Rondblik buiten de Grenzen

Wat zal dr. Goebbels van de reis naar Rome hebben genoten. De Duitsche minister van propaganda heeft er ontegenzeggelijk slag van om indrukwekkende samenkomsten en historische momenten met grandioos feestvertoon te omgeven, maar van de overweldigende wijze waarop de Führer in Rome ontvangen werd, zal zelfs hij nog wel iets hebben geteerd. Overigens was de Duitsche parade-pas van die Italiaansche soldaten niet de eenige officieele aardigheid, welke Rome van Berlijn afgekeken had. De geheele daverende ontvangst was volgens Duitsch recept voorbereid. Parades, verlichting, muziek en versiering, worden op magische wijze aangewend om heel het land den indruk te geven van één pot laaiend enthousiasme.
En dat men dit resultaat inderdaad bereikt heeft, blijkt uit een redevoering van Hitler, die tijdens eèn tafelrede zijn gastheer verzekerde : „Sedert het oogenblik, waarop ik den Italiaanschen bodem betrad, heb ik overal een atmosfeer van vriendschap en sympathie ontmoet, die mij diep getroffen heeft".
Zouden de bladen, die meldden dat de Italiaansche bevolking eigenlijk niets op het bezoek van Hitler gesteld, en maar nauwelijks tot enthousiasme op te werken was, dan zoo lasterlijk gefantaseerd hebben ? Mogelijk hebben zij van de voorbereiding wat méér gezien, dan Hitler. Dat de Italiaansche politie reeds maandenlang bezig was met het opbergen van min of meer verdachte menschen en 'n vijftig Duitsche Gestapomannen naar Rome kwamen om nog een handje te helpen, doet inderdaad een beetje vreemd aan. Alle huizen langs den feestweg waren kostelijk met groen en bloemen versierd, maar bloempot ten mochten niet in de kozijnen gezien worden. Deze achterbuurt-projectielen mochten „toevallig" eens naar beneden kom: en rollen op het moment, dat de Duitsche gasten passeerden.
Maar na al deze zorgvuldigheden kon Hitler dan ook in veiligheid bij z'n Italiaanschen vriend op visite komen. Een veiligheid, uitsluitend op 't zwaard gebaseerd. Een dictatoriale veiligheid
Bij die schitterende ontvangst te Rome en Napels is vooral opgevallen hoe paraat het militaire Italië op 't oogenblik is. De legerparade en de uitgevoerde manoeuvres waren van verbluffende vaardigheid, en bij de vlootrevue krabden de Engelsche officieren zich veelbeteekenend achter de ooren. Dat was af !
Intusschen valt er nog niet veel van te zeggen welke invloed 't bezoek van Hitler op de politieke verhouding van Italië—Duitschland zal hebben. Mussolini heeft een groot deel van de eer om den Duitschen Führér te ontvangen en te begeleiden, overgelaten aan .den Koning-Keizer, wien voor deze gelegenheid het uniform van Eerste Maarschalk van het Imperium aangetrokken was. Zelf fungeerde de Duce als „.eere-korporaal" van de fascistische militie, om nog vóór de giorieuse intocht door het feestelijk Rome door een zijstraat naar zijn eigen woning te verdwijnen. Mussolini had zijn tijd noodig om de diplomatieke besprekingen, welke tijdens deze reis tuschen beide landen gevoerd worden, voor te bereiden ! Tijdens een officieele .maaltijd hebben Führer en Duce het woord gevoerd. Hoewel beiden natuurlijk van eensgezindheid blijk gaven, valt het op, hoe algemeen en mat Mussolini's woorden waren in vergelijking tot Hitler's hoogdravende taal. „Duitschland en Italië hebben achter zich gelaten de utopieën, waaraan Europa in zijn blindheid zijn lot had toevertrouwd, om. ondier elkaar en met de anderen een regime van internationale samenleving te zoeken, dat op gelijke wijze voor allen doeltreffender garanties voor gerechtigheid, veiligheid en vrede zou kunnen bieden", aldus Mussolini. We onderstreepten eenige woorden, die erop wijzen, dat de Duce zijn vriendschap niet tot Duitschland wenscht te beperken. Het accoord met Londen is er ook nog, en ook voor Frankrijk moet de weg naar Rome open blijven. Tot positieve toezeggingen of bepaalde beloften heeft Mussolini zich niet laten verleiden.
Doch Hitler verklaarde niet alleen dat Duitschland en Italië gelijke belangen hebben(? ), doch gaf ook als zijn vaste wil en zijn „erfmaking"' aan het Duitsche volk te kennen, dat de „door de natuur tusschen ons beiden opgerichte Alpengrens voor altijd als een onaantastbare"' wordt beschouwd.
„Voor altijd" is heel erg lang. Maar Mussolini zal aan dergelijke verklaringen wel minder waarde hechten dan aan het resultaat van de achter de schermen gevoerde besprekingen.
Het vlammende hakenkruis dat tijdens een der demonstraties door vijfduizend fakkeldragers gevormd werd, moet een imponeerenden aanblik gevormd hebben. Maar de Paus was er niets over te spreken dat Rome, „op den dag der herdenking van de Christelijke kruisvinding door een ander kruis" werd overstroomd. Het hoofd der R.K. Kerk is er meer over gegriefd dat Hitler by zijn bezoek aan Rome het Vaticaan voorbij ging. Maar Hitler zal wel gevoeld hebben, dat een verzoek zijnerzijds om door den Paus ontvangen te worden, niet zonder zekere voorwaarde door het Vaticaan zou zijn ingewilligd. En de Führer voelt zich blijkbaar sterk genoeg om de r.k. kerkleiding te negeeren.
Het is overigens opmerkelijk genoeg, dat het Vaticaan, juist tijdens de grootsche ontvangst van den Führer, aan zijn ontstemming over het nationaal-socialisme uiting gaf. Men vraagt zich af, of dit buiten medeweten van Mussolini geschiedde, waar er immers tusschen Paus en Duce een vrij nauwe samenwerking heet te bestaan.

Frankrijk ondergaat weer eens een nieuwe devaluatie. In een zeer somber betoog heeft Daladier uiteengezet hoe zwak de bloedarme Fransche huishouding er wel voorstaat. De Volksfront-politiek breekt Frankrijk wel leelijk op. Toen de franc ging „zweven" en ook Nederland daar de directe gevolgen voor zijn muntpolitiek van ondervond, werden er in Parijs vele schoone woorden gesproken om die devaluatie te verdedigen. Er zou immers een verademing door ontstaan op monetair gebied ? . Dat daar niets van terecht gekomen is blijkt wel uit de snelheid waarmede de „zwevende" franc naar beneden gevlogen is. Nu zal Daladier den franc „stabiliseeren op een basis, die de regeering in staat zal stellen hem doeltreffend te verdedigen. Daarmede wordt gelijktijdig een groot herstelplan ingezet. Het is te hopen dat Daladier zijn woord houdt. Want als Frankrijk weigert te arbeiden dan rest het, volgens de eigen woorden van dezen premier, tenslotte geen andere toekomst dan een totalitair regime.
De aangekondigde „plan-politiek" van den Belgischen minister De Man levert ook al weinig resultaat op. De financieele moeilijkheden nemen toe, terwijl er verschil van meening openbaar wordt tusschen de r.k. en de socialisten over de belastingregeling.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen