STAAT EN MAATSCHAPPIJ

DE GEZAGSHANDHAVING
In tegenstelling van hetgeen men zoo nu en dan van de tegenstanders en de bestrijders van het Kabinet-Colijn hoort, dat de Regeering op het stuk van de handhaving van het gezag niets heeft bereikt, staat het vast, dat de toestanden, wat b.v. de misdrijven tegen de openbare orde en het openbaar gezag aangaat — en daarvan zijn de cijfers aanwezig om dit te bewijzen — in de laatste jaren aanzienlijk verbeterd zijn.
De oud-minister van Onderwijs, Kunsten en Wetenschappen, mr. Terpstra, wees nog onlangs op de omzetting van, de publieke opinie ten opzichte van wat al of niet toelaatbaar is te achten. Hij herinnerde daarvoor aan den strijd, die eenige jaren geleden moest gevoerd worden om 't Communistisch dagblad De Tribune naar aanleiding van de godslasterlijke voorstelling, welke van de Heilige Drieëenheid gegeven werd, uit de door het Rijk gesubsidieerde leeszalen geweerd te krijgen.
De publieke opinie, welke toen bezwaar maakte om het Communistisch dagblad te verwijderen, is in een korten tijd heel wat veranderd, dank zij de maatregelen, welke de Regeering trof om de excessieve uitingen en de extremistische stroomingen tegen te gaan.
Uit dien hoofde mag de Minister van Justitie met groote voldoening op den vooruitgang terugzien, welke op het terrein der criminaliteit ter zake van de gezagshandhaving verkregen werd.
De maatregelen ter bestrijding van de godslastering, het uniformverbod en de wet, houdende voorzieningen omtrent weerkorpsen, hebben het hunne er toe bijgedragen om het gezag te schragen.
Toch blijft voor den Minister van Justitie waakzaamheid, zelfs groote waakzaamheid geboden, vooral nu de uiterst revolutionaire groepen van links en van rechts, de Communisten en de Nationaal-Socialisten, er niet voor terugschrikken om een machtspositie te veroveren, de leiding van zaken de Overheid uit handen te nemen en zelf Overheid te spelen.
Daarom zal de Regeering de ordeverstoringen zonder aarzeling snel en krachtig en met groote gestrengheid moeten optreden om het gezag te handhaven. Er zijn nu eenmaal lieden, voor wie blijkbaar andere middelen niet baten, om ze tot rede te brengen. Tegen deze in het bijzonder moet doortastend worden gehandeld.
Terreur, hetzij deze van de zijde der Communisten of van den kant der Nationaal-Socialisten komt, is ontoelaatbaar en moet met kracht onderdrukt worden.
De Overheid toone en bewijze desnoods door daden, dat zij Overheid is.
In dit verband valt het te betreuren, dat leden van de rechterlijke macht — van de zittende magistratuur — zijn toegetreden tot de vereeniging, die voor ambtenaren in Overheidsdienst verboden is, in dit geval tot de Nationaal-Socialistische beweging en zelfs aan het revolutionaire partij leven van deze beweging actief deel nemen.
De Regeering zal ook aan deze zaak haar volle aandacht hebben te geven. Zij zal de maatregelen hebben te overwegen, welke ook aan dit kwaad een einde moet maken.
De oplossing van de vraagstukken, die met de gezagshandhaving samenhangen, is niet gemakkelijk.
Zij eischt veel voorzichtigheid, benevens een beleidvol optreden.

GEEN EIGEN RECHTER
Hierboven spraken wij over de taak der Regeering om ter handhaving van het gezag waakzaam te zijn ten aanzien van pogingen van revolutionairen om buiten de Overheid om als eigen rechter op te treden.
Zulk een geval deed zich nog onlangs voor, toen een aantal Nationaal-Socialisten uit Amsterdam naar Utrecht gezonden werden om daar een vergadering van de Vrijdenkersvereeniging „De Dageraad" in de war te sturen, wat deze revolutionairen ook inderdaad gelukte.
Nu was wat in Utrecht gebeurde, niet een daad van eenige fanatici, integendeel werd het optreden van deze Nationaal-Socialisten door Volk en Vaderland, het orgaan der beweging, in bescherming genomen. Het heette in het blad, dat een aantal „wakkere mannen", die zich in strijd met de wet aan ordeverstoring schuldig maakten, een goed en alleszins loffelijk werk hadden verricht. Zij werden zelfs door Volk en Vaderland gehuldigd en de partij genooten ten voorbeeld gesteld.
Hier speelden de Nationaal-Socialisten het spel van eigen rechter, niet omdat het optreden van „De Dageraad" werd afgekeurd, maar omdat men eigen positie wilde versterken en door intimidatie vrees wilde aanjagen.
Tegen dergelijke Bolsjewistische strijdmethoden heeft de Regeering met kracht op te treden.
De Nationaal-Socialisten willen zoo gaarne den indruk vestigen, dat zij onweerstaanbaar zijn en het duidelijk maken, dat een ieder, ook de Overheid, voor de beweging heeft op zijde te gaan.
De terreur is een der wapenen, die de Nationaal-Socialisten bij voorkeur gebruiken om de bevolking van hun macht te overtuigen. Zoo noodig geschiedt de schrikaanjaging onder het zingen van het „Wilhelmus”.
Daarom is in vele gevallen de Nationaal-Socialistische Beweging gevaarlijker dan het Communisme, en heeft de Regeering bijzonder voor deze beweging op haar hoede te zijn.
Natuurlijk verdedigen wij niet de actie van de Dageraadsmannen.
De Regeering heeft nog dezer dagen getoond, hoe zij tegenover deze actie en tegenover „De Dageraad" zelve staat.
Dit neemt intusschen niet weg, dat niet particuliere personen, maar de Regeering voor de orde en de rust heeft te waken.
Daarom heeft zij ter handhaving van het gezag elke poging te weerstaan, welke van dit juiste beginsel afwijkt.
 

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen