De Catechismus van Calvijn.

Zondag 42.
Vraag : Wat beaat de vijfde bede ?
Antw. : Dat God ons onze zonden vergeve.
Vraag : Is er niemand zóó rechtvaardig, dat hij deze vergeving niet noodig heeft ? Antw. : Neen, want Christus heeft dit gebed als voorbeeld aan Zijn apostelen gegeven voor de geheele Kerk. Wie er zich van ontslagen zou rekenen, zou zich daarmee dus buiten de gemeenschap der Christenen plaatsen. Inderdaad verzekert dan ook de Schrift ons, dat de meest volmaakte mensch, die zich voor God op één enkel punt wil rechtvaardigen, op duizend punten schuldig wordt bevonden. Zoo blijft dan voor allen de éénige toevlucht Zijn barmhartigheid.
Vraag : Hoe wordt deze vergeving ons deel?
Antw. : Dat leeren de woorden ons, waarvan onze Heere Jezus Christus Zich heeft bediend : de zonden zijn schulden, die ons onderwerpen aan de veroordeeling tot den eeuwigen dood, totdat Gods vrije genade er ons van verlost.
Vraag : Gij wilt dus zeggen, dat wij de vergeving van onze zonden door Gods vrije genade verkrijgen ?
Antw. : Ja, want wij kunnen zelfs voor de geringste zonde geen voldoening geven, maar God vergeeft ze ons alleen door Zijn vrije genade jegens ons.
Vraag : Welke vrucht valt ons daarvan ten deel, wanneer God ons onze zonden vergeven heeft ?
Antw. : Dan mogen wij Hem aangenaam zijn, alsof wij zonder eenige zonde waren en gansch rechtvaardig voor Hem. En onze gewetens worden dan verzekerd van Zijn Vaderlijke liefde jegens ons, door welke Hij ons de zaligheid en het eeuwige leven doet toekomen.
Vraag : Wanneer gij bidt, dat God ons vergeve, gelijk ook wij vergeven onzen schuldenaren, bedoelt gij dan, dat wij Gods vergeving verdienen moeten door den menschen te vergeven ?
Antw. : Neen, dan zou de vergeving van God niet langer vrije genade zijn en zij zou óók niet gegrond zijn in de, in den dood van Jezus Christus tot stand gebrachte voldoening, en zóó moet helt toch. Maar, wanneer wij het óns aangedane onrecht vergeten, volgen wij Zijn zachtzinnigheid en lankmoedigheid na, en laten wij zien, dat wij Zijn kinderen zijn, zoo Hij ons dit kenmerk geeft. Anderzijds doet Hij ons verstaan, dat wij slechts uiterste hardheid en onverbiddelijke gestrengheid mogen verwachten, zoo wij zelf niet geneigd zijn te vergeven en aan hen, die onze schuldenaren zijn, genade te bewijzen.
Vraag : Bedoelt gij, dus, dat God hen niet als Zijn kinderen erkent, die de hun aangedane beleedigingen niet kunnen vergeven en dat zij voor zich zelf niet mogen rekenen op vergeving bij God in den hemel ?
Antw. : Ja, opdat allen zouden weten, dat zij met dezelfde maat zullen worden gemeten en met hetzelfde oordeel geoordeeld zullen worden, als zij tegenover anderen doen.
(Wordt voortgezet.)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen