MEDITATIE

Johannes de Dooper is een van de merkwaardigste figuren uit den Bijbel. Hij behoort zoowel tot het Oude als tot het Nieuwe Verbond. Hebben de andere profeten de komst van den Christus slechts van verre gezien en hebben de priesters Hem slechts in de lammeren en runderen kunnen af schaduwen, Johannes mocht met zijn vinger naar Hem heen wijzen en het uitroepen : Zie het Lam Gods, hetwelk de zonden der wereld wegneemt.
Daarom is het zoo verstaanbaar als van hem gezegd wordt, dat onder degenen, die van vrouwen geboren zijn, niemand opgestaan is meerder dan Johannes de Dooper.
En toch is hij in het Koninkrijk Gods wat betreft de aanschouwing van deszelfs heerlijkheid achter gebleven bij de eenvoudige visschers, die hebben gestaan bij 't kruis en die Hem naar den hemel hebben zien henenvaren en die op den Pinksterdag de gaven des Geestes hebben zien uitstorten. Inderdaad is de minste in het Koninkrijk Gods meerder dan Hij.
Met de komst van Johannes den Dooper was een merkwaardige tijd aangebroken. De doodsche stilte scheen te zullen worden verbroken. Overal verbreidde zich het gerucht over dien woestijnprediker. Honderden verlieten steden en dorpen om in de woestijn te gaan luisteren naar dien boetgezant in kemelsharen kleed. Ja een boetgezant was hij met recht. Zijn bazuin gaf geen onzeker geluid. Hij sprak van zich zelf niet, maar bereidde zijn hoorders voor op de komst van den Christus, den Koning van dat heerlijke rijk, in Wiens hand een wan was om Zijn dorschvloer te doorzuiveren.
En boetvaardige tollenaren, krijgslieden, en velerlei anderen begonnen met angst te vragen : Wat moeten we doen ?
En voor het verbroken hart had hij een liefelijke boodschap, dat er bij den Messias heil was te vinden voor verlorenen. En de doop, bij Enon bediend, was een zichtbare prediking van de vergeving der zonden.
O wat werden de gewetens geroerd! Wat klonk het scherp uit zijn mond tegen Schriftgeleerden en Parizeen: „Gij adderengebroedsels, wie heeft u aangewezen te vlieden van den toekomenden toorn ? "
Er had reeds sedert tientallen jaren ook zoo een doodsche stilte geheerscht. Bij de geboorte van Christus waren er slechts weinigen, die nog in waarheid de vertroosting Israels verwachtten. Het bleef bij enkelingen. We denken aan een Simeon, een Hanna, een Zacharias en Elizabeth en aan de herders. Maar ziet, op het woord van den woestijnprediker komen er honderden, die het Koninkrijk der hemelen met geweld genomen hebben.
Bij den eersten oogopslag, doet u het opschrift vreemd aan. Het stond immers voor u vast, dat er van een bestorming van den hemel geen sprake kon wezen. Niet door kracht, noch door geweld, maar door des Heeren heiligen arm alleen zal het geschieden.
Er zijn dan ook wel uitleggers geweest, die zich door deze gedachten zoo hebben laten leiden, dat ze ten slotte meenden, dat er in onzen tekst alleen maar sprake kon wezen van de pogingen der Joden om den troon van David weer met geweld op de Romeinen terug te veroveren. Maar de woorden: „en de geweldigers nemen hetzelve met geweld", bewijzen het tegendeel. Van een herwinnen van den troon van David is geen sprake geweest.
En toch wordt het Koninkrijk Gods door de geweldigers genomen met geweld. Maar niet door geweld van wapens maar door het geweld van bidden en smeeken.
Ik denk aan de Kananeesche vrouw. Hoewel haar op hare bede om hulp niet werd geantwoord; ofschoon ze op haar herhaald smeekgebed slechts ten antwoord kreeg, dat Christus alleen tot de verloren schapen van het huis Israels gekomen was, ze bleef toch maar aanhouden met bidden en smeeken. En als de Heiland haar toeroept, dat het niet betamelijk is om het brood van de kinderkens te nemen om het voor de hondekens te werpen, dan schijnt het vrijwel voor haar en haar kind een hopelooze zaak om nog op hulp te durven rekenen. En toch laat ze niet los.
Die smeekende vrouw, die het erkent, dat ze maar een hondeke is, pleegt geweld op het hart van den Heiland, door haar smeeking : Ja, Heere, maar de hondekens eten toch van de kruimeltjes die er vallen van de tafel van de kinderen. En het resultaat was heerlijk. Zij nam het met het geweld van haar smeeken. Let wel, niet „om" het gebed, maar toch wel „op" het gebed. Het scheelt maar één letter, maar het verschil is oneindig. Wat klonk het heerlijk van 's Heilands lippen : „Vrouw, groot is uw geloof, u geschiede gelijk gij wilt".
Hebt gij ook al eens geweld gebruikt om dat Koninkrijk Gods in uw bezit te krijgen. Of stelt ge u tevreden met uwe belijdenis van eigen onmacht en diepe verdorvenheid.
Helaas is het op menig erf niet al te stil ? In lauwheid en traagheid zit men neder; het oog is verblind om de heerlijkheid van het Koninkrijk Gods te aanschouwen.
Och wierd er meer geweld gepleegd! Och wierd er meer geklopt door arme zondaren aan de hemelpoort bij Koning Jezus !
Hij laat nooit een ware bidder staan, 't Geestelijk geweld wordt immer heerlijk bekroond.
Die met Jacob leeren zeggen : „Ik laat U niet los, tenzij Gij mij zegent", zullen het ook ervaren, dat de almachtige God zich door den machteloozen zondaar laat verbidden.
Ermelo.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen