Rondblik buiten de Grenzen

Voor den grooten Fascistischen Raad heeft Mussolini mededeeling gedaan van zijn plannen om de bewapening verder voort te zetten. Men wenscht in Rome niet voor Londen onder te doen. Nu heeft de Italiaansche dictator 't nooit onder stoelen of banken gestoken dat hij zijn land tot de tanden toe weiuscht te bewapenen. Heeft hij destijds niet verklaard, dat de vrede alleen op bajonetten gebaseerd kon zijn? En ook nu kwam hij tot de conclusie dat „iedere zelfs verwijderde kans op beperking der bewapeningen voor de toekomst definitief uitgesloten'" is.
De strijdkrachten van Italië zullen verder worden ontwikkeld, het commissariaat voor de vervaardiging van oorlogsmaterieel zal zijn taak onvermoeid voortzetten, en alle actieve krachten der natie van 18 tot 55 jaar zullen volledig gemilitariseerd worden.
In navolging van Duitschland zal Italië zich zoover maar eenigszlns mogelijk is, zelf van alles voorzien. Het streven wordt gericht op een „maximale autarkie, voor zoover de militaire behoeften aangaat, die zoo noodig vóór de burgerlijke behoeften dienen te gaan". Mussolini heeft dus, onder de tegenwoordige omstandigheden, ook al „liever kanonnen dan boter".
De Fascistische Raad heeft voorts een tweetal resoluties aangenomen, waarin voldoening wordt uitgesproken over de tot stand gekomen verdragen met Duitschland, Engeland en Turkije, terwijl Italië zich in een afzonderlijke resolutie nog solidair verklaart met het nationalistische Spanje van Franco.
Intusschen is Frankrijk door de Italiaansche plannen ernstig verontrust. De Fransche bladen eischen krachtige tegen-maatregelen
En zoo sleept de een den ander mee !
De aanslag op maarschalk Oraziani, den Italiaanschen bevelhebber te Addis Abeba, is op een vreeselijke manier gewroken. „Na den aanslag, aldus meldden de dagbladen, zijn alle weerbare Italianen in Addis Abeba drie dagen lang aangemoedigd om inboorlingen om 't leven te brengen zooveel zij maar wilden en op welke wijze zij dat maar wilden". En die aanmoediging is niet zonder resultaat gebleven. Met geweer, revolver, bommen, messen en knotsen zijn de beschaving-brengende Italianen de hutten van de inboorlingen ingegaan om elk levend wezen dat hun voor de voeten kwam te dooden. Met vlammenwerpers en petroleum werden de schamele woningen van de opgejaagde kleurlingen in brand gestoken. Het heele terrein waar de voor Graziani bestemde bom was gesprongen werd afgezet en geen Abessijn is er levend uit gekomen. Geen man, geen vrouw en geen kind. Als men soms geen wapens genoeg bij de hand had werden de menschen gearresteerd om later, toen de drijfkracht op menschen ten einde was, alsnog te worden doodgeschoten. Zesduizend personen zijn bij deze „represaille-maatregelen" om het leven gekomen. Ongeveer zesduizend. Wat maakt bij zoo'n massa-moord een paar honderd slachtoffers meer of minder uit ? Het waren ook slechts inboorlingen.
Italië Iheeft nu opnieuw vier legercorpsen, elk van drie divisies, in voorbereiding. Het Fransche blad, dat met deze mededeeling kwam, acht het mogelijk, dat deze legermachten bestemd zijn om „als steun te dienen voor de ideologische propaganda van Mussolini, hetzij in Afrika, hetzij elders".
Ja, waarom zou dat niet mogelijk zijn? De Italiaansche dictator is kennelijk van plan om zijn nieuw koloniaal bezit eens voor goed gehoorzaamheid te leeren. Gehoorzaamheid uit angst en vrees. En bij die methode kan een modernuitgeruste legermacht goede diensten bewijzen.
Alles tot meerdere glorie van het Romeinsche Imperium !
Inzake de controle op de niet-lnmenging in den Spaanschen burgeroorlog, waarover gelijk bekend reeds principieel overeenstemming was bereikt, is nu een definitief plan goedgekeurd; Er zal een internationaal bureau voor deze aangelegenheid worden ingesteld. De internationale commissie zal een voorzitter, en acht vertegenwoordigers van Groot-Brittannië, Frankrijk, Duitschland, Italië, Sovjet-Rusland en drie kleinere landen benoemen. Elk schip der aan de overeenkomst deelnemende landen, moet voor het aandoen eener Spaansche haven in een controle-haven binnenloopen, teneinde aldaar een controleur aan boord te nemen, die toezicht moet houden op het ontladen in de Spaansche haven. Het schijnt, dat Duitschland aanvankelijk eenig bezwaar had tegen het plan, uit financieele overwegingen. Het Derde Rijk houdt er nu eenmaal niet van om geld over de grenzen te brengen. Het heeft voor internationale doeleinden ook geen marken over. En het controle-plan, dat berust op een stelsel van agenten en hoofdagenten, blijkt ook nogal vrij kostbaar te zijn. De kosten worden op 834.000 pond sterling voor een jaar geraamd ; een internationaal fonds zal voor de financiering zorgen. Dat zoo'n uitgebreide en kostbare organisatie noodig is, bewijst wel, dat er aan zoo'n controle heel wat vast zit. Als er echter het gevolg van mag zijn, dat internationale verwikkelingen er door voorkomen worden, tellen de financieele lasten nauwelijks mee.
De vorming van zoo'n internationaal leger, dat in staat is om de nakoming van internationale overeenkomsten te bevorderen, valt dunkt ons toe te juichen. Wat nog niet zeggen wil, dat we er nu plotseling alles van verwachten. We zullen ook moeten afwachten hoe de uitwerking van dit definitieve plan in de practijk is.
Br blijven ook, buiten de Spaansche kwestie, nog tal van internationale moeilijkheden. Om er maar één te noemen : de koloniale eischen van Duitschland. Een daartoe gevormde grondstoffencommissie heeft zich er dezer dagen te Geneve mee bezig gehouden. De Duitsche regeering had het niet wensdhelijk geoordeeld om een vertegenwoordiger te zenden. En ook Italië ontbrak op 't appèl. De overige iheeren hebben nu maar wat over het, op de agenda voorkomende, punt gesproken. Zoo constateerde de Engelsche afgevaardigde, dat de kwestie der grondstoffenverdeeling door geen enkele overdracht kan worden opgelost, zelfs als men tot overdracht van geheele contingenten zou besluiten. De Engelsche spreker zei overigens niet, of zijn land daartoe eventueel .bereid zou zijn. Hitler wil in ieder geval van geen halve oplossing weten. Hij handhaaft zijn récht op teruggave van de afgenomen koloniën. En daar zal voorloopig wel niets van komen. Het betreft hier een zaak die Duitschland niet zoo eenvoudig bij wijze van „voldongen feit" kan regelen.
 

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen