WAT DE PERS TE LEZEN GEEFT

»Het schijnt« — aldus dr. H. Steen in zijn boekje: „De toekomst der Kerk", uitgave van „De Standaard" te Amsterdam — »het schijnt, dat zonden, die ook zelfs onder vele ongeloovigen schandelijk genoemd worden, in de gemeente van Christus indringen. Bijzonder dient tegen het Neo-Malthusianisme gewaarschuwd te worden. Het was reeds noodig er publiek tegen te waarschuwen. Driest gaat de propaganda van dit onnatuurlijk en goddeloos stelsel voort. En nu heeft het de omstandigheden mede. „Nauwte maakt grauwte", zegt een bekend Friesch spreekwoord. Armoede brengt soms tot verkeerde stappen.
Groote gezinnen geven zorg. De verdiensten zijn gering, de steun, bij werkloosheid genoten, is maar even voldoende.
Doch ook onafhankelijk van deze omstandigheden schijnen groote gezinnen velen een last te zijn. Met één of twee kinderen kan men veel meer van het leven genieten. Men kan beter uitgaan : eens een pleizierreisje maken enz. Daarbij komt dat 't meestal lastig is een dienstbode te krijgen in een groot gezin.
Is het wonder, dat het twee-kinderen-stelsel velen aanlokkelijk lijkt ?
Maar men vergeet, dat het een eere is veel kinderen te hebben. Dat de kinderen de kroon der ouders zijn. Bovenal : dat God ons zegent als Hij ons kinderen geeft. Men hoort soms, zelfs van Christenen, de min of meer spottende opmerking : och, dat gold voor het Oude Testament. Daar was de vrouw pas in tel, als ze vele zonen had.
Maar het geldt zeker ook thans nog. Niet alleen, dat het iets groots is, dat God ons verwaardigt kinderen voort te brengen, die door Hem in Zijn verbond worden opgenomen, en dat Hij zóó Zijn Kerk wil in stand houden, maar van groote gezinnen gaat een groote zegen uit, kan in elk geval een groote zegen uitgaan. In 't algemeen gesproken, mag zeker gezegd worden, dat de groote gezinnen de flinkste personen leveren ! De opvoeding in een groot gezin is van zoo groote waarde. De kinderen voeden elkander en voeden de ouders op, zooals dezen hen.
Hoe verleidelijk het is, hier breeder op in te gaan, we willen slechts een kleine brochure schrijven en moeten ons bekorten.
Is er reden om aan te nemen, dat deze zonde óók onder ons gevonden wordt ? Ja, zeker is er reden. In sommige dorpen zijn bij de Gereformeerden groote gezinnen nog in eere. Daar zijn gezinnen van l0 a 12 kinderen geen beklagenswaardige uitzondering. Ik heb vrouwen gesproken, die verlangen naar een groot gezin, mannen, die het een voorrecht vinden.
Maar daartegenover staan zooveel anderen ! En in dorpen, maar vooral in steden. Nu wil ik aannemen, dat de cultuur een ongunstige factor is. Maar dat kan de éenige reden niet zijn.
Ik huiver haast, het neer te schrijven. Want het is een zoo zware aanklacht. Ouders, christen-ouders, begaat gij deze zonde, deze zonde, die indruischt tegen Gods ordinantiën, hoe mooie theorie gij misschien ook daarvoor aanvoert ?
Kunt gij gemeenschap hebben met Christus, terwijl gij in deze zonde leeft? Kunt gij bidden? Neen — dat is wel niet mogelijk«.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen