Rondblik buiten de Grenzen

Van den eersten dag af dat Leon Blum als premier optrad, was het duidelijk, dat Frankrijk in hem geen krachtig handhaver van orde en gezag gekregen had. Hij begon immers al direct met te wijken voor de eischen der stakers, die kalmweg heele fabriekscomplexen bezet hielden ? En sinsdien is zijn positie tegenover de teveel eischende arbeidersmassa er niet sterker op geworden. We wezen daar reeds op, naar aanleiding van hetgeen onlangs te Clichy plaats greep. De bloedige botsing in dit voorstadje van Parijs werd nu in het Fransche parlement besproken. Meerdere sprekers protesteerden er tegen, dat de communisten een niet-verboden vergadering der „Parti Social" (een min of meer fascistisch georiënteerde beweging) op een dergelijke wijze onmogelijk konden maken.
Welk een wonderlijke opvatting Blum van de Overheidstaak heeft, bleek uit zijn verdediging. Al is de „Parti Social" niet verboden, 000 betoogde hij, daarmede is ze nog niet wettig. Het schijnt dat de beoordeeling daarvan bij het volk ligt. Is dat van meening, dat een bepaalde vereeniging eigenlijk niet geheel en al wettig is, dan heeft het 't recht om haar vergaderingen uiteen te jagen en de vergaderden desnoods onder vuur te nemen. Men komt te gemakkelijker tot deze conclusie, als men leest dat het volgens Blum „zeker juist is, dat de geheele stad Clichy tegen eenige honderden personen is opgestaan". Dat kan, volgens den Franschen premier, begrijpelijk zijn; het komt door den sedert drie jaar bestaanden staat van alarm". En zoo'n revolutionaire beweging is dan schijnbaar niet alleen begrijpelijk maar ook toelaatbaar. Want Blum zeide ook nog : „Ik weet, dat het welzijn der republiek te danken is aan de machtige reactie der volksgroepen. Het kan zijn, dat de macht der reactie van het volk nog eens noodig is". Men behoeft geen woorden-zifter te zijn om in deze uitlating van Blum, een goedkeuring van het optreden der communisten te zien. Volkomen begrijpelijk is dan ook, dat zijn woorden bij de linksche Kamer-afgevaardigden toejuiching, maar bij de rechtschen protest uitlokten. Waar moet het heen met een volk dat onder zulk een „leiding" staat ?
Er is tijdens bovenbedoeld Kamer-debat nog eens op gewezen, dat Prankrijk's internationale positie voor een groot deel beheerscht wordt door binnenlandsche rust. Dat is zeker juist. Toch moet gezegd worden, dat Frankrijk's internationale politiek den indruk maakt meer doelbewust te zijn dan de nationale.
De Fransche minister van Buitenlandsche Zaken heeft nu aan den Duitschen en Engelschen Ambassadeur te Parijs doen weten, dat Frankrijk voornemens is bij den Volkenbond een algemeene vlootactie tegen Italië voor te stellen, indien dit land nog meer troepen naar Spanje zal zenden. Als reden gaf de Minister op, dat de Fransche regeering de meening is toegedaan, dat verdere Italiaansche troepenzendingen naar Spanje een poging zullen beteekenen in Spanje vasten voet te krijgen, wat de verbindingen van Frankrijk met zijn Noord-Afrikaansche gebied zou bedreigen.
Dat is een bericht, waarmede Mussolini wel niet erg in zijn schik zal zijn. Natuurlijk heeft hij wel aanstonds voorzien, dat zijn bemoeiing met Spanje op den duur verzet bij de andere Europeesche Staten teweeg zou brengen. Maar hij zal er op gerekend hebben, dat dit verzet eerst effectief zou worden, als hij en Franco, Franco en hij, de buit in veiligheid hadden. De mogelijkheid daartoe bestaat nog wel, maar wordt door zoo'n Fransche activiteit zeker niet vergroot. De vrijwilligerskwestie, waarby Italië zoo nauw betrokken is, wordt den laatsten tijd toch al zoo herhaaldelijk onder de publieke aandacht gebracht! Daar komt bij, dat Duitschland zich steeds minder voor Spanje schijnt te gaan interesseeren. De Fransche minister heeft tegenover den Duitschen Ambassadeur openlijk verklaard, dat er sinds Januari geen Duitsche vrijwilligers meer naar Spanje zijn gezonden. Zelfs werd een speciaal beroep op Hitler gedaan om zijn invloed aan te wenden bij Mussolini, „opdat een verdere schending van het niet-inmengingsverdrag niet zal behoeven te worden uitgevochten". Of Frankrijk de houding van Duitschland ook vertrouwt. Let wel: inzake de non-interventie !
Er wordt trouwens gemeld, dat generaal Franco, die Hitler dringend om hulp gevraagd heeft, nul op het request gekregen heeft. Hitler zou van een actief deelnemen aan den Spaanschen oorlog niets moeten hebben.
Als dat waar is, komt Mussolini er raar voor te staan. Want op steun van Engeland behoeft hij uiteraard al evenmin te rekenen. De Italiaansche duce heeft zich nog dezer dagen zeer kwaad gemaakt om de Engelsche bladen, die berichten hadden gepubliceerd inzake de Italiaansche nederlagen in Spanje. De „Daily Telegraph" is daarom voortaan in Italië verboden. Dat zal echter aan de feiten wel niet veel afdoen. Hoogstens aan de kennis welke de Italianen over deze feiten kunnen opdoen. En dat is voor een dictator al heel wat waard !
Maar in het buitenland komt men desondanks aan de weet, dat het Franco de laatste dagen niet voor den wind gaat. Er zou in zijn legerleiding oneenigheid zijn ontstaan. Zelfs wordt gesproken van opstand die op bloedige wijze door Franco is onderdrukt. Of dat juist is weten we niet. Feit is, dat de rechtschen niet veel vorderingen meer schijnen te maken. De bezettingen welke tot stand zijn gebracht moeten bewaakt blijven. Dat vraagt veel menschenmateriaal. En zoo wordt het gebrek aan troepen nijpender naarmate Franco verder komt. Volgens de Duitsche militaire deskundigen heeft Franco het zaakje ook verkeerd aangepakt.
De Duitsche Kerkstrijd is de laatste dagen weer hoog opgelaaid. We schreven daar reeds over. Tijdens de Paaschdagen zou in alle Protestantsche belijdeniskerken een door Niemöller opgestelde boodschap worden voorgelezen. In deze boodschap gaf hij een opsomming van Protestantsche geestelijken en leeken, die om des geloofs wille in concentratiekampen zijn opgesloten. De politie heeft de oplaag dezer boodschap in beslag genomen onder het voorwendsel dat de naam der drukkerij er niet op voorkomt, zooals het voorschrift luidt. Zoodoende kon de voorlezing slechts in enkele kerken geschieden.
 

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen