MANKE MURK

Met toestemming uitgever J. H. Kok te Kampen
„Maar wat zullen de boer en boerin daarvan zeggen en Bouke niet te vergeten, die in 't geheel niets van den godsdienst moet hebben ? " had Pleuntje gevraagd. Echter Murk had ook hierop wel weer een antwoord. Siderius had het hem nooit kwalijk genomen, dat hij van inzicht veranderde, toen hij maar zag, dat het hem werkelijk ernst was. En zou zou het óók met haar gaan. Zy kon eenvoudig zeggen, dat ze haar ziel niet langer wenschte te verwaarloozen en óók nog iets hebben moest voor de eeuwige toekomst.
Doch men zou dat niet willen aannemen. Men zou haar tegenwerpen, dat zij alleen maar om hem te behagen nu ook zijn kant uitging, en wie weet welke leelijke dingen de menschen daarvan meer te vertellen zouden hebben. Bouke zou haar zeker uitlachen, en dat was iets, waar zij niet tegen kon. Zij zou dan kwaad worden en misschien iets terug zeggen, wat niet te pas kwam, en dan zou men haar daarover hard vallen en vragen of dat nu óók bij haar vroomheid hoorde.
En Murk had begrepen, dat dit laatste vooral een bezwaar kon zijn. Want zoo was de wereld immers. Eerst zocht zij te verbitteren, en als die toeleg gelukte, werd dit tot een verwijt in 't gelaat geslingerd. Daarbij wist hij, dat Pleuntje kort aangebonden wezen kon. Zelfs een geheiligd mensch heeft nog dagelijks te strijden tegen de karaktergebreken, laat staan iemand, die zich nog aan den ingang van den weg bevindt of de keuze van het smalle pad nog doen moet. Had „Christen" uit de „Pelgrimsreize" van Bunyan ook niet met allerlei slag menschen, zoowel vrienden als vijanden, te doen, die hem den weg naar de Stad Gods afrieden en op allerlei wijze trachtten hem daarvan af te brengen ? En was het niet een van Jezus' geliefdste discipelen geweest, die gepoogd had Hem van het Kruis te houden door te zeggen : „Heere, wees U genadig, dat zal U geenszins geschieden” ?
„’t Beste is misschien, dat je op alles, wat de menschen tegen je zeggen, zwijgt, om ondertusschen je eigen gang te gaan. Niet één, die je dit beletten kan. Wij leven in een vrij land en niemand die ons meer belet te gaan, waarheen wij zelf verkiezen. Laat daarom de menschen maar praten of vraag den Heere om de wijsheid, die je noodig hebt. Daar staat: ,, Indien iemand van u wijsheid ontbreekt, dat hij ze van God begeere, die een iegelijk mildelijk geeft en niet verwijt”.
Over de andere bezwaren, die Pleuntje óók nog had, wilde zij tegen Murk niets spreken, maar deze wogen haar eveneens niet licht. Zij kon toch in haar oude plunje niet naar de kerk ? Buiten in het veld kwam het er niet zoo op aan en liep ze gekleed, zooals dat haar 't gemakkelijkst en voordeeligst was. Maar dit ging niet, wanneer zij onder de menschen wilde komen. Onlangs had de boerin al eens lachend opgemerkt, dat zij zich ook wel wat opknappen mocht, nu zij een vrijer had. — Wat moest er dan wel niet gebeuren, als zij naar de kerk wilde ? Daar moest een mantel gekocht en daar mocht wel een nieuwe japon bij komen, en haar oude hoed had ook zijn tijd gehad. Kijk, dat waren van die dingen, waar de mannen nooit aan denken zouden, meende zij, maar waarmede toch wel rekening diende te worden gehouden. En nóg zou dat het ergste niet zijn, maar ten eerste zou zij daartoe iets van haar loon moeten opnemen, en dan, het liep zoo in het oog, wanneer zij aldus in „de pronk" kwam. Wat was zij toch begonnen ! Maar daar stond tegenover, dat zij Murk ook niet zou willen missen en ook niet dat andere, van hetwelk zij eigenlijk nog maar weinig afwist, doch waarin toch iets heerlijks lag en welks bezit een mensch gelukkig moest maken, gelijk hij dat was.
Daarom besloot zij, na rijp beraad, zonder hierover nader met Murk te hebben gesproken, hem te verrassen en voor het eerst na zooveel jaren kerkwaarts te gaan. En al haar moed bijeenzamelend, greep zij in het rustige middaguur de gelegenheid aan om van dit voornemen kennis te geven.
Doch nu leek het wel, alsof zij eerst een examen moest afleggen.
„Waarom moet dat nu !" had de boerin gevraagd.
Op haar tong lag het antwoord, dat zij dit toch zeker zélf te weten had, maar nog juist intijds herinnerde zij zich den raad om te zwijgen, als het haar aan de noodige wijsheid ontbrak.
Eenige oogenblikken was het stil. Toen waagde zij het te zeggen.
„Omdat ik geloof, dat het anders met mij niet goed komt”.
„Maar als het dan met jou niet goed komt, loopt het met ons óók verkeerd", klonk het wrevelig.
„Elk zal voor zichzelf moeten opkomen, vrouw, en de een kan niet voor den ander in 't gericht gaan. Maar als ik er aan denk evenals Elske van hier te worden weggenomen, zooals ik nu ben, weet ik, dat het dan met mij niet goed zou zijn”.
„Dus, omdat je bang voor den dood bent, wil je vroom worden? ”
„Ik geloof wel, dat dit er mee onder zit, maar ook nog om iets anders”.
„Om Murk dan ? ”
„Murk heeft daar zeker wèl toe meegewerkt, maar ik geloof ook, dat er bij mij nog iets anders is. Ik gevoel zoo, dat mijn leven tot hiertoe zoo arm en leeg is geweest, maar weinig meer dan dat van het vee, 't welk ik dagelijks verzorg en dat óók anders niet doet dan eten en drinken! en werken en slapen. Dat mag zoo niet langer. Ik ben toch meer dan een koe of een paard”.
Hier kon vrouw Siderius een glimlach niet onderdrukken, doch aan het gelaat van Pleuntje zag zij, dat het deze ernst was.
(Wordt voortgezet.)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen