MANKE MURK

Met toestemming uitgever J. H. Kok te Kampen
Opvallend, zoolang als Murk vanavond uitbleef. Waar hij heen was, wist ze niet, maar, na gegeten te hebben, had hij zich verkleed, zooals hij alleen gewoonlijk deed bij het afleggen van een bezoek op „Lucht en Veld" of wanneer hij naar de stad moest, om extra inkoopen te doen, en was toen de deur uitgegaan. Daar sloeg de klok al negen uur. En 't weer lokte toch niet uit, om buiten te vertoeven. Duidelijk kon zij hooren hoe het water in den regenbak liep en nu en dan gierde de wind. 't Scheen een stormachtige nacht te zullen worden. Gelukkig mensch, die een goed tehuis had, zooals zij en haar kinderen. Deze laatsten sliepen reeds als rozen. Baije werd al zoo'n gezellig kind, dat haar reeds heel wat hulp bood en Joukje begon zoo aardig te breien. De juffrouw op school had ook schik met haar en tot hiertoe was nog nooit een klacht over de kinderen vernomen, anders niet dan dien eenen keer, toen de bal een verkeerde richting ging. Gelukkig, dat de verhouding met de buren ook veel verbeterde. Gelske was sinds haar ongeluk met het waschwater tegen haar veel vriendelijker geworden en Klaske leek te meenen, dat het in haar eigen belang was, mede om de gunst van „Lucht en Veld" te behouden, indien zij haar niet lastig viel. Zelf had zij nooit kunnen denken, dat de omstandigheden in die mate ten haren gunste zouden worden gekeerd. Wat was God toch goed voor haar en haar huis.
Zoo dacht zij in haar eenzaamheid, terwijl de machine steeds sneller scheen te draaien. Eindelijk, daar kwam Murk. Wacht, zij zou als extraatje voor dezen avond nog een kop thee zetten, daar hield hij zooveel van, vooral na een drukken dag als vandaag.
„Nog zaken gedaan ? " vroeg zij toen, een wijle haar werk latende rusten.
„Van avond niet, vrouw Kalma. 'k Ben naar de pastorie geweest."
„Naar de pastorie ? " klonk het nieuwsgierig.
„'k Heb met den dominé een gesprek gehad over de Waarheid en vrees, dat er tusschen ons een breuk gekomen is, die zich niet gemakkelijk herstellen laat."
„Toch geen twist gehad ? "
„Dat is het rechte woord niet, maar het verschil ten opzichte van de Schriftbeschouwing en alles wat met het Verlossingswerk samenhangt, is tusschen ons zóó groot, dat die klove zich niet laat overbruggen."
Zwijgend bleef zij hem aanstaren, afwachtend wat er verder volgen zou. Wat leek hij anders dan gewoon, 't Scheen, dat hij in weinige ure veel ouder was geworden.
„'k Had zoo de hoop, dat het misverstand bij mij gevonden zou worden en de dominé meer geloofde en bedoelde dan in zijn preeken tot openbaring komt, maar het werd mij duidelijk, dat dit niet het geval is," ging hij na eenigen tijd voort. „Ds. Lauwers is een vrijdenker die uit het Woord Gods aanneemt, wat hem, goed lijkt en de rest over boord werpt, om dan verder naar eigen goedvinden zijn beschouwingen over den godsdienst ten beste te geven, doch waarin geen plaats is voor de verzoening en de verlossing en dus voor den Christus, 't Is een genezen van de breuke des volks op zijn lichtst en een zingen van vrede, vrede en geen gevaar."
„'k Was er wel bang voor, Murk. De familie lijkt mij zoo wereldsch. 't Zit 'm wel niet in het kleed, maar men kan toch spoedig zien, waar het hart naar uitgaat en hoe de opvatting van het leven is."
„'t Ergste van alles is, dat aan de Waarheid Gods te kort wordt gedaan en de zielen op een dwaalspoor worden gebracht. Ds. Lauwers verstaat dit niet, omdat hij de macht en het verderf der zonde niet kent en de heiligheid Gods in haar rechtvaardige eischen niet aanvaardt."
„En wat zou hier aan te doen zijn ? "
„Alleen de Geest des Heeren is in staat, hem het Woord te leeren verstaan. Dat is geen menschenwerk, en God moge hem dit geven, doch zoolang hij het geestelijk inzicht mist, kan ds. Lauvrers de gemeente nooit leiden in den weg Gods. 'k Weet niet hoe ; maar wat zou ik er niet voor willen geven als de dominé ook mocht komen tot de aanbidding van den Christus Gods, die onze zonden op Zich nam".
Na deze woorden verzonk Murk in diepe gedachten, de hand tot steun onder het hoofd, waarin voor zijn leeftijd de rimpels zoo wonderdiep gegroefd waren en zat hij bewegingloos neer. Vrouw Kalma wist wel, dat zij hem dan niet storen moest. Gewoonlijk was hij dan ver weg met Zijn geest en peinsde hij o zoo diep, zooals men het nooit bij zoo'n eenvoudigen man zoeken zou. Voorzichtig schoof zij de naaimachine terzijde, O'mi hem niet te hinderen. Met de hand naaide zij de knoopsgaten in den jongenskiel.
Dan stond zij geruischloos op, om 't stoomend water in den trekpot te gieten. Even stil zette zij een oogenblik later een, kop thee voor hem neer. Toen bemerkte Murk haar vriendelijke zorg, waarom hij aanstonds van houding veranderde.
„'k Denk, dat onze gemeente den langsten tijd haar rust gehad heeft" — aldus begon hij weer.
„Wat bedoel je? "
„Je weet misschien, dat reeds sinds lang vele stemmen in de gemeente opgaan, die geen vrede meer hebben met de toestanden, zooals zij hier sinds jaar en dag bestendigd werden. Onder de rechtzinnige prediking in de vacature is voor velen het verschil uitgekomen tusschen het Evangelie der Schrift en de prediking volgens menschelijke wijsheid en inzicht.
(Wordt vervolgd)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen