MANKE MURK

Met toestemming uitgever J. H. Kok te Kampen.
't Werd een hard stuk voor de familie, om te voldoen aan dezen laatsten wil van den overledene, door den notaris voorgelezen uit het testament, dat in tegenwoordigheid van den meester was opgemaakt, maar niet één, die daar een vinger tusschen kon krijgen.
„Je bent maar mooi voor je leven geborgen, '" sprak de nicht den daarop volgenden morgen tot Betje, toen zij samen in de holle woonkamer, die er nu nog veel ongezelliger uitzag dan anders, ontbeten hadden en de eerste aanstalten maakte, om kasten en laden te openen, teneinde te zien wat er alzoo te verdeelen
viel.
„'k Heb nooit ergens naar gevraagd en wat de dominé mij geven wilde, heeft hij geheel vrijwillig gedaan, " antwoordde Betje. Zij kon dit met alle gerustheid zeggen, omdat haar dienen van hem was .geschied in getrouwe plichtsbetrachting en zonder berekening.
„Natuurlijk, doch ik wil maar zeggen, dat wij het gezamenlijk moeten lijden, " kwam de nicht weer. „Als jij er niet geweest was, hadden wij zoo veel te meer gekregen."
„En als u er niet was, hadden de anderen uw deel kunnen krijgen, " snibde Betje terug, die op haar tijd ook niet om een woord verlegen bleek. „Maar ik ben familie,  kwam de nicht, terwijl het bloed haar naar 't hoofd steeg.
„Die zich nooit veel om den dominé bekommerd heeft, niet eerder, .dan nu er wat te halen is, " vulde Betje aan. „'k Durf met de hand op mijn hart zeggen, dat ik den dominé jaren lang trouw gediend heb, zooals dat betaamt en de dominé is mij daar erkentelijk voor geweest. Al had ik geen cent van de nalatenschap gekregen, zoo zou ik nog met dankbaarheid aan hem terug denken, omdat hij voor mij altijd zoo goed geweest is, maar nu hij bovendien ook voor mijn toekomst heeft gezorgd, past mij dubbele dank en moet ieder daar afblijven, uit eerbied voor den doode."
Daar kon de nicht het voorloopig mee doen. Nog nooit had zij een dienstbode zóó verontwaardigd gezien, 't Beste zou zijn daar nu verder maar over te zwijgen. Zij moest minstens zes weken met Betje hier vertoeven en dus was het zaak in vrede samen te leven, te meer, waar zij hier geheel vreemd was en allerlei inlichtingen noodig had.
Daarop wierp zij nog een laatsten blik in het rond. Als liefhebber van oudheden had de overledene een heele verzameling van waardevolle dingen nagelaten, sommige meer dan een eeuw oud, die zeker bij de verhooping hun geld wel zouden opbrengen.
De bibliotheek was verbazend uitgebreid. Boeken, en vooral die over den godsdienst, hadden evenwel niet zooveel waarde. Maar des te meer prijs zou er worden gemaakt voor de fraaie schilderijen en vooral de oude Engelsche platen, die als antiquiteiten waren op gekocht en salon en studeerkamer sierden.
En dan die bonheur. Wat daar niet in te vinden was! Bepaald zonde van het lieve geld, want wat zouden de joden, van wie hij dat alles moest hebben opgekocht, hem daarbij niet hebben overvraagd. Natuurlijk geen sprake van, dat er ooit weer voor ontvangen zou worden, wat er voor betaald werd. Maar t scheen nu eenmaal het zwak van neef te zijn geweest, aan dergelijke dingen zijn geld uit te geven. Enfin, 't was maar te hopen, dat er nog iets van terecht kwam.
Zoo had de nicht dagen lang in zichzelf gepraat en geprutteld bij het nagaan van den aanwezigen voorraad goederen en ondertusschen met kennersoogen bekeken en in gedachten haar taxatie gemaakt. Wat haar voor eigen bezit begeerljjk toescheen, werd nauwkeurig van alle zijden bewonderd en er daarna een prijs opgesteld, niet al te hoog, om dit zoo mogelijk in bezit te krijgen als de „groote dag" zou zijn aangebroken. En deze moest zoo spoedig mogelijk komen. Wat had zij er aan hier in een vreemde plaats zoo lang te blijven. Haar eigen huishouden ging ook door en Betje moest toch ook naar een anderen dienst zien of ten minste naar een andere woning. Eigenlijk waren het maar dwaze gewoonten, om zich aan een bepaalden tijd te binden, zoo het dan heeten moest uit eerbied voor de dooden, eer tot verkooping .der bezittingen werd overgegaan. De dooden wisten er immers zelf niets meer van en de dominé had genoegzaam getoond, dat hij zélf niets van zulke dingen hebben, moest. Zij was modern en hield er in elk opzicht vrije begrippen op na.
Vandaar, dat de .nicht al heel spoedig bij den notaris verscheen met de vraag of het boelgoed niet een paar weken vervroegd kon worden, met het oog op de omstandigheden. De dominé liet kind noch kraai na en wat had men met die landsgebruiken te maken. Haar heele familie was niet zoo gesteld op die uitwendigheden ; de ware rouw zat toch dieper, in het hart.
Aldus had zij bij den notaris gesproken. Maar toen kreeg zij „den wind van voren".
„Hoor eens, mevrouwt je, *' sprak de man van de wet, „hoe u het in uw familie gewoon bent, weet ik niet en is mij ook volmaakt onverschillig, maar als ik er iets aan doen kan, dan zal ook het laatste, wat in de pastorie gebeuren moet, overeenkomstig het leven van den overledene zijn. De dominé is altijd een man van orde geweest en ik ben er van overtuigd, dat het hem grievend pijn zou doen, wanneer hij weten kon, dat men ternauwernood den tijd kan afwachten, om zijn nalatenschap te gelde te maken. Ook zou dat in de gemeente een zeer slechten indruk geven, waarvan de gevolgen voor u wel eens minder aangenaam konden zijn."
(Wordt vervolgd).

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen