MANKE MURK

Met toestemming: uitgever J. H. Kok te Kampen
Zij durfde al haar doen en laten toch voor God te verantwoorden. Murk was bij haar in huis gekomen, omdat zij op de een of andere wijze moest trachten haar huishouding te verzorgen en daardoor de lasten, welke op haar drukten, verlicht konden worden. En sindsdien werd haar huis gezegend. Hoe het ging, wist zij zelf ook niet te zeggen, doch het scheen alsof in de woestijn van haar leven nu een bron ontsprong, waaruit eiken dag nieuwe voorraad opkwam en die nooit uitgeput raakte. Wanneer zij terug zag op den afgelegden weg, moest zij dankbaar erkennen, dat het haar nog nooit aan iets ontbroken had, en het woord uit den Bijbel: „Hij houdt den wees en de weduwe staande", ook aan haar wonderlijk bevestigd werd. Dit was Gods werk en het stond bij haar vast, al kon zij het niet verklaren, dat zulks verband hield met het komen van Murk onder haar dak.
Dat de menschen dit niet begrepen, lag voor de hand. Dat de buurvrouwen zich daarover verwonderden, eveneens. Maar waarom daar nu iets in gezocht en uitgehaald, wat haar in naam en eer moest kwetsen. Dat deed meer pijn, dan zoo uitwendig was te zien, en wijl zij wist, dat de laagheid voor niets terugschrikt, hield zij haar deur gesloten en deed liefst zoo druk mogelijk, om maar niet te hooren, wat daar buiten verhandeld werd, noch de hatelijke blikken op te vangen, die men naar binnen wierp.
Toch waren sommige klanken tot haar doorgedrongen. Er werd daar buiten weer over Pleuntje en het kerkgaan gesproken. Zou 't waar zijn, dat Pleuntje naar de kerk geweest is ? Murk had daar niets van gezegd. Murk sprak nooit over haar, als vrouw Kalma zelf niet begon, en over het kerkgaan in 't geheel niet. 't Had haar wel eens verwonderd. Waarom hij dat toch niet deed ? Wèl over het lezen in de H. Schrift en over heel veel dingen van den godsdienst, waar zij voorheen nooit over dacht of van hoorde. Doch nimmer had hij haar gevraagd, waarom zij nooit met anderen op den dag des Heeren naar de kerk ging ; ook niet, waar hij toch wel merkte, dat er een geheele verandering bij haar plaats greep.
En nu hoorde ze daar buiten uitroepen, dat Pleuntje gisteren was gegaan, en natuurlijk, dat dit het werk van Murk was. Zou dat waar zijn ? Waarom dan haar daar wel toe bewogen, maar de eigen huisgenooten niet ? Had zij het dan niet noodig, of was het niet voor haar ? En indien wèl, waarom zweeg Murk dan ? Vreesde hij wellicht, dat de menschen daaraan een uitlegging zouden geven, gelijk nu al met Pleuntje gebeurde ?
Maar Murk vreesde toch niet het oordeel der menschen en wist óók wel, hoe zij tegenover hem stond. Daar lag in heel zijn optreden hier iets kinderlijks, omdat zij, zonder dit opzettelijk te willen, over hem iets moederlijks voelde. Zoo stond hun verhouding, waarin beiden gelukkig waren. Vandaar, dat hij haar niet als een vreemde bejegende. Toen hij bijzondere genegenheid voor Pleuntje gevoelde, heeft hij haar dat verteld, en hoewel het haar vreeselijk spijten zou, als hij. vroeg of laat haar woning weer ging verlaten, mocht zij hem hierin niet tegenhouden en heeft dit ook niet gedaan. Integendeel, zij heeft zich kunnen verblijden bij de gedachte, dat dit arme meisje, wier leven tot nu toe zoo kleurloos was, langs dezen weg nog een toekomst kreeg, die zij zeker allerminst had verwacht. Zij kon zich voorstellen, hoe Pleuntje met Murk en hij met haar gelukkig zou zijn. Alleen was de godsdienstkwestie bij haar ook niet onopgemerkt gebleven. Hoe zou dat nu worden ? Want Murk stak hetgeen hij geloofde, als het te pas kwam. niet onder stoelen of banken, en Pleuntje was evenmin kerkelijk als zij. Echter bleef dit punt onaangeroerd.
En nu hoorde zij de buurvrouwen praten over het nieuwtje van „Lucht en Veld". Waarom verzweeg Murk dit voor haar ? 't Zou wèl waar zijn, want Jurgens Griet had haar gezien en dat was niet iemand, om zoomaar iets te vertellen. 'tWas gisteren doopen geweest, 't Kleintje van den bakker was gedoopt en misschien nog wel meer. De bakkerin had het bij de bevalling ver gehaald. Zij had den dokter daar wel over gehoord tijdens de ziekte van haar man. Evenwel, de bakkerin kwam er weer bovenop, terwijl ha^r man weggenomen werd. En nu ging zij dadelijk weer naar de kerk, om haar kind te laten doopen. Haar kinderen waren niet gedoopt. Baije niet en Joukje niet en Jan niet, geen van allen. D'r was niet eens over gedacht, om dit te laten doen. Haar man was daar niet voor en zelf had ze daar ook geen behoefte aan gevoeld. Zou het noodig zijn ?
Eigenaardig, dat er hier in haar iets kwam, dat op een beschuldiging geleek en waarover vroeger nooit werd gedacht. Heel het fluistergesprek van de buurvrouwen Gelske en Klaske hinderde haar niet meer, omdat haar gedachten bij iets anders werden bepaald. Kerkgaan en doopen, doopen en kerkgaan, daarover peinsde zij. Was dit dan niet voor haar en haar kinderen ?
Hier wilde zij met Murk over spreken, zoodra een geschikte gelegenheid zich hiertoe aanbood, om dan te doen wat geschieden moest, onverschillig wat de menschen daarvan zeggen of denken zouden. Onder haar geburlnnen gold zij toch reeds voor een geteekende. 't Lag in haar voornemen, zoodra dit maar kon, haar huisje hier van de hand te doen, om zich dan elders te vestigen, 't Liefst buiten, waar zij het gezicht op het vrije veld had en met geen mensch iets had uit te staan. Tenminste, wanneer dit alles met Gods wil overeenkwam. Want Murk had haar geleerd, dat niets goed ging buiten Hem.
 

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen