STAAT EN MAATSCHAPPIJ

REVOLUTIONAIRE MACHTEN
Wij vestigden de vorige week in ons artikel „Een donkere tijd" de aandacht op den revolutiestorm, die weer over de geheele wereld opsteekt. Wij wezen toen, ten bewijze daarvan, op wat op dit oogenblik, om ons slechts tot ons werelddeel te bepalen, in Spanje, Frankrijk en België plaats grijpt.
In die landen komt het duidelijk tot openbaring, dat het socialisme, wanneer het tot regeeren geroepen wordt, , wat ook niet behoeft te verwonderen, niet in staat is, tegenover het communisme en het anarchisme het gezag te handhaven.
Terreur en geweldpleging zijn dan ook de orde van den dag.
De moordpartijen in Spanje, voordat de burgerkrijg daar te lande uitbrak, de bloedige gebeurtenissen, die nog zeer onlangs in Frankrijk plaats hadden en de politieke stakingen in België, leveren het bewijs, waartoe de volksmenners in staat zijn, wanneer de Overheid haar primaire roeping en taak verzaakt om gezag en vrijheid te handhaven.
Doch deze dingen kunnen niet ongestraft blijven voortduren.
Immers worden landen, waar het gezag zich niet weet te doen gelden, of waar de Overheid door het volk wordt te onderstboven geloopen, een prooi van de revolutionaire machten, die voortdurend op de loer liggen om hun slag te slaan, nl. óf van het communisme óf van het fascisme.
Zoo stond het niet in het jaar 1918 bij de revolutionaire situatie, die zich na den wereldoorlog voordeed, maar zoo staan de zaken op dit oogenblik wèl.
Rusland, Italië en Duitschland strekken daarbij tot voorbeeld. Deze landen zijn bakens in zee voor al die Rijken, waar de bevolking zich in revolutionaire woelingen vermeit.
Bedriegen daarom de voorteekenen niet, dan gaat Spanje den weg op van het bolsjewistische Rusland en Mexico en zal het voor Frankrijk een heele toer worden om deze niet te volgen. En wat België aangaat, zal het zeer de vraag zijn, of dat land tenslotte niet aan het fascisme zal ten offer vallen.
Zoo waart de revolutiegeest rond.
De geest, die het uitroept : „laat ons de banden verscheuren en de touwen van ons werpen”.
Ook in ons land zijn er, en zelfs niet weinigen, die het gezag tegenstaan en die, wanneer zij daarvoor de kans kregen, de macht in handen van het volk zouden leggen.
Gelukkig zijn wij tot hiertoe voor de excessen der revolutionairen, zoowel van links als van rechts, bewaard gebleven. Wij hebben hier in Nederland een sterk centraal gezag, dat naast het gezag ook de vrijheid weet te handhaven, zoodat wij ondanks de gevaren, die van alle kanten dreigen en die er op gericht zijn om de orde en de rust te verstoren, een gerust en stil leven mogen leiden in alle godzaligheid en eerbaarheid.
Dit neemt intusschen niet weg, dat wij ook hier te lande met gróote ongerustheid moeten gadeslaan, den gang van zaken, zooals deze zich in 't buitenland komt te openbaren.
Zoo is en blijft de toekomst hoogst onzeker.
Welzalig hij, die het mag gelooven, dat God regeert, en dat het alles in de wereld toegaat naar den Raad van Zijn welbehagen.
Dat alleen geeft rust en vrede voor de ziel.

NIET TEGENOVER, MAAR NAAST
Er zijn nog altijd menschen, die van meening zijn dat er een groot verschil is vast te stellen tusschen de actie van het communisme en die van het fascisme of nationaal socialisme.
Doch dit is in feite niet zoo.
Sallands Volksblad had onlangs de aardige gedachte eens een vergelijking te maken in het optreden van de communistische landen en van de landen, waarin de fascisten de leiding van zaken in handen hebben.
Uit deze vergelijking blijkt een groote overeenstemming.
De vergelijking van het Volksblad loopt nu over een 30-tal punten van overeenkomst, van welke wij hieronder de eerste 10 geven.
1°. Het middelpunt van alle macht is de alleenheerscher.
2°. Er mag maar één partij zijn ; al de andere worden vernietigd.
3°. Er is een „schijnvolksvertegenwoordiging", bestaande uit de meest vertrouwden der alleenheerschende partij (in Rusland de groote raad, in Duitschland de rijksdag, in Italië de fascisten raad).
4°. De bladen geven één geluid ; de alleenheerscher is onfeilbaar; de partij eveneens.
5°. Onderwijs en opvoeding worden in dienst gesteld van den Staat ; de jeugd wordt gelijkgeschakeld in één verband.
6°. De kunst en de wetenschap is in dienst van den Staat.
7°. Een zwaar korps geheime politie, dat het recht heeft van arrestatie en berechting (in Rusland de Gepeoe, in Duitschland de Gestapo).
8°. Censuur op telegraaf, telefoon en poststukken.
9°. Concentratiekampen.
10°. Volkomen onderdrukking van den enkelen mensch ; de massa, het volk, heeft alleen beteekenis.
Wij bepalen ons tot deze punten van overeenkomst tusschen de communistische en de fascistische of nationaal socialistische landen. Wellicht geven we de andere nog wel eens later.
Doch uit deze tien blijkt genoegzaam, dat communisme en nat. socialisme broertje en zusje zijn. Daarom behoeft het niet te verwonderen, dat de Duitsche propaganda-minister Goebbels in 1925 aan den leider der bolsjewisten schreef :
„Gij en ik, wij bestrijden elkaar, zonder dat wij werkelijk vijanden zijn. Daarbij versplinteren zich onze krachten, en we bereiken ons doel nooit, wellicht zal de laatste nood ons samenbrengen. Wellicht!”
Het nationaal socialisme staat alzoo niet tegenover het communisme, maar er naast.
 

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen