De Waarheidsvriend cookies

Voor optimale prestaties van de website gebruiken wij cookies. Overeenstemmig met de EU GDPR kunt u kiezen welke cookies u wilt toestaan.

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies zijn verplicht om de basisfunctionaliteit van De Waarheidsvriend te kunnen gebruiken.

Optionele cookies

Onderstaande cookies zijn optioneel, maar verbeteren uw ervaring van De Waarheidsvriend.

Bekijk het origineel

Rondblik buiten de Grenzen

Bekijk het origineel

+ Meer informatie

Rondblik buiten de Grenzen

5 minuten leestijd

Men heeft er olficieel niets over vernomen wat Goering, de Duitsche minister, toch in Italië moest doen. „Minister Goering onderneemt een vacantie-reis" luidde de mededeeling in de Italiaansche .bladen. Nu heeft iemand die een aantal functies bekleedt als Goering inderdaad wel eens recht op een paar dagen vacantie. En Italië is over 't algemeen een gewild vacantie-oord ook. Zoodat de officieele mededeeling nog niet zoo heel gek lijkt. En hoe Goering dan zijn vacantietijd doorbrengt ? Men leze : „Goering heeft vanmorgen met Mussolini de degen gekruist in de scherm-academie. Behalve mevrouw Goering en de Duitsche ambassadeur te Rome, waren ook tal van nationaal-socialistisohe en fascistische autoriteiten bij dezen wedstrijd aanwezig. Mussolini Meek door zijn jarenlange training handiger en sneller te zijn, terwijl Goering stroever, maar sterker bleek”.
Ook dit courantenbericht lijkt geloofwaardig. Vooral de laatste zin er van....
Desondanks: niemand zal er aan twijfelen of Goering, die de rechterhand van Hitler is, heeft in dezen tijd niet alleen een reis naar Rome ondernomen om daar vacantie te genieten en met den Duce te schermen. Als men dat „schermen" tenminste letterlijk blijft opvatten. Er moeten belangrijke politieke zaken besproken worden tusschen Duitschland en Italië. En daarom wordt aan dit bezoek groote aandacht besteed. Zoowel te Berlijn als te Rome. Toen Goering te Rome arriveerde werd hij reeds aanstonds door Mussolini en zijn schoonzoon, graaf Ciano, de Italiaansche minister van buitenlandsche zaken, officieel begroet. Dat zou niet gebeurd zijn als het een persoonlijk vacantie-reisje van den heer en mevrouw Goering betrof.
Het is, naar algemeen aangenomen wordt, vooral de Spaansche kwestie welke nu te Rome tusschen Goering en Mussolini besproken wordt. Generaal Franco is niet zoo voorspoedig als men aanvankelijk had meenen te mogen verwachten. Moeten Italië en Duitschland den leider der nationalistische troepen nu nog meer dan tevoren met manschappen en munitie helpen ? Of zullen beide landen zich aansluiten bij het standpunt, dat Engeland en Frankrijk officieel innemen en zich van verdere bemoeiïng met den Spaanschen burgeroorlog geheel onthouden ? Tusschen deze beide uitersten zullen Italië en Duitschland hun standpunt wel bepalen, om daarna te antwoorden op de Fransch-Britsche nota inzake de vrijwilligers.
Dat Goering een dergelijk belangrijke bespreking namens de Duitsche regeering mag voeren wijst er wel op, dat hij bij Hitler in een goed blaadje staat. Nog niet zoo lang geleden gold Goering voor het „enfant terrible", al was hij dan ook steeds een vooraanstaand figuur in partij en staat. Nu blijkt hij er echter nog diplomatieke gaven bij gekregen te hebben.
Het is op 't oogenblik nog niet duidelijk wat men nu precies denken moet over de berichten inzake Duitsche activiteit in Spaansch Marokko. De geruststellende verklaring, welke Hitler te dezer zake heeft afgelegd, bleef wel niet geheel zonder invloed, maar heeft toch niet alle ongerustheid vermogen weg te nemen Franco heeft gezegd, dat men zich zelf mocht komen overtuigen dat er in Spaansch Marokko geen Duitsche soldaten zijn. Het Engelsche blad, de „Times", dat het eerst met alarmeerende berichten omtrent Spaansch Marokko kwam, heeft te Meilila een onderzoek laten instellen. En op grond van de daarna door dit blad verstrekte mededeelingen moet wel worden aangenomen dat Duitsche vliegeniers vanuit Mellila dagelijks samenwerken met de strijdmacht van Franco aan de Zuidkust van Spanje, al lijken de aanvankelijk gepubliceerde berichten wel wat overdreven. Ook staat wel vast, dat Duitschland zich steeds meer economischen invloed in Spaansch Marokko tracht te veroveren. Er is daar wel wat byzonders gaande.
De Fransche Kamer heeft de regeering gemachtigd om alle maatregelen te nemen, noodig voor het beletten van het vertrek van vrijwilligers naar Spanje. Zelfs de communistische afgevaardigden, die onlangs een oproer trachtten te verwekken om de regeering-Blum maar te bewegen het Spaansch Volksfrontleger te steunen, stemden nu vóór het ingediende wetsontwerp. Wat een verbazingwekkende eensgezindheid in 't Fransche parlement. En dat over dit onderwerp! Is men soms van tevoren reeds overtuigd dat de regeering van de haar nu verstrekte volmacht toch geen gebruik kan of zal maken ? Of wil men werkelijk alles doen om het uitbreken van internationale conflicten te voorkomen?
Voor zoon conflict is niet veel noodig. De gemoederen loopen gauw warm. Vooral als de pers met tendentieuze berichten komt. Duitschland werd verweten booze plannen te hebben met Spaansch Marokko, en direct daarop kwamen de Duitsche bladen met onthullingen over de stichting van een Sovjetrepubliek in Zuid-Frankrijk. Lastercampagnes zijn natuurlijk altijd te veroordeelen. Wiè ze ook voert. Toch dragen ze, voor ons gevoel, altijd nog een wat kwaadaardiger karakter wanneer de Duitsche pers er zich voor leent. Want dan neemt de gansche Duitsche pers eenzelfde houding aan en kan men er op rekenen dat het geschrevene de goedkeuring van de regeering wegdraagt.
Naar gemeld wordt, zal de Duitsche Rijksdag 30 Januari bijeenkomen. Het gerucht, dat Goering ter gelegenheid daarvan met de dagelijksche leiding van de regeering zou worden belast
en dat Hitler zich min of meer zou terugtrekken, lijkt ons ongeloofwaardig. Aannemelijker is het bericht, dat een einde zal worden gemaakt aan de autonomie van een aantal staten zooals : Anholt, Lippe-Detmold, Oldenburg, Mecklenburg— Schwerin, Hesse en Brunswijk. Er zou dan een wet over de eenheid van het rijk worden aangenomen. Alsof de genoemde staatjes practisch nog eenige autonomie hadden ! Moet Duitschland zich soins nogmaals wreken op het ondeugende 'Nederland, dat het „Lippe-Detmold-lied" zong in plaats van het Horst Wessellied ? Eh moet daarom de naam Lippe-Detmold in Duitschland aan de vergetelheid worden prijsgegeven ? We vragen slechts.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van donderdag 21 januari 1937

De Waarheidsvriend | 10 Pagina's

Rondblik buiten de Grenzen

Bekijk de hele uitgave van donderdag 21 januari 1937

De Waarheidsvriend | 10 Pagina's