MANKE MURK

Met toestemming uitgever J. H. Kok te Kampen
„Ik zeg, dat er gisteren ook een groot wonder gebeurd is".
„Ja ? Wat dan ? 'k Heb van niks gehoord".
„Wel, mensch, Pleun van „Lucht en Veld" Is gisterenmiddag naar de kerk geweest!"
Van verbazing liet de aangesprokene haar handen, die bijna even rood zagen als haar gezicht, een oogenblik op den rand van haar tobbe rusten.
„Wat je zegt, Pleun ? "
„'t Is, zooals ik zeg, hoor, en uitgedost als zij was ! Ze moet van top tot teen in 't nieuw gestoken zijn geweest. Een nieuwe hoed met veeren en een nieuwe, donkerblauwe japon en nieuwe schoenen, je weet wel, van die nieuw-modische, zooals de dames die tegenwoordig dragen".
„Met zulke hooge hakjes en van die gladde neuzen ? "
„Juist, zóó iets. Het moet toch zoo'n vertooning geweest zijn !"
„Zou je d'r niet om proesten ? Van wie heb je het ? "
„Jurjens Griet vertelde het, die den kleine van den bakker moest inbrengen voor het doopen. Zij had haar zien zitten naast de meid van „Bornia State", die óók nog al kerksch moet wezen".
„Daar zullen Siderius en zijn vrouw ook niets mee ingenomen zijn. 't Is in 't geheel geen gewoonte, dat men van „Lucht en Veld" naar de kerk gaat".
„'k Weet er niets meer van, mensch. t Is toch zoo'n vreemde wereld ! De vorige week moet Pleun met den boer en zijn vrouw naar de stad zijn geweest, louter voor plezier. Ik zeg maar, d'r moet ook wat afstand in de wereld blijven. Als de heeren en hun vrouwen zóó een zijn met hun dienstvolk, dan zit daar gewoonlijk wat achter".
„Daar heb je gelijk aan, buurvrouw, 'k Weet er ook alles van. Toen ik diende, had mijn boer soms ook de aardigheid mij iets te willen geven, maar ik moest niets van die vriendelijkheid hebben, hoor !"
„Of je gelijk had; 'k weet er ook alles van, maar och, Pleun is Pleun, hè ? "
„'k Dacht anders niet, dat dit het werk van Siderius was, dat zij naar de kerk ging".
„Natuurlijk niet, mensch, dat is het werk van je weet wel".
„Hm, hm ! Zou de juffrouw hiernaast het wel weten ? "
„Dat zal hij haar niet verteld hebben, in elk geval is zij d'r achter. Murk schijnt het nu eenmaal op Pleun te hebben voorzien".
Dit laatste woord werd zoó luide gesproken, dat vrouw Kalma, die achter gesloten deuren haar arbeid deed, wel zeer doof moest zijn als zij dit niet verstond.
„Och, het is ook wel een flinke meid, begon Klaske weer, terwijl haar geheele lichaam in beweging was bij het bewerken van het linnengoed met haar stevige vuisten.
„Wil ik afblijven, maar voel jij dan wat voor zoo'n vroomheid ? Ik zeg : niks dan vrijerij ! Ze kunnen de kerk ten slotte ook overal voor gebruiken".
„Dacht je dan, dat dit niet méér gebeurde, dat men om de een of andere bijkomstige reden naar de kerk ging ? Je behoeft niet te denken, dat die menschen het allen om den godsdienst doen. Daar is ook heel veel brood-geloof in de wereld".
„Dat ben ik aanstonds met je eens, buurvrouw, maar daar heb ik nooit aan gedaan. 'kBen ook wel eens in dienst geweest bij menschen, die vroom waren als de beste en mij ook wilden overhalen om fijn te worden, maar ik heb altijd gezegd : ik ben, die ik ben, en ik blijf. die ik blijf. Die naar de kerk wil gaan en in den bijbel wil lezen, die doet het maar, doch ik moet er niks van hebben. Ik ben hier, om te werken, en dat zal ik doen zoo goed ik kan, maar verder leef ik naar eigen inzicht en heeft niemand mij iets te commandeeren".
„O zoo, ik denk er precies zoo over. De kerk is misschien wel goed, maar dan moet alles er naar wezen. Als Pleun naar de kerk gaat, dan doet zij dat om Murk. Dat kan een kind wel begrijpen, en ik zeg maar, daar is de kerk niet voor. Als de jongelui vrijen willen, laten ze dat dan buiten de kerk doen".
„Maar Murk zal wel gezegd hebben, dat die er bij behoorde, omdat hij ook fijn is. Je ziet wel, hoe het hier naast gaat. „Mevrouw" is voor ons, arme zondaars, haast niet meer te spreken. Het verwondert mij nog altijd, dat buurvrouw niet naar de kerk gaat. Of zou het nog op iets wachten ? "
Bij het stellen van deze vraag door Gelske, schudde Klaske de vlokken zeepsop van haar handen, droogde ze daarna af aan een vaatdoek en kwam toen naderbij, om met Gelske een fluistergesprek te beginnen, waarbij het soms werd uitgegierd en door schuinsche blikken naar de ramen van vrouw Kalma te werpen, de ergernis voor deze ten toppunt moest stijgen.
Gelukkig maar, dat zij het niet zag. Reeds was zij de laatste tijden aan allerlei beleedigingen gewend geraakt en had daarbij ook geleerd, dat zwijgen goud was. Hoe zij het doen kon, bleef voor haar zelf ook een raadsel. Voorheen zou zij zich gewroken hebben en geen enkel woord zijn schuldig gebleven aan degenen, die haar te na kwamen. Thans kon zij verdragen en dulden, al viel het niet-zelden zwaar. Dat kwam zeker wegens den invloed van Murk, doch nog véél meer door het Woord. Hoe meer zij in de menschen en hun handelingen ten haren opzichte teleurgesteld werd, hoe meer zij haar troost en verkwikking zocht in de H. Schrift, die van gansch andere dingen sprak.
 

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen