STAAT EN MAATSCHAPPIJ

DE LANDSVERDEDIGING
Bij de behandeling van de defensie-begrooting in de Tweede Kamer is er van verschillende kanten met grooten nadruk op gewezen dat de politieke toestand in de wereld in den laatsten tijd heel wat slechter is geworden, waarvan het gevolg is, dat de internationale moeilijkheden zijn toegenomen. Met de feiten werd aangetoond, dat het in den afgeloopen zomer zelfs ernstig gespannen heeft. Ook werd de aandacht gevestigd op de rede, die die Duitsche Minister Schacht onlangs heeft gehouden en waarin verklaard werd, dat Duitschland niet zonder koloniën leven kan, een verklaring, die niet vreemd schijnt te zijn aan wat in de pers wordt medegedeeld over een verdrag, dat tot stand zou zijn gekomen tusschen Japan en Duitschland en bij welke onderhandelingen, naar beweerd wordt, ook zekere afspraken moeten zijn gemaakt ten aanzien van de Nederlandsche koloniën. Met het oog op een en ander wordt de conclusie getrokken, dat bij een gewapend conflict in het verre Oosten, een rechtstreeksche bedreiging van onze gebiedsdeelen in Indië niet tot de onmogelijkheden behoort. Vooral zal het daarbij gaan om een viertal bepaalde punten in den Oost-Indischen Archipel, te weten : de twee oliehavens Tarakan en Balik Papan, de vlootbasis Soerabaia en de zetel der Regeering in Nederl.-Indië, Batavia.
Nu is het duidelijk en alleszins te prijzen, dat de Regeering in verband met de internationale spanningen en de schier koortsachtige ijver, waarmede de Rijken in en buiten Europa bezig zijn om hun legers en vlooten te vervolmaken, met het oog op de gevaren, die zoowel ons land als de Koloniën bedreigen, maatregelen treft om onze militaire positie hier te lande en in Nederlandsch-Indië te versterken. Het staat toch als een paal boven water, dat ook bij een stelsel van collectieve veiligheid, waaraan de vereerders van den Volkenbond zich angstvallig vastklampen, een land, dat aangevallen wordt, gedurende den eersten tijd op eigen kracht zal zijn aangewezen.
In dit licht hebben wij te zien de voornemens der Regeering en de voorstellen, die deze bij de Staten-Generaal heeft ingediend, om de weer kracht van de natie te verhoogen. Reeds zijn sedert 't optreden van dr. Colijn als Minister van Defensie, vele belangrijke verbeteringen bij de weermacht zoowel te land als ter zee tot stand gebracht. Deze verbeteringen werden mogelijk gemaakt door de instelling van het defensiefonds voor het leger en voor de vloot, de tegemoetkoming van Nederland aan Nederlandsch-Indië in de bestrijding van de uitgaven voor de marine en de vergoedingen, welke aan Nederlandsch-Indië werden verstrekt ten behoeve van rente en aflossing van kapitaal, opgenomen voor bekostiging van materiaal voor de weermacht. Dat met deze verbeteringen groote bedragen uit de schatkist gemoeid zijn, blijkt uit de cijfers, die voor militaire doeleinden op de rijksbegrooting voor het dienstjaar 1937 voorkomen. Zoo zijn de militaire uitgaven voor land-en zeemacht (zonder pensioenen) ten laste van de Nederlandsche en de Indische begrooting voor het komende jaar in totaal geraanid op een bedrag van niet minder dan rond 166 millioen gulden.
En toch, niettegenstaande de groote kapitalen, die beschikbaar worden gesteld, zal er ondanks hetgeen wordt aangemaakt en aangeschaft, nog een achterstand zijn in te halen van niet geringe beteekenis, terwijl dan naast die achterstand nog veel verouderd materiaal bij de marine aanwezig blijft, dat dient vervangen te worden. Immers het plan van aanbouw van marineschepen, zooals dit thans is vastgesteld, voorziet slechts ten deele in de noodzakelijke aanvulling en in de vervanging van materiaal, dat reeds lang geleden had moeten worden opgeruimd. Daarom moet met snelheid en met groote voortvarendheid gehandeld worden, om de gevaren, die dreigen, het hoofd te kunnen bieden.
Rgeering en Volksvertegenwoordiging moeten er zich ten volle rekenschap van geven, dat de hoogste goederen, die een volk bezit, op het spel staan. De financieele factor mag hier niet de alles beheerschende zijn. Leger en vloot moeten paraat zijn.

KOLONIËN GEVRAAGD
Niet genoeg aandacht kan geschonken worden aan de rede, welke de Duitsche Minister dr. Schacht te Frankfort a.d. Main hield en waarvan we hierboven met een enkel woord gewag maakten.
De mentaliteit (geestesgesteldheid), waarin het Duitsche volk verkeert, is, dat het in een land leeft, dat op een te geringe oppervlakte een té groote bevolking heeft, welk feit, naar het zeggen van den Duitschen Minister, op dat volk als een berg drukt.
De poging — alzoo dr. Schacht — om een groot volk door aanhoudenden druk van buiten te doen verkommeren, moet in de eerste plaats tot sociale nood en onrust en tenslotte tot een of andere explosie leiden. De vrede in Europa en daarmede die van de overige wereld, hangt er van af, of de dicht opeengedrongen massa's van centraal-Europa een levensmogelijkheid voor zichzelf krijgen of niet.
Duitschland verkeert op het gebied van de voeding in een noodtoestand. Het land heeft voor de voorziening van de industrie grondstoffen noodig, die de eigen bodem niet verschaft. Daarom vraagt Duitschland koloniën, die de grondstoffen kunnen leveren en die tegelijkertijd voor de bevolking kunnen dienen om daarheen te emigreeren.
De toekenning van koloniaal gebied aan Duitschland is, naar het oordeel van Duitschland's Minister, de aangegeven oplossing om uit de bestaande moeilijkheden te geraken. Doch welk Rijk der wereld zal zijn gebiedsdeelen voor deze oplossing beschikbaar stellen ? Daarom blijft de rede van dr. Schacht, ook al behoeft ze nog niet te verontrusten, de aandacht vragen.
 

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen