MANKE MURK

Met toestemming uitgever J. H. Kok te Kampen
Nu was de gemeente herderloos. Hoe zou het nu gaan ? Natuurlijk was daar voor de eerste tijden de Ring, tot het vervullen der vacaturebeurten. Maar dan verder ? De dominé, als ongehuwde, liet geen huisgezin na, en zijn bezittingen gingen aan verre bloedverwanten over, tenzij, wat wel eens gemompeld werd, Betje in het testament goed was bedacht, omdat zij zoo lange jaren trouw in de pastorie had gediend. Doch in elk geval werd het voor haar nu weldra tijd van heengaan. Dan zou de woning leegstaan en een nieuwe predikant beroepen worden. En niet lang duurde het dan meer, of er kwamen andere bewoners in de pastorie. En dan ?
Dat alles en nog veel meer ging in deze oogenblikken aan Murks geest voorbij, toen hij daar zoo, met zijn hand onder het hoofd, zat te denken. Het was een niet alledaagsch geval, als een dominé stierf, en zóó'n heengaan liet een geweldige leegte achter. Veel grooter dan wanneer een eenvoudig man als hij werd weggenomen van hier.
Ook vrouw Kalma was getroffen door deze onverwachte gebeurtenis. Nu kwamen opnieuw zooveel oude herinneringen bij haar boven. Daarom bleef zij ook in huis, waar buiten een heele haag van menschen bijeen stond, om het geval te bespreken. Het onderwerp was haar te teer. Ach, zij wist maar al te goed, hoe hoog die blijken van medegevoel en deelneming moesten worden aangeslagen, 't Zou maar heel kort duren en, dan vroeg niemand meer naar den overledene. Zoo was de wereld en ging het leven daarheen, waarin voor de dooden geen plaats werd gevonden.
Maar in haar hart leefde nog hij, eenmaal met haar één geweest en door vreemden reeds lang vergeten, doch wiens gedachtenis nimmer uit haar geheugen kon worden uitgewischt. Als zij met iemand daarover zou willen spreken buiten Murk, dan zou dit Betje zijn, omdat deze hier zooveel verloor. Zij kende Betje en deze zou haar zeker thans beter dan ooit begrijpen.
Daar buiten rumoerden, intusschen de stemmen voort en ieder die voorbij kwam, bleef even staan, om het geval mede te bespreken en als het kon bijzonderheden te vernemen, om die dan weer verder te vertellen.
Wijl de meester in de pastorie gehaald was, hadden de kinderen vrij-af en vermaakten zich op het schoolplein of gingen onderhand met den polsstok het land in, om buiten gehoor te zijn, aIs straks soms het sein tot „verzamelen" gegeven mocht worden en de schooldeuren zich openden, 't Was een buitenkansje, zooals maar heel zelden in het rustige leven hier voorviel.
Ook in den timmerwlnkel hadden hamer en beitel eenige oogenblikken rust, omdat baas Feikema in zijn kwaliteit van ouderling mede was geroepen, om te overleggen wat thans verder diende te worden gedaan. .Zoo ook Bouman, de rentenier, voor een paar jaar van elders gekomen. Waar deze veel tijd had en veel lust voor allerlei arbeid gevoelde, was hij al heel spoedig in tal van colleges opgenomen.

Want er moest natuurlijk orde op de zaken gesteld. De „doode hand" bracht altijd zooveel beslommeringen mee, voor de nabestaanden als zoovele beproevingen, dat de hulp van anderen een dankbare verlichting bood.

En in dit geval werd zulks bijzonder vereischt. Betje gevoelde zich in dezen ten eenenmale ongeschikt en de familie, diè er nog was, woonde ver af. Gelukkig wist de meester enkele adressen, waar aanstonds een telegrarn kon worden heen gezonden. En óók meende hij te weten, dat de dominé al zijn zaken bij een notaris in de stad geregeld had. Trouwens, dit was ongetwijfeld wel in orde, daar de dominé in alles zijn huis verzorgde. In overleg met den dokter zou men de zuster van het „Groene Kruis" voor de eerste werkzaamheden laten komen. Wellicht, dat een paar vrouwen. wel genegen zouden zijn, Betje eenig gezelschap te, houden, zoolang er geen familie kwam, omdat zij er wel tegen op zou zien, zoo geheel alleen in het groote huis te zijn. En de koster was de man, die bij deze beschikkingen groote diensten deed. Zoo kon hij tevens de belangstellende gemeenteleden van alles op de hoogte houden, zo vaak hij voor het een of ander werd uitgezonden. Vandaar dat deze geregeld in de nabijheid der pastorie vertoefden, om zoo van mond tot mond al die bijzonderheden te hooren vertellen, die met dit onverwachte, heengaan van den dominé in verband stonden.
Voor Gelske was het thans een dubbele ramp aan haar stoel gebonden te zijn. Hoog had zij 't venster opgeschoven, om nog zooveel mogelijk op te vangen van de klanken, welke van buiten tot haar kwamen. Van tijd tot tijd kwam Klaske voor het raam, om haar van alles op de hoogte te houden. Wie van en naar de pastorie gingen en wat van daar verteld werd, natuurlijk niet zonder de noodige overdrijving.
Veel later na zijn gewonen, tijd kwam Murk weer naar buiten, om zwijigend tusschen de voor de pastorie bij een vergaderde vrouwen door te gaan en weg te rijden.
(Wordt vervolgd).

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen