MANKE MURK

Met toestemming- uitgever J. H. Kok te Kampen
Toen dan ook het kiescollege bijeenkwam, om een tal te maken, waaruit dan later de keuze zou volgen, had slechts een enkele den moed, om den diaken bij te vallen, die louter op het stoffelijk voordeel zag. Met groote meerderheid van stemmen werden eenige mannen op de voordracht geplaatst, waarvan de gelijkgezinde consulent, de verzekering kon geven, dat zij allen zuiver modern waren. Mannen van hun tijd.
„Als het dan toch dien kant op moet, neem er dan ook maar een, van wien wij zeker weten dat hij „tip-top" is en tevens vol ijver voor zijn vak", zei baas Feikema, die als ouderling veel te zeggen had en den dominé beschouwde als iemand, die, evenals hij, werkte voor zijn brood.
En aldus werd besloten. Nu trof het juist zoo, dat de consulent een zwager had, die wel eens van standplaats veranderen wilde, en zeker in deze gemeente zou passen, wanneer ten minste de achteruitgang in tractement voor hem, geen bezwaar zou zijn. 't Was een jonge man met hooge idealen en religieus aangelegd, die tevens veel gevoelde voor het jeugdwerk. In zijn tegenwoordige gemeente had hij daarom een sportveld van de kerk weten te krijgen, waar allerlei spelen werden beoefend en hij zelf gewoonlijk niet gemist werd, als er iets te doen viel. 't Zou net iets voor hier zijn, wanneer de gemeente eenigen drang op hem, wist uit te oefenen.
Hoe langer hierover gesproken werd, hoe meer de stemming te zijnen gunste uitviel. Ten slotte werd geoordeeld, dat het traktement geen bezwaar mocht worden ; als het moest kon dit nog wel met enkele honderden guldens worden verhoogd. En zoo werd het einde van de geschiedenis, dat met bijna algemeene stemmen Ds. Lauwers tot predikant beroepen werd.
Een week later kwam deze met mevrouw de gemeente bezoeken en toen bij deze gelegenheid zooveel mogelijk werd tegemoet gekomen aan de verschillende wenschen, die ten opzichte van pastorie en tuin werden uitgesproken, scheen men vrij zeker van den afloop. Een week later volgde het bericht van de aanneming van het beroep.
Daarop kreeg baas Feikema het druk in de pastorie. Daar moeste worden uitgebroken en aangebouwd, om de oude predikantswoning naar de eischen des tijds ingericht te krijgen, en toen een paar maanden later een groote verhuiswagen daar stil hield, om het huisraad van den nieuwen dominé een plaats te geven, leek het daar niets meer op de oude pastorie, waar zooveel jaren dezelfde gordijnen hadden gehangen en schier nooit eenige verandering was aangebracht geworden.
Daarop volgde de intrede. Gelijk te verwachten was, vulde een groote schare het kerkgebouw. In geen tijden had het orgel zoo gespeeld en op verren afstand kon het geluid van het mooie instrument gehoord worden. Klaske had zich ditmaal wel een half uur vroeger dan gewoon met buurvrouw Gelske opgemaakt, om een goede plaats te bemachtigen. Zelfs Siderius had zich voor dezen keer laten overhalen, om, zijn vrouw te vergezellen, echter onder voorwaarde, dat dit voor éénmaal gold en in de wetenschap, dat zijn schoonzoon, de directeur van de fabriek, ook aanwezig zou zijn. Pleuntje moest thuisblijven, om op de kinderen, benevens huis en erf toezicht te houden. Dirkje had echter van haar vrouw verlof gekregen, om te gaan, daar zij zelf zich niet wel gevoelde. Murk zat als altijd op zijn gewone plaats onder het orgel.
Zoo begon de dienst. Met nieuwsgierige blikken werd de jonge man van top tot teen opgenomen, toen hij met de ouderlingen binnenkwam..
Hé, wat liep hij hard door de kerk. Oude Bouma, die al aardig op jaren kwam: en last van rheumatiek had in zijn linkerbeen, kon bijna zoo vlug niet meekomen. Deze dominé droeg een snor; de vorige was altijd glad geschoren en had in 't geheel geen baard noch snor. Een magere man was dit, met een vriendelijken blik en een paar heldere oogen, maar heel geen dominé. Niet eens een zwarte broek aan. Alleen maar een zwarte jas mèt witte das, anders had hij meer van een koopman of desnoods een schoolmeester of een dokter, dan van een geestelijke. Kijk, hij bad ook niet eerst, voor hij op den preekstoel ging. Zulks deed de vorige dominé wel. Dat ging zoo maar regelrecht naar boven en sloeg dadelijk het psalmboek op. Ademloos keek heel de gemeente hem aan, toen het orgel zweeg, vol verwachting wat er nu komen zou.
„Laten wij bidden tot God", sprak de dominé, en toen begon hij. Zeer eerbiedig, met gepaste woorden, maar heel anders dan men het gewoon was. 't Ging zoo vreemd, zoo hoog, zoo nieuwerwetsch, gelijk later sommigen zeiden. En daarop volgde de preek. Eerst een korte toespraak tot de gemeente, die hem beriep, dan even den tekst aangehaald, toen zijn werkplan ontwikkeld, daarna eenige goede wenschen uitgesproken en ondertusschen een paar maal gezongen, en toen klonk het „amen". Even vlug als hij gekomen was, verdween hij ook weer, na de gemeente verzocht te hebben zoolang te wachten, tot hij de kerk verlaten had. Daarop ging ook de gemeente heen.
, Die kan er wat mee", zei Jurjen, en keek eens op zijn horloge. „Precies vijf kwartier".
„Kort, maar krachtig", vond Douwe, die in 't geheel niet van lange preeken hield.
„Een trek uit de loterij", oordeelde een derde, een en al bewondering voor zoo'n helderheid van geest en vlugheid van bevatting.
Maar Siderius zei tegen zijn schoonzoon en verdere familie, toen zij daar samen een kopje dronken :
„Ik vrees van een ,, bollekalf". *)
Wat zooveel beteekende als een mislukking.
(Wordt vervolgd.)

*) Een stierkalf.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen