De Waarheidsvriend cookies

Voor optimale prestaties van de website gebruiken wij cookies. Overeenstemmig met de EU GDPR kunt u kiezen welke cookies u wilt toestaan.

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies zijn verplicht om de basisfunctionaliteit van De Waarheidsvriend te kunnen gebruiken.

Optionele cookies

Onderstaande cookies zijn optioneel, maar verbeteren uw ervaring van De Waarheidsvriend.

Bekijk het origineel

Rondblik buiten de Grenzen

Bekijk het origineel

+ Meer informatie

Rondblik buiten de Grenzen

5 minuten leestijd

Met een enkel woord maakten we vorige week reeds, melding van het incident met de „Leipzig"', de Duitsehe kruiser, die in de Spaansche wateren tot viermaal toe bijna door een torpedo-boot zou zijn geraakt. De daders bleven onbekend. Van torpedoboot noch duikboot werd zelfs maar een spoor gesignaleerd. Toch heeft deze zaak, zooals we reeds verwachtten, tot nieuw geharrewar aanleiding gegeven.
Duitschland wilde, na het gebeurde met de „Deutschland", niet weer met een protest zonder meer genoegen nemen. Hitler stelde de aan de controle deelnemende landen voor om een gezamenlijke vlootdemonstratie te houden in de Middellandsche Zee. Daar zou de Spaansche regeering wel van onder den indruk komen. Maar Engeland voelde daar niets voor. Valencia ontkende immers aan den .aanval op de „Leipzig" schuldig te zijn ? En — zoo zeide Eden — wij konden ons niet aansluiten bij iets dat practisch neerkwam, op de uitvoering van een vonnis zonder voorafgaand onderzoek.
Nu is Hitler erg boos. Hij heeft zich uit de internationale controle-commissie teruggetrokken, en heeft in een redevoering verklaard dat Duitschland voortaan zijn internationale belangen zelf wel weer zal behartigen. Na den aanval op de „Deutschland" heeft hij het nog eens met internationaal overleg willen probeeren, maar dat liep weer op niets uit. Een omvangrijk, en belangrijk, onderdeel van de Duitsche oorlogsvloot werd naar Spanje gezonden : pantserschepen, onderzeeërs en kruisers, in totaal 19 stuks. Dat ziet er dus niet mooi uit.
Intusschen heeft het er alle schijn van dat Engeland het Leipzig-incident terecht met min of meer wantrouwende oogen bezag. Men kan niet aan den indruk ontkomen, dat dit zaakje uit politieke overwegingen is opgeblazen tot onnatuurlijken omvang. Duitschland en Italië willen er beide politieke munt uit slaan. Er wordt zelfs gefluisterd dat men in Berlijn naar een goede gelegenheid zoekt om. Franco, die nu immers weer aan de winnende hand is, openlijk te hulp te snellen. En dan zou Italië natuurlijk niet achterblijven. In een der Italiaansche bladen kwam dezer dagen een artikel voor, dat door Mussolini zelf geschreven zou zijn, waarin met veel voldoening van de overwinning van Franco gewag werd gemaakt. Een overwinning zoo zegt de schrijver — die ten deele een overwinning van Italië zal zijn, dat niet neutraal bleef, maar streed ! En toch was dezelfde schrijver verontwaardigd over de leugenachtige buitenlandsche bladen, die beweerden dat Italië duizenden manschappen naar Spanje had gezonden
Als 't waar is, dat Italië aan het rumoer rond de ,,Leipzig" niet onschuldig is, heeft het in ieder geval niet zonder succes gewerkt. De internationale controle in Spanje werd sterk bemoeilijkt, zoo niet practisch onmogelijk gemaakt, terwijl de voorzichtig-groeiende toenadering tusschen Berlijn en Londen een einde nam. De reis naar Londen, welke de Duitsche minister Von Neurath op zijn programma had staan, zal voorloopig wel niet doorgaan. De vriendschapsbanden tusschen Berlijn en Rome zijn daarentegen versterkt. Mussolini mag over de mislukte aanslagen op de „Leipzig" tevreden zijn. En Hitler heeft er de les uit geput om „niet later, wellicht in een ernstiger geval, op soortgelijke wijze teleurgesteld te worden".
Terecht merkte de Noorsche minister van buitenlandsche zaken dezer dagen, ten aanzien van den toestand in Spanje op: „men hoort de menschen spreken over ontspanning, doch steeds weer geschiedt iets onverwachts, waardoor opnieuw angst wordt geschapen".
't Is inderdaad : telkens wat nieuws, zelden wat goeds.
In de jongste redevoering van Hitler, waarop hierboven al even werd gedoeld, heeft hij ook over de binnenlandsche politiek gesproken. Vrijmoedig werd geconstateerd, dat de nationaalsocialisten door de Voorzienigheid werden geleid, anders zouden zij de duizelingwekkende wegen vaak niet gevonden hebben. „Daarom, zijn wij, nationaal-socialisten, diep-geloovig". Voor Hitler zijn dus de woorden: „succes" en „zegen" synoniem. Maar mannen als Stalin, die openlijk voor hun atheïsme uitkomen, zouden ongeveer hetzelfde kunnen zeggen als de Duitsche dictator.
Intusschen worden predikanten en priesters in het Derde Rijk op alle mogelijke manier aan handen gelegd. Deze week werd een priester tot vijf maanden gevangenisstraf veroordeeld, omdat hij in een preek gezegd heeft: „In Spanje en in Rusland vernielt men de kerken, doch die kunnen gemakkelijk weer opgebouwd worden. Maar als men de ziel der Duitsche jeugd vergiftigt, is dat kwaad nauwelijks te herstellen". Het was Hitler blijkbaar duidelijk, wie hier als giftoediener beschouwd werd......
Dat Hitler nog niet tot krachtdadiger middelen tegen de Belijdenisbeweging zijn toevlucht neemt, moet, volgens sommige bladen, verklaard worden uit het feit, dat haar streven de sympathie heeft van verschillende vooraanstaande partij-mannen. En dr. Niemöller zou zelfs de persoonlijke bescherming genieten van Herman Goerring.
Het nieuwe Fransche kabinet Chautemps (een tweede Volksfront-samenstelling) krijgt reeds aanstonds met groote moeilijkheden te kampen. De hotel-en restauranteigenaars hebben aangekondigd Zaterdag 3 Juli een staking te zullen beginnen. Heel Frankrijk door zouden de hotels gesloten worden. De hoteliers weigeren het jongste decreet van minister Fevrier, dat de 40-urenweek in het hotel-en restaurantbedrijf invoert, te aanvaarden. Als de staking doorgaat, zou dat voor Frankrijk wel heel onaangenaam zijn. Vooral nu het reisseizoen is aangebroken en de Parijsche wereldtentoonstelling in 't zicht komt.
Toen het eerste Volksfront-kabinet — onder Blum — aan het bewind kwam, werd er ook gestaakt. Als de regeering nu echter, als toen, toegeeft, haalt zij zich den toorn op den hals van het Volksfront.
De stakingen in Amerika verloopen. Bij duizenden gaan de arbeiders weer aan den slag, zonder dat de industrieën gecapituleerd hebben.
 

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van donderdag 1 juli 1937

De Waarheidsvriend | 10 Pagina's

Rondblik buiten de Grenzen

Bekijk de hele uitgave van donderdag 1 juli 1937

De Waarheidsvriend | 10 Pagina's