Rondblik buiten de Grenzen

Dat zal me wat geweest zijn voor de verbeelding van het publiek: een met veel gewichtigheid aangekondigden specialen trein, die van Duitschland door Oostenrijk naar Italië ging en waarvan alle gordijntjes gesloten bleven om de geheimzinnig verzwegen passagiers buiten 't bereik van nieuwsgierige oogen te houden. De spoor^mannen hadden voor een vlot verloop van dezen trein speciale instructies gekregen, doch zelfs zij bleven onkundig van de ongetwijfeld belangrijke personages, die op deze mysterieuse wijze vervoerd werden. Is het wonder, dat aldra het gerucht ging dat niemand minder dan Adolf Hitler met dezen trein zou komen om in Venetië een conferentie te hebben met Mussolini ? Dat was een buitenkansje voor de nationalistische Duitschers in Oostenrijk. Nu zouden zij den Führer kunnen zien. Op alle stations van Oostenrijk, waar de spoortrein stopte, hadden zij zich opgesteld. „Wij willen den Führer zien". De gordijntjes bleven echter gesloten zonder dat de nieuwsgierigheid bevredigd werd. Totdat op een der perrons plotseling beweging in de wagens merkbaar werd. Een gordijntje werd vaneen gedaan en voor het coupé-raam verscheen Herman Goerring, die mededeelde, dat de Rijkskanselier heusch niet in den trein aanwezig was. Wat een teleurstelling. Goerring zou, volgens een officieele verklaring, alleen maar naar Venetië gereisd zijn om zijn vrouw af te halen, die nog in Italië vertoeft.
Wat intusschen de reden geweest zij van een geheimzinnigheid! met Goerring's specialen trein, zijn we niet te weten gekomen, t Is niet uitgesloten, dat de groote Herman behoefte heeft gevoeld om weer eens iets „bijzonders" te doen.
Dat een Staatshoofd ook zonder „iets bijzonders" te doen populair kan zijn, weten wij Hollanders opperbest. Bijzonder, in den zin van buitenissig, is onze Koningin Wilhelmina allerminst, en toch bestaat er tusschen Vorstin en volk een hechten band van wederzijdsche liefde. Hetzelfde kan eigenlijk gezegd worden van het Engelsche Koningshuis, zooals bij de jongste kroningsplechtigheden gebleken is, en evenzoo van Koning Christiaan X van Denemarken, die eind vorige week zijn 2o-jarig regeeringsjubileum vierde. Op spontane wijze heeft de bevolking zijn Vorst hulde gebracht. Koning Christiaan is een vorst, die zich vooral door zijn eenvoud en medeleven met het volk bemind heeft gemaakt. Op zijn blijden jubileum-dag heeft men wederkeerig op hartelijke wijze met hèm medegeleefd.
Hoeveel natuurlijker zijn dergelijke volksfeesten toch dan de veel massaler betoogingen, welke in dictatoriaal-geregeerde landen van boven-af worden georganiseerd, en waaraan deelname zoo ongeveer verplichtend gesteld wordt.

In Amerika schijnen den laatsten tijd ook weer propagandisten voor een dictatoriale overheidsmacht op het pad te zijn. Er wordt namelijk gemeld, dat een of andere milliardair bereid zou zijn om de totstandkoming van een dictatuur in de Vereenigde Staten te steunen. Het zou niet de eerste maal zijn, dat de geld-macht op deze wijze poogde invloed uit te oefenen op den politieken toestand. Overigens lijkt ons Roosevelt ook niet van dictatoriale neigingen vrij. Waarmede nog niet gezegd is, dat hij daarbij persoonlijke eer zoekt.
Dat het niet alleen de uiterst „rechtschen" zijn, die van alleen-heerschappij heil verwachten (hetzij dan voor zichzelf of voor land èn volk), bewijst het pogen van den nu afgetreden minister-president van Spanje : Caballero. Deze had zich voorgesteld om een groot deel van de regeeringsmacht in handen te nemen : Hij wilde daarbij echter den legalen weg bewandelen. Hij nam ontslag, in de hoop en het vertrouwen, dat een nieuw door hem te vormen kabinet hem de gewenschte kans zou bieden. Dat is echter voor hem misgeloopen. Caballero kon geen regeeringsmeerderheid achter zich krijgen. Daarna ontving de socialistische minister van financiën, Negrin, opdracht van den president, en die is nu mét een regeering voor het voetlicht getreden — zonder Caballero. De nieuwe Spaansche regeering wijkt, wat de verdeeling van politieke kopstukken betreft, niet zooveel van haar voorgangster af. Haar streven zal zijn om den oorlog te winnen, zonder aan binnenlandsche politieke kwesties al te veel tijd en zorg te besteden. Dat lijkt op 't oogenblik voor Spanje ook wel de meest gewenschte regeeringspolitiek. Van belang is, dat de regeering-Negrin door Engeland met zekere sympathie is begroet. Over 't algemeen schijnt de samenstelling wat minder-partijdig te zijn dan van het kabinet, dat onder leiding stond van den feilen communist Caballero. De socialistische en anarchistische vakvereenigingen vonden er als zoodanig geen vertegenwoordiging in.
 

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen