niet meer zóó sterk was als vroeger, wisten we wel. Wie hem de laatste weken ontmoet heeft, kon dat zien. Daarom beangstigde ons het bericht in de courant, dat hij tijdens de bijbellezing in de kerk te Huizen onwel geworden was. Dat deed sombere gedachten bij ons opkomen. Maar geenszins leefde bij ons de gedachte, dat zijn einde zóó dichtbij was. Daarom verschrokken wij zooeven niet weinig, toen wij telefonisch bericht ontvingen van het overlijden van ds. Batelaan en wij haasten ons — 't is Woensdagmorgen — om er in „De Waarheidsvriend" van deze week nog melding van te maken. Wat was hij een trouw en ijverig, hartelijk meelevend Bestuurslid van onzen Gereform. Bond. Wat heeft hij veel gedaan vooral voor ons Studiefonds, tot opleiding van predikanten. Die zaak had de liefde van héél z'n hart en zijn adviezen werden altijd op de hoogste prijs gesteld, juist omdat we allen wisten, dat hij altijd sprak met oprechte liefde voor de zaak, door den Heere ook aan hem toebetrouwd. Vele, vele jaren heeft hij onder ons verkeerd als een trouw vriend, oprecht, eerlijk, ijverig. Hij zal bij ons allen in herinnering blijven voortleven en zijn ledige plaats zal onder ons gevoeld worden met groot gemis.
Als predikant (we herinneren ons de pastorie van Waarder nog zoo goed) heeft hij een mooie loopbaan gehad. De Heere heeft hem een gezegenden weg gegeven. En we mogen vertrouwen, dat zijn werk niet ijdel zal zijn in den Heere, die geroepen heeft en trouwe houdt in alles wat Hij beloofd heeft.
Kunderen zijn er niet in de pastorie. Maar er is veel liefde bewezen in den loop der jaren. De Heere vervulle het huis der rouwe nu met Zijn liefderijke nabijheid, in bijzonder Mevrouw Batelaan te troosten, te sterken en bij te staan, zooals Hij weet wat nu van noode is.
Heerlijk, dat hier niet behoeft getreurd te worden als degenen, die geen hope hebben. Ook dit graf is tot een poorte des levens gemaakt door Jezus Christus, onzen Heere, Wiens bloed reinigt van alle zonden degenen die in Hem gelooven, en Wiens opstanding het eeuwige leven is van al Zijne kinderen, die als arme, verdoemelijke zondaren op Hem, hun overste Leidsman en Voleinder des geloofs, mogen hopen !
Licht in het huis der rouwe ! Leven in het sombere graf ! Door Jezus Christus, onzen Heere!

DE KERK VOLGENS DE VRIJZINNIGEN (7)
Over : „De eenheid en verscheidenheid der Kerk" schrijft ds. C. J. Bleeker als volgt: Eénheid is een wezenskenmerk zoowel van het Christendom als van de Kerk. Er is maar één God en het ééngodendom verbindt in de vereering van den éénen God. Het Evangelie noemt dien éénen God de Vader der menschenkinderen, die alle menschen, van welk ras of natie ook, liefheeft. God kent alleen de menschen in hun zonde en nood. En zoo kon het Christendom wereldgodsdienst worden : met geloofséénheid voor alle menschen. „Opdat allen één zijn". (Joh. 17 vers 21). Er is maar één christelijke geloofswaarheid, die niet kan zijn een samenstel van losse gedachten, van alle vóndstreken samengelezen. Zij is één en ondeelbaar. Wie deze christelijke geloofswaarheid niet als eenheid aanvaardt, staat er buiten.
Een andere vraag is, of men deze éénheid steeds op de juiste wijze heeft geformuleerd en gehanteerd. Maar de idee van het Christendom brengt van nature de gedachte van de eenheid mee. Ook de Kerk is en moet zijn : een éénheid. (1 Cor. 12) : één lichaam, hoewel er vele leden zijn; maar die allen eendrachtig moeten meewerken tot heil van het geheel. Want om de opbouw van het geheel en het behoud van de éénheid is het tenslotte te doen. Er kan ook maar één Christelijke Kerk bestaan. Zoo mooi zeggen de 12 Geloofsartikelen dat: eene heilige, algemeene, Christelijke Kerk — de gemeenschap der heiligen. In de eerste eeuwen waren er oecumenische concilies voor héél de Kerk van alle landen, waar het algemeen christelijk geloofsbewustzijn tot uiting kwam. De verscheurde christenheid moet nu weer oecumenisch worden opgevoed, de Kerk moet meer één zijn voor heel de beschaafde wereld, omdat alleen die toestand beantwoordt aan de eenheidsgedachte, die Christendom en Kerk beide prediken.
Meer er is een verbijsterende verscheidenheid, een veelheid van kerkgemeenschappen, een verscheidenheid van geloofsrichting. Het wemelt in onze christelijke wereld van kerkjes, groepen enz. Dat dateert van de eerste jaren der Christelijke Kerk! Petrus en Paulus. .dachten, njet precies eender. Jodenchristendom en heidenchristendom konden elkaar moeilijk begrijpen. De brieven van Paulus wijzen daarop, dat: er groote verscheidenheid is (1 Cor. 7, 1 Cor. 12). Onder invloed van Grieksche en Oostersche gedachten ontstonden weldra tal van kettersche richtingen ; maar men wilde zooveel mogelijk de éénheid der Kerk bewaren. De groote scheuring kwam in 1054, toen het Oostelijk en Westelijk deel uiteengingen. En dit Westelijk deel heeft In de Reformatie weer een splitsing gezien ; waarbij helaas! het Protestantisme allesbehalve een éénheid was. En de nieuwere tijd doet zien de splitsing : orthodoxen en vrijzinnigen in soorten. Dit is het resultaat van 20 eeuwen Kerkgeschiedenis. Verspilling van kracht en belemmering voor de verkondiging en doorwerking van de christelijke geloofswaarheid.
Maar die verscheidenheid is niet zonder reden ontstaan. Verschillende factoren werken daarin ; b.v. verschil van land-en volksaard. De Oosterling en de Westerling staan zoover van elkaar en zijn in 1054 uitééngegaan. Verschil van beschavingspeil en stand is er. Vergelijk het Leger des Heils en b.v. de Remonstrantsche Broederschap ! Denk ook aan de ras-en kleurverschillen (negerkerk enz.). De belangrijkste factor is echter een verschil in geloofstype (de leer van genade, goede werken enz.). De orthodoxie beleeft de openbaring Gods sterk Christocentrisch — de vrijzinnige, die de Godskennis langs meerdere wegen wil trachten te verlangen.
Juist deze verschillen In geloofstype maken het probleem van de verhouding van éénheid en verscheidenheid in de Christelijke Kerk zoo interessant. De wereldeenheidskerk zou de verschillen moeten verdoezelen of met geweld onderdrukken. En het enkele kerkgenootschap is geenszins gebaat met een gelijkschakeling van de bestaande richtingen. Dat is een forceeren van het probleem, waartoe de orthodoxie steeds weer nelging heeft; zij zegt dat het christelijk geloof geen ja-en neen-Kerk verdraagt. Maar de verscheidenheid, aan het Evangelie ontsproten, met het geloofservaren van velen, is niet een ja en neen tegelijk, maar een: zoowel—als. Het is een spanningsverhouding. De vrijzinnigheid heeft deze spanning wel eens te veel verbroken, door de deelen der verscheidenheid los naast elkaar te zetten.
„De verscheidenheid der Kerk moet gegrond blijven in haar eenheid. Maar de eenheid moet ruimte laten voor de verscheidenheid, voorzoover deze uit de problematiek van het geloof zelf, uit de door God geschapen verschillende geloofstypen ontstond. De eenheid behoedt de verscheidenheid voor woekering. De verscheidenheid verhoogt het leven en de rijkdom der eenheid«.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen