MANKE MURK

Met toestemming uitgever J. H. Kok te Kampen
Als gewoon werden de morgen-werkzaamheden verricht, slechts in zooverre van andere dagen verschillend, dat het landwerk bleef rusten en de boer inplaats daarvan na de thee een rondgang bij het vee deed. Toch was het aan Pleuntje merkbaar, dat het nu bij haar anders was dan tot hiertoe. Stiller dan ooit deed zij haar werk en scheen daarbij min of meer gejaagd. Klokslag twaalf stond gewoonlijk de middagmaaltijd op tafel, doch ditmaal gebeurde het eerder. Want Pleuntje zou naar de middagkerk, die reeds om half twee aanving, en er moest nog heel wat gedaan, eer zij klaar was.
Hoe dichter het oogenblik naderde, waarop zij de deur uit moest, hoe gejaagder zij werd. 't Was haar zoo vreemd, uit te gaan, en nog wel in een geheel nieuwe japon met bij-passenden hoed. En dan naar de kerk. Wat zouden de menschen hier wel niet van zeggen ? Want natuurlijk zou het niet aan allerlei praatjes ontbreken. Vooreerst van degenen, die haar onderweg ontmoetten, en dan van dien vervelenden troep jongens, die altijd tot 't nippertje voor de kerk bleven staan, om elk, die binnenging, tot een onderwerp van bespreking te maken, en tenslotte van degenen, die in haar nabijheid zouden zitten.
„Vraag den koster maar, waar mijn plaats is en ga daar zitten", had vrouw Siderius gezegd. Maar dat wilde zij niet. Zij durfde niet voor het oog van iedereen in zoo'n mooie bank plaats nemen ! Ergens achteraf, op een stoel of in een verborgen hoekje, dat was mooi genoeg, 't Liefst zou zij voor allen zich onzichtbaar maken, doch dat ging niet. Als het niet was, om achter het geheim van het ware levensgeluk te komen en zich te stellen onder de genademiddelen, zooals Murk het noemde, omdat dit de weg was, waarin God zich verheerlijkte aan de harten der zondaren, dan bleef zij honderd maal liever thuis.
„Niet in de sloot loopen, hoor, en ons straks de heele preek vertellen", plaagde de boer, toen zij gereed was, om heen te gaan en vlug de deur achter zich dicht trok. Dat was dus al het begin van de plagerij.
Gelukkig maar, dat de vrouw het zoo goed opnam, dat zij ging. Zij scheen er wel aardigheid in te hebben, dat zij zich ging opknappen. Zelfs de „Wildeman", die rustig lag te herkauwen, moest er het hare van hebben en kwam overeind, om haar met groote oogen na te staren, alsof zij wilde zeggen : „waar moet dat heen ? " Wacht, daar kwam de meid van „Bornia State" door de landen, het kerkboek in de hand. Die ging dus óók en daar kon zij gezelschap aan krijgen. Het liep dan niet zoo eenzaam en 't viel niet zoo op, dat ook zij ging.
Weldra waren beiden in druk gesprek. Dirkje was hier ook nog vreemd en vond 't fijn, iemand van zoo nabij te vinden, met wie zij gaan kon. Thuis had zij ai gevraagd of hiertoe kans bestond, maar de boerin had verteld, dat men op „Lucht en Veld" bijna in 't geheel niet aan den godsdienst deed. De boer en zijn vrouw niet, en het personeel ook niet. Des te grooter was dus de verrassing, toen zij Pleuntje aantrof.
„’t Is volkomen waar", zei deze, „ik ben in geen jaren naar de kerk geweest, maar in den laatsten tijd begin ik een weinig anders over den godsdienst te denken, 't Plotseling sterven van Elske heeft mij ook over vele dingen doen nadenken, 't Ging alles zoo vlug en dat grijpt een mensch wel aan”.
„Wij moesten van huis uit altijd naar kerk en catechisatie en weten niet beter of het hoort zoo, " zei Dirkje. „In mijn .dienen heb ik dit ook altijd volgehouden, onverschillig bij welk soort menschen ik woonde, en bevind mij daar goed bij. Een mensch leeft tenslotte niet alleen voor de wereld”.
Kijk, dat deed Pleuntje goed, zoo iets van haars gelijken te hooren. Zoo dacht zij er den laatsten tijd ook over en Murk had hetzelfde meermalen gezegd, maar zij wilde dit toch ook wel gaarne eens van anderen vernemen. Daar waren er dus nog méér, die geen vrede hadden enkel bij de dingen van beneden.
„Ben je al aangenomen ? " vroeg Dirkje.
Maar dat begreep Pleuntje niet.
„Aangenomen ? Waarvoor ? ”
„Bij de kerk; ik bedoel, of je al belijdenis gedaan hebt ? ”
„Neen; daar heeft ook nog nooit een mensch met mij over gesproken. Wat beteekent dat dan ? ”
„Nu, dan stem je in met hetgeen de kerk belijdt en gelooft en dan mag je het Heilig Avondmaal gebruiken.”
„Maar dat zou ik natuurlijk niet kunnen, omdat ik zelf niet weet, wat ik geloof en nog veel minder, of dat goed is. Ik ben heel onkundig aangaande de godsdienstige dingen en naar het Avondmaal zou ik in het geheel niet durven gaan.”
„’k Doe het ook niet veel, omdat ik vaak geen tijd heb, maar het is wel heerlijk.”
Met een begeerigen blik keek Pleuntje haar nieuwe vriendin aan, alsof zij zeggen wilde: „vertel mij daar dan iets meer van, " doch de gelegenheid daartoe ontbrak.
Reeds was men het dorp genaderd, waar meerderen langzaam den weg naar de kerk insloegen. Juist begon de klok kwartier te luiden.
„Heb je een plaats ? " vroeg Pleuntje, en toen Dirkje ontkennend antwoordde, besloten zij naast elkander te gaan zitten.
„Daar heb je waarlijk de meid van „Lucht en Veld", sprak een der kornuiten voor de kerkdeur,
„Nu hebben we het óók nog niet gehad ! Als nu de heele kerk maar niet naar beneden komt. Dat is het werk van manken Murk”.
„En wat is zij mooi!" schimpte een ander, „'i Heb Pleun nog nooit zoo gezien. Zou zy een erfenis gekregen hebben ? ”
„Zeker van haar familie, waar de muizen dood voor de kast liggen.”
„Wat voor knappe meid heeft zij daar naast zich ? " vroeg een derde.
„O, dat is de nieuwkoop van „Bornia State”.
(Wordt vervolgd).

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen