Rondblik buiten de Grenzen

Het groote Duitsche luchtschip „Hindenburg" is einde vorige week te Lakehurst bij New York brandend naar beneden gestort. Er bleef niet veel van over. Er bevonden zich een kleine honderd personen aan boord, waarvan er reeds 35 aanstonds of na eenige dagen zijn overleden. Men kan zich voorstellen, dat de ramp van deze luchtreus diepen indruk heeft gemaakt. Natuurlijk allereerst op hen, die de ramp van nabij hebben gadegeslagen. Maar dan ook bijzonder op de Duitsche bevolking en verder op de heele wereld. Temeer, waar men over de oorzaak van de catastrophe in het duister tast. Aanvankelijk sprak men van sabotage-daden. De bekende Zeppelin-man, dr. Eckener, liet zich in dien geest uit. Maar daar kwam hij later toch op terug. Dat vermoeden zal hij wel ge­ uit hebben om niet aanstonds te willen erkennen, dat de „Hindenburg", toch een Duitsch luchtschip (!) ook niet feilloos is gebleken. Het is moeilijk om te ervaren, dat zoo'n knappe technische vinding toch nog menschenwerk blijft.
Intusschen schynt nu wel te worden aangenomen, dat atmospherische invloeden zich hebben doen gelden toen de landingskabels werden uitgegooid. Er zou zich zoo een electrische vonk hebben gevormd, die het uitgelaten waterstofgas tot explosie heeft gebracht. De kwestie van de vulling van het luchtschip raakt de grondstoffenvoorziening van Duitschland. Dat is een teer punt. Op Friedrichshaven, de vaderstad van de Duitsche luchtschepen kan men alleen waterstofgas maken. Helium, dat voor dit doel veel veiliger is, moet Duitschland uit Amerika betrekken. Maar dat kost weer deviezen, en daarop moet Berlijn zuinig zijn. Het is ook nog de vraag of Amerika wel zou willen leveren. Er gingen tenminste al stemmen op, dat de Vereenigde Staten niet zouden leveren zoolang eigen behoefte niet geheel bevredigd is. Intusschen zal de „Zeppelin", het oudere zusterschip van „De Hindenburg" voorloopig niet uitgaan. Zonder vulling met heliumgas zal het geen tocht over den Oceaan meer maken.

Op ’t oogenblik dat we dit schrijven staat Engeland aan den vooravond van een grootsche gebeurtenis : de Kroningsfeesten van Koning George en Koningin Elisabeth. De voorbereidingen zijn enorm geweest. Er hebben zich echter van tevoren eenige incidenten voorgedaan, die — zooals het zich thans laat aanzien — wel niet veel invloed op de feestelijkheden zullen doen gelden, doch die toch gememoreerd dienen te worden. We doelen allereerst op de staking welke in het autobusbedrijf is uitgebroken. Wie weet hoe intens het autobusverkeer is in de Engelsche hoofdstad zal beseffen, dat het stadsbeeld een gansche wijziging ondergaat wanneer de meest dubbel-deks bussen in de garage blijven. Men heeft er dan ook reeds dagenlang ernstig hinder van ondervonden.

Een tweede incident is de herrie welke Italië maakt over hetgeen Engelsche bladen geschreven hebben over de Italiaansche vrijwilligers in Spanje. Die zouden zich bij Bermeo door visschersvrouwen in zee hebben laten drijven. Stel u voor : militairen van Mussolini ! De groote Duce heeft zich gewroken door alle Italiaansche journalisten uit Londen terug te roepen. De Engelsche feesten zouden ook al niet door Italiaansche vertegenwoordigers worden bijgewoond, omdat de Abessijnsche delegatie officieel vertegenwoordigd was, zoodat op het internationaal appel van Londen Italië officieel ontbreken zal. We vermoeden dat het feest desondanks toch doorgang heeft gehad. Maar het gebeurde bewijst opnieuw welke gevoelige teentjes heeren dictators hebben. De Duitsche regeering heeft aanstonds verklaard, dat Italië groot gelijk had om zich niet op deze wijze te laten beleedigen.
Mussolini noch Hitler schijnen overigens te begrijpen, dat de Engelsche régeering niet aansprakelijk kan worden gesteld voor wat in een of ander Engelsch blad wordt geschreven. Persvrijheid is voor alle dictatuurstaten een onbegrepen begrip.
En dan is men zoo van eigen hoogheid overtuigd, dat elke aantasting daarvan op onredelijke wijze wordt „gewroken". Zelfs Franco, de dictator in hope, heeft des dictators stijl al overgenomen. Bij den verjaardag van het fascistisch Italië zond hij een telegrafischen gelukwensch „uit naam van het eeuwige ware Spanje'-aan „het edele roemrijke Italiaansche volk". En Mussolini gaf „het edele Spanje" de vurigste wenschen te kennen voor een triomf van de nationale Spaansche zaak.
Iets minder kan ook wel zou men zoo zeggen.
Er wordt overigens in de zaak van „het edele Spanje" gelogen alsof het gedrukt stond. Een sterk staaltje daarvan was de berichtgeving over het vergaan van het oorlogsschip „Espana". Men herinnert zich, dat het van Baskische zijde voorgesteld werd alsof dit schip door het heldhaftig optreden van hun vliegtuigen tot zinken was gebracht. De waarheid blijkt nu echter te zijn, dat de „Espana" op een mijn is geloopen. Het resultaat is natuurlijk hetzelfde, maar het „roemruchtige" tintje is daarmede toch van het geval af.
In de Fransche Kamer heeft premier Blum opnieuw met goed gevolg zijn uitstel van verschillende sociale hervormingen verdedigd. Het ging niet geheel zonder protest. Zoo werd de snedige opmerking gemaakt dat Frankrijk in de vorige regeeringsperiode telkens van kabinet verwisselde, doch de politiek hetzelfde bleef, terwijl nu het ministerie hetzelfde blijft, doch de politiek steeds wijzigt. Maar, zooals gezegd, Blum won het pleit. Men zal het wel met den premier eens zijn dat althans tot na de Parijsche wereldtentoonstelling de betrekkelijke rust in de Fransche hoofdstai gehandhaafd moet blijven.
 

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen