KERKELIJKE RONDSCHOUW

Natuurlijk, dat we nog wel eens denken aan onzen Bondsdag. Dat is zoo onze groote ontmoetingssamenkomst, waar de belangen van onzen Gereformeerden Bond in het middelpunt staan. Dan komen de vrienden van onzen Bond uit alle oorden des lands bijeen, om saam te zingen en te bidden en saam te werken tot heil van de zaak, die ons allen lief is.
Wanneer wij nog eens napeinzen over alles wat op onze laatste groote vergadering gebeurd is, hebben we alle oorzaak om heel dankbaar te zijn. We zijn saam gesterkt in onze liefde voor ons werk en met nieuwe lust en kracht en ijver hopen we allen voort te gaan in het ons door den Heere aanbevolen werk.
Maar er zijn toch ook enkele dingen, waarover droefheid gevoeld wordt.
We denken aan de Voorstellen van Den Haag. Neen — 't is volstrekt niet af te keuren, dat er afdeelingen zijn, die hartelijk meeleven en het beste beentje voorzetten als er te ijveren valt voor onzen Bond; En het is volstrekt niet te betreuren, als er ook voorstellen worden ingediend voor de Jaarvergadering. Maar het moet ons langs dezen weg van het hart, dat het ons pijn heeft gedaan, dat een klein groepje in de Haagsche Afdeeling heeft uitgesproken, „dat het Hoofdbestuur niet moet denken, dat de Gereformeerde Bond er is om de wille van het Bestuur" en dat er gevaren dreigen „dat het Bestuur de Bond in verkeerde richting stuurt”.
Daarin ligt — wel vaag, en zóó, dat men zich op de vlakte houdt — een beschuldiging aan het adres van het Hoofdbestuur van heel ernstigen aard. Alsof er symptomen zijn, dat het Hoofdbestuur z'n macht en invloed en leiding misbruikt en den Gereformeerden Bond te gronde richt.
Waarbij ook — men ontkenne dat niet — een scherpe pijl geschoten werd in de richting van den Penningmeester.
Deze opmerkingen, aantijgingen en verdachtmakingen zijn niet .„oorspronkelijk". Ze zijn overgenomen van een ander, die gewoon is in dezen toon over het Hoofdbestuur en de Commissie voor het Studiefonds te spreken en te schrijven. En in zooverre heeft hij, die het voorgezegd heeft, méérder schuld dan die het nageschreven hebben. Maar het heeft ons pijn gedaan. En daarom zijn we o zoo blij, dat de vergadering nu maar eens gesproken heeft en niet zoo onduidelijk! Het verwijt en de beschuldiging, de aantijging en de verdachtmaking is door de Vergadering verre wèg geslingerd en scherp veroordeeld. En wij hopen maar, dat deze zaak nu voor goed van de baan is en er nooit meer op komt.
Laten we nu de handen in elkaar slaan en niet meer luisteren naar smaadtaal en laster, om gesterkt, moedig, volijverig saam voort te gaan op den weg, ons van den Heere aangewezen.
Er is nóg iets, dat ons leed gedaan heeft; en wel nóg meer dan wat de Afdeeling van Den Haag — althans een tiental leden van de Haagsche Afdeeling — gedaan heeft.
We bedoelen de actie van de Afdeeling Harderwijk en het rondzenden van een geheime circulaire heind en ver aan Afdeelingen en leden, om — met woorden, uit een weekblad overgeschreven — 't Hoofdbestuur in staat van beschuldiging te stellen, met name den Voorzitter — en met pijnlijke miskenning van ds. Woelderink en beleedigend negeeren van prof. Severijn — tegencandidaten te stellen bij de Bestuursverkiezing, welke candidaten „toevallig" gekomen waren uit 't midden van een nieuwe politieke actie. Als de politiek ooit in een leelijk gewaad heeft gewandeld — en dat gebeurt wel eens — is het nu.
De afgevaardigde van Harderwijk sprak op heftige wijze van een „goddeloos" reglement in onze Kerk. Zoo'n reglement komt niet van zelf. En wij dachten toen aan „goddeloos" gedoe in eigen kring, waardoor dat geweldige woord „goddeloos" weer tot een groot woord wordt gemaakt, dat op ons zelf terugvalt met zware beschuldiging.
Het is pijnlijk, dat in een Gereformeerde organisatie als onze Gereformeerde Bond is, deze dingen zich hebben voorgedaan. En hoe verklaarbaar het was, dat ds. Bouthoorn het uitsprak, dat hij van de circulaire niets had geweten — wat hij, naar het oordeel der vergadering vóór de stemming had móeten doen, dan was de opzet van Harderwijk beslist nog meer verijdeld geworden — wij misten toch het woord van spijt over deze actie.
En dat', waar we bij al ons werk — ook in de Vereeniging voor Inwendige Zending, en dus ten opzichte van het Evangelisatiewerk — tot samenwerking geroepen zijn.
Moest men niet uiterst voorzichtig zijn, om het zwaard maar in de weegschaal te werpen; om de draad maar door te snijden; om maar actie tegenover actie te zetten; om de verdeeldheid des te grooter te maken?
Gelukkig heeft onze Bondsvergadering geen onzeker geluid gegeven.
En het was voor het Hoofdbestuur een groote voldoening, dat zoo spontaan en zoo hartelijk en zoo eerlijk, uit liefde voor de zaak, werd uitgesproken, dat de band van vriendschap en vertrouwen er is, die nu nog versterkt is geworden. Wat ook na de vergadering wel heel sterk gebleken is!
Wat de menschen ten kwade denken, weet de Heere soms nog wel eens heerlijk ten goede te sturen.
Wie een put graaft voor een ander, valt er soms zelf in.
En nu verheugen we ons geenszins in de schade en de schande van een ander. Maar er zijn toch oogenblikken in het leven, dat iemand zich kan en mag verheugen in de mislukking van de plannen van een ander.
Wel worden dan soms weer andere wegen gezocht om schade te berokkenen. Maar dat legt dan dubbele schuld op. En dat komt, te zijner tijd, ook wel weer terecht. Vertrouw daar maar op!
De Heere regeert!
In dat vertrouwen gaan we vol goeden moed voorwaarts!
 

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen