Rondblik buiten de Grenzen

Het schijnt, dat het getij voor candidaatdictators niet zoo erg gunstig meer is. Men heeft de laatste jaren blijkbaar zooveel van „het goede" gekregen, dat men niet nog méér Führers, Duce's e.d. verlangt. In het buitenland is de sympathie voor dit soort staatslieden over 't algemeen ook minder groot dan deze, volgens officieele berichtgeving, in de nu eenmaal dictatoriaal-geregeerde landen is. „Fascisme is geen export-artikel", heeft Mussolini eens gezegd. En al kan het betwijfeld worden of Rome altijd dienovereenkomstig gehandeld heeft, feit is, dat de meeste landen hun grenzen maar het liefst voor dit soort import gesloten houden. Als men het eenmaal binnengehaald heeft, raakt men het niet zoo makkelijk meer kwijt. En op den duur schijnt het gebruik er van niet zoo best te bekomen.
Desondanks zijn er in tal van landen nog mannen, die het aantrekkelijke voorbeeld van een Italiaanschen smidszoon of een Oostenrijkschen behanger niet vergeten kunnen en eenmaal, als zij, aan het hoofd van land en volk hopen te komen staan. Maar dat valt, als gezegd, tegenwoordig niet mee.
„Die binne binnen, binnen binne, en die buiten binnen, binnen buiten", zooals de tramconducteur de opdringende menschenmassa toevoegde. Dat heeft mijnheer Mussert in Nederland ondervonden en Leon Degrelle in België. De Engelsche fascisten-leider, Sir Oswald Mosley, schijnt zich al evenmin in de algemeene sympathie der bevolking te mogen verheugen. Toen de Britsche Unie van Fascisten Zondag haar 5-jarig bestaan herdacht, moest bijkans het heele Londensche politiecorps er aan te pas komen om de vijf duizend deelnemende zwarthemden tegen de wéinigvriendelijke blijken van belangstelling van het Londensche publietó te beschermen. En dat zijn dan de Engelschen, die, naar men zegt, zoo nuchter en rustig zijn. Waarschijnlijk zijn ze te nuchter om zich door een fascistisch propagandist te laten hypnotiseeren. In ieder geval : de Londensche Rechtbank kon deze wijze van fascisten-bestrijding terecht niet niet bewonderen en eischte tegen de relletjesmakers een flinke straf.
Meer moeite heeft Engeland om de onrustige elementen in Palestina tot bedaren te brengen. Het Britsche Rijk beleeft voor zijn mandaatschap over Palestina weinig plezier. De aan elkaar tegengestelde belangen en inzichten van de Joden en de Arabieren, die ieder voor zich het alleen-recht op „het heilige land" meenen te kunnen laten gelden, zijn oorzaak van telkens nieuwe spanningen. En Engeland schijnt niet goed op te durven treden. De Mandaatscommissie van den Volkenbond, die hieromtrent rapporteerde, zeide: „weliswaar de beweegredenen, die Engeland er toe hebben bewogen zich van krachtige maatregelen te onthouden, te respecteeren", doch zich desondanks af te vragen „of onder de gegeven omstandigheden, in Palestina heerschende, de verplichting de onlusten te beëindigen, niet vóór had moeten gaan boven alle andere overwegingen".
Dit zachte verwijt heeft Londen zich blijkbaar aangetrokken. De groot-moefti van Jeruzalem werd uit zijn functie van voorzitter van den Hoogen Mohammedaanschen Raad ontslagen, terwijl tal van Arabische autoriteiten gevangen werden gezet. De Arabieren hebben een algemeene staking in voorbereiding. Maar Engeland schijnt nu van plan dezen Arabischen tegenstand krachtig het hoofd te bieden. Dit gaat echter met vele moeilijkheden gepaard.
De onbekende zee-roovers, die de Middellandsche Zee onveilig maken, durven wel. Nu werd weer een Engelsche torpedo jager, die aan den patrouille-dienst deelneemt, door een duikboot aangevallen. Het bleek niet mogelijk de nationaliteit van den aanvaller vast te stellen. Maar, overeenkomstig de besluiten van de conferentie te Nyon, heeft de Engelsche jager thans niet geaarzeld om het geheimzinnige vaartuig krachtdadig te antwoorden. Er werden eenige dieptebommen geworpen en uit het feit, dat de duikboot nergens waarneembaar werd, maakt men op, dat deze bommen doel hebben getroffen. Dit werd bij vorige, dergelijke aanvallen, echter óók wel eens verondersteld. Desondanks blijven de duikbooten schieten, wanneer en waarop ze wenschen, zonder dat ze door ijverig speurende torpedojagers en vliegtuigen zelfs maar worden teruggevonden. Het is onbegrijpelijk. Alleen Rusland schijnt zekerheid te hebben, dat de duikbooten van Italiaansche afkomst zijn. Maar nu Italië aan de controle deelneemt, wint deze boute bewering juist niet aan waarschijnlijkheid.
De onderhandelingen over de vrijwilligerskwestie blijven maar voortduren zonder dat er eenige verandering daar in den toestand komt. Nu Italië op 't laatste nippertje bereid gevonden werd om aan de Middellandsche-Zee-controle deel te nemen, hebben Engeland en Frankrijk hoop, Rome ook voor een regeling van deze moeilijke en netelige zaak te kunnen warm krijgen. Frankrijk heeft gedreigd de Fransch-Spaansche grens voor invoer van wapens en vrijwilligers open te zullen stellen, wanneer ook Italië niet meewerkt aan een daadwerkelijke oplossing van het vrijwilligers-vraagstuk. Voorloopig maakt dit dreigement echter nog weinig indruk op den Duce. Hij stelt zich op het standpunt, dat die vrije invoer practisch toch reeds plaats vindt. In ieder geval wil hij niet onderhandelen of ook Duitschland moet aan de her sprekingen deelnemen. Terwille van de as— Berlijn—Rome, ziet u. Maar bij de Middellandsche-Zee-controle had Italië blijkbaar zoo veel belang, dat Rome daaraan deelnam, ook al werd Duitschland uitgesloten. Intusschen kan met belangstelling worden afgewacht of Mussolini in deze zaak uiteindelijk Parijs en Londen geheel zal negeeren, óf op 't laatste moment weer bijdraaien zal. Dat is op. 't oogenblik eigenlijk de kern der vrijwilligerskwestie. Want de Italiaansche (en de andere) vrijwilligers zullen wel in Spanje blijven tot de „burgerkrijg" uitgevochten is......
De Franschen hebben moeite met de binnenlandsche toestanden, waar de franc opnieuw gezonken is en de economische moeilijkheden aanmerkelijk vermeerderd zijn. Zaterdag vond er een belangrijke ministerraad plaats, waar de toestand principieel onder 't oog werd gezien. Gemeld wordt, dat de gevaren van een crisis zijn afgewend en dat het kabinet Chautemps zijn bestaan op grond van een aantal genomen besluiten zal kun­nen voortzetten.
Te Geneve zal in elk geval voor China ook nog iets goeds gebeuren. Vermoedelijk zullen 2 millioen Zwitsersche francs beschikbaar gesteld worden voor geneesmiddelen en voor de uitzending van deskundig gezondheidspersoneel naar China. De Engelschen willen deze 2 millioen francs uit het reservefonds van den Volkenbond halen. Dit fonds van 5 millioen francs is echter bestemd om in geval van oorlog, wanneer misschien een deel der Staten niet meer zou kunnen betalen, de organisatie in stand te houden. Noorwegen en Zwitserland willen het geld uit een extra-contributie halen.
 

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen