Rondblik buiten de Grenzen

Rondblik buiten de Grenzen
Toen een jaar of wat geleden gemeld werd, dat in Duitschland een nieuw heidendom opkwam, en de afgoden der oude Germanen in eere hersteld werden, konden we dat nauwelijks gelooven. Was de moderne Westerling, die voor het christelijk geloof veelal nog slechts een medelijdende glimlach over had, in staat om tot den primitieven Wodandienst terug te keeren?
Maar al spoedig bleek, dat er voor dezen twijfel helaas geen reden bestond. Het was maar niet een onbeteekenend groepje warhoofden, dat de oud-heidensche cultus tot nieuw leven bracht, doch integendeel, vele vooraanstaanden in den lande. De Führer zelf sprak, bij de begrafenis van Von Hindenburg, van „het Walhalla", waarin de groote veldheer zou zijn binnengegaan, en in den nacht van Zaterdag op Zondag hebben honderdduizenden deze week het Evennachtsfeest gevierd op den top van den Hesselberg, den heiligen berg der Nationaal-Socialisten in Frankenland.
De beruchte jodenhater, Julius Streicher, voerde het woord, bij het heilige vuur. »Wij aanschouwen de vlammen van den heiligen brandstapel en wij werpen onze zonden in het vuur. Wij kunnen vervolgens van dezen berg afdalen met zuivere ziel«.
Dat deze afgodendienst niet zonder verband is met, heel 't optreden der nationaal-socialisten, blijkt uit hetgeen Streicher ten aanzien van de staatkundige vragen opmerkte. Zij, die den Volkenbond hebben erkend, sloten — volgens Streicher — een verbond met den duivel. »En de duivel is het Jodendom*. Men moet zeker aanhanger zijn van de Duitsche bloed-en bodemtheorie, om deze wonderlijke redeneeringen te kunnen volgen. Maar in ieder geval heeft men er een »religieuzen« ondergrond door verkregen voor de onmenschelijke jodenvervolging.
We hebben er nog onlangs op gewezen, dat er voor de Joden in het Derde Rijk geen recht bestaat. Willen ze het land verlaten, dan worden hun goederen verbeurd verklaard, en zelfs schijnt men er niet tegen op te zien, om Joden te arresteeren, onder mededeeling, dat ze eerst losgelaten worden wanneer ze van hun vermogen afstand doen, of van hun buitenlandsche relaties deviezen worden ontvangen voor hun vrijlating. Alle fabriekseigenaars moeten hun niet-Arische bedienden tegen l Juli ontslaan, terwijl het in Weenen den Joden verboden is de stadsparken en - plantsoenen te betreden. En wij schrijven : Anno 1938 !
Op denzelfden »Heiligen Hesselberg« heeft Streicher openlijk erkend, dat in Spanje Duitsche vrijwilligers strijden. En toen loog de man niet. Nu de Italiaansche bladen alsmaar de militaire prestaties van hun vliegers »aan het Oostelijk front« prijzen, wilde Streicher blijkbaar doen uitkomen dat de Duitschers ook vechten kunnen.

Overigens gaat de strijd aan het front bij Teruel de laatste dagen slechts langzaam voort. Over de luchtbombardementen is veel te doen. Dat daarvan telkens Britsche handelsschepen de dupe worden, en zeelieden een droeven dood in de golven vinden, is niet alleen een pijnlijk verlies voor de achterblijvende gezinnen, doch geeft ook den nationalen trots der Britten een gevoeligen knauw. Wie zou dat niet kunnen begrijpen ? Het is inderdaad een hard gelach voor Engeland om lijdzaam ie moeten toezien dat de Britsche schepen, zonder dat er (officieel !) een oorlogstoestand bestaat, in de Spaansche wateren eenvoudig worden gekelderd. De ministr-president. Chamberlain, heeft over deze bombardementen dan ook reeds herhaaldelijk het zijne gezegd. Hij sprak krasse woorden en er gingen krachtige protesten naar Franco. Maar tot een militair optreden wenscht Chamberlain zich niet te laten verleiden, omdat hij de verantwoordelijkheid voor 'n oorlog niet wenscht te aanvaarden. Wij moeten — aldus de Britsche premier — niet alleen kijken naar de omstandigheden van het oogenblik, doch óok denken aan de mogelijke consequentie van eenige actie, welke wij mochten ondernemen voor het leven en hei geluk van onze landgenooten.
De oppositie-leden in het Lagerhuis waren het geenszins met Chamberlain eens. Zij zijn van oordeel dat Engeland best doeltreffende tegen-maatregelen kan nemen, zonder dat daar een oorlog uit voortvloeit. En uit verschillende berichten kan men opmaken, dat zij de publieke opinie aan hun zijde hebben. Door krachtig optreden heeft Engeland ook weten te voorkomen dat de Tsjechische conflicten niet tot een oorlog leidden. Natuurlijk gaat deze vergelijking slechts zeer ten deele op. Ten opzichte van Tsjecho-Slowakije zijn Engeland en Frankrijk niet door een non-interventie-overeenkomst gebonden. Integendeel. En overigens heeft Chamberlain er op gewezen dat de Britsche zeelieden die op Spanje varen, aangelokt worden door hooge vrachtprijzen. En dan moeten ze het daarmede gepaard gaande risico aandurven.
Het valt intusschen te verstaan, dat de oppositie in deze houding van Chamberlain opnieuw een tegemoetkoming aan Italië ziet. Het zijn immers vooral Italiaansche vliegers die de Spaansche wateren onveilig maken. En wanneer Londen tegen hen daadwerkelijke maatregelen zou nemen, kon het Britsch-Italiaansche accoord wel eens in gevaar worden gebracht.
Liever laat Chamberlain het reeds vergevorderde Spaansche conflict uitzieken.
De linksche regeering van Spanje wordt van dezen gang van zaken inmiddels de dupe. En ze heeft in Engeland en Frankrijk met een dreigende nota verrast. Barcelona zou n.l. van plan zijn om niet alleen zeehavens en steden van Franco te bombardeeren, maar deze bombardementen ook uit te strekken tot Italiaansche en Duitsche steden, omdat de vliegtuigen, die Spaansche steden bombardeeren, van die naties afkomstig zijn. En niet alleen de vliegtuigen, maar vermoedelijk ook de vliegers.
Als Barcelona tot dergelijke bombardementen kans zag, zou men ze, onder de gegeven omstandigheden, niet onrechtmatig kunnen noemen. Maar in denzelfden zin zou Franco dan recht hebben om b.v. Russische en Fransche steden onder schot te nemen. Het is zonder meer duidelijk, dat een uitvoering van het aangekondigde plan tot rechtstreekschen Europeeschen oorlog moest leiden. Deze oplossing van het bombardementen-vraagstuk heeft dan ook zeker niet de instemming van Londen. Barcelona zal ze echter ook wel meer als dreigement ten opzichte van Parijs en Londen bedoeld hebben, dan dat ze werkelijk voornemens zou zijn om Italië en Duitschland met een bezoek te vereeren. Barcelona heeft waarlijk op eigen gebied reeds genoeg te doen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen