MANKE MURK

Met toestemming: uitgever J. H. Kok te Kampen
„De vrouw lacht daarom", vervolgde zij met een verhoogde kleur, „maar wat is mijn leven tot hiertoe anders geweest? Ik heb van mijn kinder jaren af gewerkt zoo hard ik kon en zooveel ik kon, zonder daarbij mijn lichaam te sparen. Naar wereldsch genot heb ik nimmer gehaakt en nooit mijn verdiende loon uitgegeven aan 't geen geen waarde had. Ik zocht in den arbeid alleen mijn lust en hoop mij dezen ook nooit te schamen, maar ik kom er zoo niet. Over enkele jaren zullen de grootste krachten vergaan zijn en eens komt er zéker een tijd, dat het werken ophoudt. Dan moet ik wat anders hebben en niet één in de heele wereld, die mij dat geven kan. Ik wil graag weten hoe het met mij vergaan zal, als ik van hier moet. En daarom wil ik onderzoeken, of het waarheid is, wat Murk zegt, dat in den dienst van God voor een mensch geluk ligt”.
Vol verbazing liet de boerin haar naaiwerk rusten en keek Pleuntje aan. Nog nooit had zij deze zoó hooren spreken. Waar kreeg zij nu zoo opeens die woorden vandaan ? 't Was precies alsof die menschen, die aan den godsdienst gingen doen, ook ineens geleerder werden. Murk kon ook praten als Brugman en Pleun nam het al aardig van hem over.
„’k Mag je dat niet afraden en elk moet het maar zoeken, waar hij meent, dat het te vinden is", kwam zij eindelijk. „Maar wat wil je dan met dat geld ? " voegde zij er vragend aan toe. „De vrouw heeft zélf vaak gezegd, dat ik eens wat nieuwe kleeren koopen moest en ik dacht dit nu te doen. 't Liefst had ik, dat u mij daarbij zoudt willen helpen”.
Nu, tegen dit laatste was geen bezwaar. Het streelde de boerin eenigermate, dat Pleuntje haar zoo vertrouwelijk meedeelde, wat er omging in haar hart. Bovendien had deze ook anders niemand, met wie zij dergelijke zaken kon overleggen en waar zij de familie reeds zoovele jaren trouw en eerlijk had gediend, daar lag het voor de hand, dat de boerin nu voor haar dienstbode deed, wat haar man aan Murk had gedaan. „'kZal er met den boer eens over spreken. Het beste zou misschien zijn, dat we op een middag eens even naar de stad reden en je daar dan kon uitzoeken, wat je meent noodig te hebben. Hier, in eigen plaats, gaan daar zooveel oogen over”.
Dat was voor Pleuntje al een heele verlichting, 't Liep dus gunstig af, vér boven verwachting en in stilte was zij daar dankbaar voor. Zij wist, dat wanneer de boerin eenmaal zulk een plan had opgevat, het ook zeker ten uitvoer werd gebracht en twijfelde daarom niet aan den verderen uitslag. Wél moest zij nog even een plagerij van Siderius in ontvangst nemen, doch deze wilde zij zich gaarne getroosten bij de gedachte aan hetgeen vóór haar lag.
Met vreemde oogen keek Bouke het rijtuig na, waarin de boerin met Pleun plaats nam, terwijl de boer de leidsels had. Dat was bij zijn weten nog nooit gebeurd. De meid met den boer en vrouw uit pleizieren naar de stad ! Wat dat beteekenen mocht ? Niemand van de andere huisgenooten, die daarop een antwoord wist. 't Zou zeker wel komen om Pleuntje, die nooit uitging, een prettigen middag te bezorgen. En prettig was het voor deze, om meer dan één reden. „Zie je wel, wie daar in de verte aankomt, Pleun ? " vroeg de boer, terwijl hij met de zweep voor zich uit wees. 't Was Murk met zijn kar, zooals hij dag in dag uit bij den weg ging. „'k Wed, dat hij in zijn eentje het hoogste lied zingt", vervolgde Siderius ; „'t is zoo zijn gewoonte, als hij alleen is”.
Eerst toen het rijtuig dicht genaderd was, herkende Murk de bles. Dat kwam, omdat hij nu in 't geheel geen gedachte had op de familie. Behoedzaam week hij uit en liet den hit geheel aan den kant gaan, zoodat het eene wiel in de bermen reed. Thans had men overvloedige ruimte, om hem te passeeren.
Opeens riep Siderius evenwel: „ho !" en daar stond het rijtuig midden op den weg. „Wij hebben hier iemand, die je graag even „goeden dag" zeggen wil", riep hij tot Murk, die eveneens aan den teugel trok, omdat hij dacht, dat men een boodschap voor hem had.
„O ja? Nu, hier is manke Murk in levenden lijve", sprak deze en gluurde meteen den wagen in. 't Volgend oogenblik zag hij Pleuntje vlak in 't gelaat, die verlegen lachte. „Niets van waar, rijd maar door, hoor", voegde deze hem toe, doch 't was haar aan te zien, dat deze ontmoeting haar niet geheel onverschillig liet.
Of Murk vreemd opkeek ! „Daar heb je aanstonds al weer het onderscheid", sprak hij hoofdschuddend. „Terwijl ik hier langs den weg ploeter, om een schamel stukske brood te verdienen, gaan de dames aan den zwier en laten zich rijden in een fijnen wagen. Maar het is altijd zoo geweest en zal óók wel zoo blijven, dat de paarden, die de haver verdienen, deze niet krijgen”.
„’kZou haast medelijden met je krijgen", antwoordde de boer. „Dat is hier een kopje thee en daar een kopje koffie en intusschen maar een stevig woord voeren, om de waar aan den man te brengen. De dag is voor vandaag zeker al weer goed geweest ? ”
„Niet te klagen hoor, geld in overvloed, gezond als een visch, vrooiijk als een bij, en een rijken Vader, die wel voor de toekomst zorgt. Wat kan ik meer begeeren ? ”
„Hoort hem weer eens opscheppen; je doet een goede partij, Pleun". „Zuivere waarheid, hoor ; daar gaat niets van af en niemand ook, die mij dit weer ontrooven kan”.
„Gaat het nu weer op huis aan ? " vroeg Siderius, die op dit onderwerp liever niet inging. „Neen, nog niet. De zon staat nog hoog aan den hemel, 'k Moet eerst nog heel deze omgeving af venten, en als de zon dan in 't Westen zinkt, gaan wij naar huis, nietwaar, kedde ? ”
(Wordt voortgezet.)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen