Rondblik buiten de Grenzen

Uit den tijd, dat ons de jongenskiel nog om de schouders gleed, herinneren we ons hoeveel paedagogische wijsheid er voor den onderwijzer noodig was om. den vrede in de klas te bewaren. Als Jantje en Pietje elkaar in de haren waren gevlogen, werden beide rustverstoorders bij den „bovenmeester" geroepen. De vechtlustigen kregen een ernstige waarschuwing en een verstandige raadgeving te hooren, en werden de eerste dagen een beetje uit elkaars nabijheid gehouden. Jantje kwam vooraan in de klas te zitten, en Pietje kreeg een plaatsje ergens achteraan, bij de .platenkast. Dan konden ze elkaar niet weer door leelijke grimassen of stiekume porren irriteeren. Althans niet tijdens den schooltijd
In de Hoogeschool des levens komt het ook „wel eens" tot conflicten. En dan moeten vaak dezelfde maatregelen ter hulp worden geroepen als op de lagere school dienst deden. De kwajongens-manieren zijn er bij de groote menschen nog lang niet altijd uit. Zelfs niet bij menschen, die in het zoo belangrijke college als de Volksvertegenwoordiging plaats hebben.
Nog onlangs is het in den Belgischen Senaat tot een vechtpartij gekomen. Een lid der Rexistenpartij, graaf (!) Degrunne, diende den liberalen senator Demets een stevigen oorvijg toe. En op dit voorbeeld geraakten meerdere deftige Senatoren tot handgemeen.
De voorzitter van den Belgischen Senaat heeft waarschijnlijk ook aan het voorbeeld van den onderwijzer van zijn jeugd gedacht. Hij heeft de betrokkenen bij zich laten komen en wist te bereiken dat over en weer excuses werden aangeboden. En verder heeft de Senaat besloten, dat Rexisten andere plaatsen zullen krijgen en voortaan naast de Vlaamsche nationalisten zullen zitten. De verwachting is, dat deze geestverwante oppositie-partijen elkander geen kwaad zullen doen. En de liberalen zitten nu een beetje uit de buurt van de rexisten. Zoodat die elkaar niet meer om de ooren kunnen slaan. Althans niet tijdens de vergadering van den Senaat
Dat het in de Belgische Volksvertegenwoordiging nu reeds voor de tweede maal binnen korten tijd tot zulk een onaangenaam incident kwam, wijst er wel op dat de verhoudingen tusschen bepaalde partijen gespannen zijn. Met name de Rexisten zijn in hun bestrijding van politieke tegenstanders fel. Ze hebben nu een trucje uitgehaald dat hun, naar ze hopen, voordeel zal opleveren. Doordat alle lijstcandidaten zich voor de vervulling van een bepaalde vacature terug trokken, werd een tusschentijdsche verkiezing noodzakelijk gemaakt. De leider der Rexisten-partij, Degrelle, is nu druk in de weer om voor zijn eigen candidatuur propaganda te maken. De Vlaamsche nationalisten steunen hem, doch alle andere partijen hebben besloten om den minister-president, Van Zeeland, die zich persoonlijk tegenover Degrelle candidaat heeft gesteld, met alle kracht terzijde te staan. In een oproep tot het volk heeft Van Zeeland gezegd, dat het bij de komende verkiezing o.m. zal gaan om een keuze : „tusschen eenerzijds een regime, dat al onze groote nationale tradities eerbiedigt, en anderzijds een slaafs uit het buitenland overgenomen methode".
Het is nog wel zeer de vraag, of Degrelle inderdaad wel winst uit deze tusschentijdsche verkiezing zal halen. Fraai is deze manoeuvre in geen geval. De Senaat heeft dan ook reeds een wetsontwerp aangenomen om een herhaling van dit spelletje te voorkomen.
Zij, die over „verwording van het parlementarisme" klagen, doen over 't algemeen 't meeste om een normale werking van het parlement tegen te gaan. We zien dat ook in Nederland wel.
Voor de bezetting van de twee verantwoordelijkste posten in de controle-organisatie met betrekking tot Spanje, heeft men Nederlanders gekozen. Een bewijs, dat men aan de neutraliteit van Nederland ten opzichte van de Spaansche kwestie niet twijfelt. Maar óok: dat men onze Marine-autoriteiten vertrouwt. Vice-admiraal v. Duim zal als chef van het contróle-bureau te Londen optreden en Schout-bij-nacht Olivier als chef van de controle ter zee. De Nederlandsche functionarissen dragen dus een groot deel van de verantwoordelijkheid voor een correcte naleving der ontworpen plannen. Geen kleinigheid ! Van twee kanten zijn moeilijkheden te wachten. De z.g.n. Volksfrontregeering van Valencia ontvangt de controleurs allerminst met open armen. De Spaansche minister-president Cabalero, heeft reeds verklaard, dat hij in geen geval zou toestaan dat zijn schepen in volle zee zouden worden onderzocht.
Waarschijnlijk zal Cabalero zich als 't er op aankomt wel kalm houden tegenover de internationale controleurs. Maar dan dient nog afgewacht te worden hoe Italië en Duitschland zich zullen gedragen. Ondanks alle besluiten tot nietinmenging enz. enz., blijft de Valencia-regeering klagen dat Franco van beide landen nog daadwerkelijk steun ontvangt. En die klacht schijnt niet ongegrond. Nog dezer dagen kon men in de dagbladen lezen, dat gevangen genomen Italiaansche soldaten verklaard hadden dat ze scheep waren gegaan in de verwachting dat ze in Abessynië dienst moesten doen. Ze kwamen echter in Spanje terecht. Een leugenachtig oorlogsbericht van den tegenstander ? 't Is mogelijk. Maar dan blijven er nog meer dan genoeg geloofwaardige berichten over Italiaansche activiteit t.a.z. van Spanje over, om te vreezen dat de uitwerking van het non-interventiebesluit moeilijkheden zal opleveren.
De Spaansche regeering heeft zich met een uitvoerig adres tot Geneve gewend, waarin Italië en Duitschland beschuldigd worden vlooteskaders gereed te hebben voor een aanval op Barcelona en Valencia. Ook werd een beroep op Engeland gedaan om tegen deze plannen stelling te nemen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen