MEDITATIE

UW ZONDEN VERGEVEN!
Wat hebben die vier mannen, die den geraakte tot voor de voeten van Jezus brachten, toch een groote liefde betoond! Ze hadden er blijkbaar alles voor over om den ongelukkige tot Jezus te brengen.
Het viel niet mede, om midden op den dag, in zulk een groote hitte, zulk een verlamden man op een bed uit zijn huis te dragen. En wie weet, hoe ver ze hem nog moesten dragen eer ze bij het huis waren, waar Jezus tot de schare sprak; een schare zoó groot, dat velen niet meer binnen konden komen, doch zich met een plaats vóór het huis moeten vergenoegen.
Ze zullen toch wel opzij gaan voor deze moedige dragers, om den ongelukkige de kans te geven, dat hij kon worden neergelegd voor de voeten van dien wondervollen medicijnmeester van Nazareth, wiens gerucht vanwege Zijn wondervolle genezingen was uitgegaan door het gansche land.
Helaas, dit kunnen we van de menigte niet vermelden. Geldt het ook niet van velen in onze dagen, dat er maar weinig bereidwilligheid is om menschenzielen tot Jezus te helpen dragen? Velen zijn voor anderen veeleer een sta-in-den-weg om tot Christus te komen.
De vier dragers laten zich echter niet afschrikken. Dan met hun zware last maar de trap op! In een Oostersche woning bevond zich de trap van een huis aan den buitenkant en niet aan den binnenkant, gelijk bij ons.
Hun groot geloof schijnt voor geen enkele moeilijkheid terug te deinzen. Wat gaf zulk een geraakte weinig mee bij het naar boven sjouwen!
En dan even het dak losmaken, wat bij een Oostersch huis niet die moeilijkheden opleverde als bij ons.
Voorzichtig laten ze den geraakte neer aan vier touwen, die aan de hoeken van het bed waren vastgebonden.
Mij dunkt, dat de aandacht van het gesprek, 't welk Jezus voerde met de schare, nu wel zal zijn afgeleid bij het zien neerkomen van den ongelukkige.
En Hij, die de hartenkenner en nierenproever is, had de situatie ineens overzien.
Hij ziet op het gelaat van deze vijf mannen niet anders dan deze smeekbede: Heere, help ons.
Het geloof, dat tot dien dierbaren Heiland de toevlucht neemt, is nog nooit beschaamd uitgekomen. Lees het maar in onzen tekst: En Jezus hun geloof ziende, zeide tot den geraakte : Zoon, uwe zonden zijn u vergeven.
Dat scheen nu toch heelemaal geen antwoord op het verlangen van die vier mannen en van den ongelukkige, dien ze met zich hadden gebracht, 't Ging toch alleen om de redding des lichaams. Als die ongelukkige weer maar loopen kan en op eigen beenen naar huis mag gaan!
Spreek niet te bout. Zou er in de ziel van den geraakte niet iets anders hebben geleefd?
De verklaarders hebben meestal - en wellicht niet ten onrechte - verband gelegd tusschen de zonden van dezen man en zijn krankheid. Het is best mogelijk, dat deze man deze krankheid te danken had aan zijn zondigen levenswandel, die achter hem lag.
De gevolgen der zonde worden soms op voorbeeldige wijze in het lichaam gedragen.
Het kan best wezen, dat deze geraakte nog meer de smart heeft gevoeld over het bedreven kwaad, dan dat hem de geraaktheid des lichaams heeft gedrukt.
Wie bij het licht van Gods genade een oog kreeg voor eigen zonde en schuld, zal niet in de eerste plaats roepen om genezing des lichaams, maar het met den dichter moeten uitschreeuwen: Och Heer, och wierd mijn ziel door U gered!
Indien onze gedachtengang de juiste is, dan is 't verklaarbaar, waarom de Heere Jezus tot den ongelukkige heeft gezegd : Zoon, uwe zonden zijn u vergeven. Is dat voor den geraakte niet de grootste schat ? O, zijn schuld uitgedelgd! Weer met God te worden verzoend! Verlost te worden van zijn zware schuld!
De Parizeen hebben er zich aan geërgerd : Wat spreekt deze aldus godslasteringen ? Wie kan de zonden vergeven dan God alleen?
Maar Jezus in zijn geest terstond bekennende, dat zij alzoo in zichzelve overdachten, zeide tot hen: Wat overdenkt gij deze dingen in uwe harten? Wat is lichter, te zeggen tot den geraakte: De zonden zijn u vergeven, of te zeggen: Sta op en neem uw beddeken op en wandel?
Doch opdat gij moogt weten, dat de Zoon des menschen macht heeft om de zonden op de aarde te vergeven, zeide Hij tot den geraakte : Ik zeg u, sta op en neem uw beddeken op en ga henen naar uw huis.
En terstond stond hij op, en het beddeken opgenomen hebbende, ging hij uit in aller tegenwoordigheid; zoodat ze zich allen ontzetten en verheerlijkten God, zeggende : Wij hebben nooit zulks gezien.
Ja, dat moet wel doen eindigen in aanbidding als men uit zulk een grooten nood der ziel en des lichaams is gered.
O, lezers, ge hebt misschien ook veel nooden en zorgen of lichamelijke smarten te dragen. Gelukkig de mensch, die er mee naar Jezus leert vluchten. Maar zal het wèl zijn, dan mag de smart over zonde en schuld wel voorafgaan. Wie zijn schuld voor God leert zien, wordt bewaard voor opstand en zal met den dich­ter van den 92sten Psalm moeten zingen: En in Hem is geen onrecht.
Moge het u gaan als den geraakte. De eeuwige belangen zijner arme onsterfelijke ziel wogen hem het zwaarste.
En nooit kwam een arm zondaar tot Jezus of hij werd geholpen.
O, gij allen, die lust hebt om verbrokene zielen naar Jezus te leiden, ge doet het nooit te vergeefs.
Ook nu nog wil Hij om Zijn zoen-èn kruisverdienste arme zondaren tot Zich lokken om hun te geven genade en redding voor tijd en eeuwigheid.
O, lezers, was het er ook u al ooit om te doen? O, haast u om uws levens wil, eer het te laat is.
Ermelo.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen