STAAT EN MAATSCHAPPIJ

Het groote werkloosheidsdebat, dat dezer dagen in de Tweede Kamer gehouden werd, heeft ondanks de omstandigheid, dat tengevolge van zijn uitgebreidheid de beraadslagingen hier en daar in kleinigheden afdaalden, toch het onmiskenbaar voordeel opgeleverd, dat de gedachtenwisseling tusschen Regeering en Volksvertegenwoordiging over het vraagstuk der werkloosheid in vele opzichten verhelderend heeft gewerkt.
Wat dit laatste betreft, waren het voornamelijk een tweetal onderdeden van het vraagstuk, welke bij het einde der discussies in het juiste licht kwamen te staan, te weten, de omvang der werkloosheid en de wegen, die de Regeering meent te moeten inslaan om de werkloosheid op zijn krachtigst te kunnen bestrijden.
Allereerst de omvang der werkloosheid.
Helaas zijn er nog altijd menschen, die al of niet met opzet de toestand der werkloosheid erger voorstellen, dan hij in werkelijkheid is. Deze menschen zeggen te hebben gehoord, dat op dit oogenblik 4500'00 personen zonder arbeid zijn. Zelfs doen zij er nog een schepje op en spreken dan van een cijfer van een klein half millioen werkloozen, die op de arbeidsmarkt ledig rondloopen.
Bij het werkloosheidsdebat zijn echter andere cijfers genoemd geworden.
De Regeering wees er bij de bespreking in de Tweede Kamer op, dat eind April 1938 het cijfer der geregistreerde werkloozen 354715 bedroeg. Half Mei was het cijfer 347178 dus 7000 werkloozen minder.
Om echter een juist beeld van den omvang van de abnormale werkloosheid te krijgen, moet men van het absolute cijfer drie categorieën aftrekken.
In de eerste plaats degenen, die ongeschikt zijn om arbeid te verrichten en die dus werkloos zouden zijn, ook al was er een ongebreidelde hoeveelheid werk beschikbaar. De Regeering neemt van die ongeschikten het gemiddeld percentage van 11, wat een aantal van 38.000 personen aangeeft, die ongeschikt zijn om arbeid te verrichten.
In de tweede plaats moet van het absolute cijfer der werkloozen afgetrokken worden, wat blijkens de ervaring van alle tijden en in alle landen het geval is, dat er altijd.ook in volkomen normale omstandigheden werkloozen zijn geweest. In Nederland moet naar evenredigheid met andere landen op 7'0'000 normale werkloozen gerekend worden.
En in de derde plaats dient het absolute cijfer der werkloozen verminderd te worden met het aantal arbeiders, dat in de Werkverschaffing is te werk gesteld. Dit getal bedraagt tot op heden 50.000 personen, doch zoo aanstonds, wanneer aan de werkverschaffingen uitbreiding wordt gegeven, 75000 man.
Het cijfer van 347.000 werkloozen moet dus met l82.000 man verminderd worden, zoodat het werkloozenprobleem eigenlijk hierop neerkomt, om voor 165000 man op andere wijze werkgelegenheid te zoeken.
Dit getal van 165000 werkloozen geeft intusschen toch een ander beeld dan wanneer men alleen werkt met het cijfer van 450000 of zelfs met het cijfer van een klein half millioen personen, die zonder werk zijn.
Dat wij op bovenstaande cijfers de aandacht vestigden, bedoelt niet om het kwaad der werkloosheid te verkleinen, want het is reeds erg genoeg en niet minder angstwekkend om aan 160000 a 170000 menschen werk Ie moeten verschaffen, doch om de juiste verhoudingen van het werkloosheidsvraagstuk in het licht te stellen.
Het lijkt ons voorts niet zonder belang om na te gaan, of de werkloosheid in Nederland zooveel grooter is dan die in andere landen.
Hoe staat het b.v. met het werkloozencijfer in België ?
De jongste Belgische opgave spreekt van ruim 160.000 „gecontroleerde" werkloozen. Dat zijn dus in hoofdzaak verzekerde of gesteunde werkloozen. Men mag dan ook veilig aannemen, dat het totale aantal werkloozen belangrijk hooger is. Hoeveel grooter dan niemand precies zeggen. Onder de 160000 werkloozen zijn intusschen de personen bij de werkverschaffingen niet begrepen. Bovendien valt er bij de beoordeeling van het werkloozenvraagstuk in België nog met drie omstandigheden te rekenen. Vooreerst heeft België een paar honderd duizend inwoners minder, dan Nederland ; voorts zijn de geboortecijfers in België, vooral in de Waalsche provincies, het industriegebied van onzen zuidelijken nabuur, laag, terwijl ten onzent het accrès van nieuwe arbeidskrachten jaarlijks 30 a 40000 man bedraagt en eindelijk is het contingent, dat jaarlijks in België in het leger wordt ingedeeld, veel grooter dan in Nederland.
Wat verder de werkloosheid in Engeland betreft, daarvan deelt de Nieuwe Rotterdamsche Courant mede, dat in dat land op 1 Mei volgens de statistieken van het Ministerie van Arbeid waren ingeschreven 1.797.000 werkloozen (de bevolking van Engeland is 6 maal grooter dan die van Nederland). Vergeleken met een jaar geleden - zoo schrijft het Rotterdamsche orgaan — zijn de werkloozencijfers in Engeland vrij ongunstig, want de toeneming bedraagt ondanks het herbewapenings program 382000 personen.
Uit deze gegevens van over de grenzen blijkt, dat de werkloozencijfers in België en Engeland niet gunstiger zijn dan bij ons.
Intusschen hoe erg het kwaad van de werkloosheid te onzent ook is, moet men de zaken toch niet onnoodig erger voorstellen dan zij zijn, want daardoor bemoeilijkt men de Regeering bij de overweging van de maatregelen, die moeten worden genomen om de bestrijding der werkloosheid met kracht ter hand te kunnen nemen.
Over die maatregelen D.V. nader de volgende week.
 

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen