KOHLBRUGGE

XXIII.
XIV. Het Eindgericht.
’t Oog der geloovigen wordt door de Schrift steeds op het einde gericht. God heeft zeker Zijn beloften reeds vervuld. Hij vervult ze nog steeds, doordat Hij alles draagt met het Woord Zijner kracht ; eerst komt echter nog de tijd, dat onze oogen alles zien vervuld worden, wal onze Heere beloofd heeft. Kohlbrügge spreekt van de hoop der toekomende heerlijkheid en voleindiging overal in zijn predicaties, en het is niet noodig, daarop nader in te gaan. Toch moge hier nog hel een en ander vooral in betrekking tol de wederkomst van Christus, de opstanding der dooden, het wereldgericht en het einde, medegedeeld worden.
„Het wederkomen des Heeren had plaats op den dag van de verwoesting van Jeruzalem, het geschiedt voortdurend in allerlei gerichten, vindt plaats op den sterfdag van ieder van ons, en wordt volkomen openbaar op den dag van het jongste gericht". (3 Predicaties, uit 1850, bladz. 8).
En dan zal Hij Zijn vrucht willen hebben. Deze vrucht is, dat Zijn gemeente Hem met brandende lampen tegemoet komt. De olie echter in de lampen is de onzelfzuchtige, niet berekenende liefde tot den Heere, is de gezindheid des harten : Hij moet Zijn eer hebben. Deze vrucht is ook het geloof, waarvan de Heere spreekt in Lukas 18 vers 8 : Doch, als de Zoon des menschen komen zal, zal Hij ook geloof vinden op de aarde ? „Welk geloof kan de Heere wel bedoeld hebben ? Ik denk dit geloof, dat de Heere een groot verlosser is, dat Hij hel gebed verhoort, dal Hij aan de Zijnen recht doet, dat men tot God gaat om erbarming, om genade, om gerechtigheid, en dat geen zonde en verkeerdheid Hem kan verhinderen, ons in genade op te nemen, ook geen nood Hem te groot zijn kan, dat Hij ons niet zou helpen en de nood verzachten.”
Is dit geloof niet algemeen op aarde, niet algemeen in het christendom ? De kennis er van mag algemeen zijn, maar het geloof zelf, dal is hel geloof in daad en uitvoering, zal gezocht worden, als des menschen Zoon komt". (Licht und Recht, deel 7, blz. 90).
Dikwijls wordt gevraagd naar Romeinen 11 vers 25 en 26, of Israël zich dan zal bekeerd hebben. Kohlbrügge leert, dat van een bekeering van het gansche Israël aan het einde der dagen in ide aangehaalde plaats geen sprake is. Het gansche Israël is het uitverkoren deel van Israël benevens de geloovige heidenen, en niet het gansche Israël naar het vleesch. Paulus bedoelt het uitverkoren Israël, de uitverkoren Joden. En toen schreef hij : Blindheid is voor een deel over Israël gekomen. Dit deel, dat verloren gaat, blijft verstokt ; het evangelie is hun een reuke des doods ten doode. De synagoge met haar talmud zal blijven tot aan het einde. Het andere deel van Israël wordt door de prediking van het geloof bekeerd ; hun is het evangelie een reuke des levens ten Reven. Dus, op deze wijze (Grieksch : houtos) wordt het gansche Israël, d.i. de geloovigen uit de Joden en de geloovigen uit de heidenen, zalig. In dit stuk dwalen de aanhangers van de leer der wederherstelling aller dingen, evenals degenen, die droomen van een zichtbaar duizendjarig rijk op aarde na de eerste wederkomst van Christus". (Vergelijk Amsterd. Zondagsblad, deel 8, hlz. 70 en deel 11, blz. 125).
Het raadsbesluit Gods gaat, tot Zijn verheerlijking, ook over de opstanding des vleesches. De ziel is onsterfelijk. Zij vaart spoedig na den dood ten hemel, of beter, zij wordt door de engelen gedragen in de schoot van (Christus. Het lichaam, dat door de zonde verwoest is en vergaan, zal opstaan. Het lichaam der geloovigen wordt onvergankelijk, onsterfelijk en geschikt voor het eeuwige leven gemaakt, terwijl ook de lichamen der onbekeerden worden opgewekt voor het gericht. (Vergelijk de opstanding des vleesches ; over Mattheüs 22 vers 23—33).
„De Heere zal ons met onze in Hem ontslapenen tegemoetkomen. Hij zal met de engelen Zijner macht het gericht houden". (Die Lehre des Heils, Mz. 89).
Het oordeel na den dood is meer van persoonlijken aard, het oordeel aan het einde der dagen daarentegen algemeen en openbaar, voor alle engelen en voor de geheele wereld. De Heere zal daar naar de werken oordeelen. „Wij zullen ontvangen, al naardat wij gehandeld hebben bij ons leven. Met het lichaam zoekt men óf Gods eer en de verheerlijking van Zijn naam óf zichzelf en zijn eigen lust. Wij zullen ontvangen, naardat wij met dit lichaam hebben gedaan. (Licht und Recht, deel 9, blz. 54).
De geloovigen neemt de Heere tot zich in Zijn heerlijkheid. „Alle maar denkbare goederen, die ons kunnen verheugen, zullen wij vinden en erven in het hemelsch vaderland. Wij ontvangen tot ons eeuwig bezit den in zich algenoegzamen en volzaligen God zelf, den Vader en den Zoon en den Heiligen Geest. En dan zeg ik: Als er reeds genot is in de goederen van het eeuwige heil, in de zaligheid, welk een genot zal God daar zelf voor ons zijn. Hij, die de Schepper en genadige Formeerder van onze zaligheid is ! Ja, hoe zal het ons daar zijn, en wat blijft nog over, dat wij daar niet zouden zijn ? Alles, wat voor lichaam en ziel werkelijk goed is, zullen wij daar hebben en genieten. Daar is de ware overvloed van alles, waarvan wij hier de voorsmaak hebben. Dat is echter nog niet opgekomen en kan hier beneden niet volkomen in een menschelijk hart opkomen, wat God bereidt voor hen, die Hem liefhebben". (Licht und Recht, deel 5, blz. 108).

(Wordt voortgezet.)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen