STAAT EN MAATSCHAPPIJ

DE WERKLOOSHEID Middelen.
De uitbreiding der werkgelegenheid in het bedrijfsleven is — zoo schreven wij de vorige week --het primaire (eerst aan het boa zijnde) middel tot bestrijding der werkloosheid. Eerst daarna komt als tweede middel aan de orde de openbare-werken-politiek.
Voorop gaat dus de uitbreiding der werkgelegenheid, aan welke zaak alle aandacht moet worden gewijd. Er mag geen maatregel onbeproefd blijven, die de verlevendiging van het nationale bedrijfsleven zou kunnen ten goede komen.
Nu is, ten einde de uitbreiding van hel bedrijfsleven te kunnen stimuleeren, het noodig, dat zoowel de werkgevers als de organisatie der werknemers zich beijveren om de wegen te zoeken, waardoor de binnenlandsche markt en de export in gunstigen zin kunnen worden beïnvloed. Vervolgens zal het vraagstuk van den arbeidsduur benevens dat van het aanwenden van het uit te keeren steunbedrag aan de werkloozen tot hulp aan het bedrijf, onder de oogen moeten worden gezien. En eindelijk zal men een onderzoek moeten instellen naar de vraag in hoeverre met verlaging van lasten en andere tegemoetkomingen van de zijde der Overheid voor het bedrijfsleven iets kan worden bereikt in het belang van de uitbreiding van de werkgelegenheid.
Deze verschillende wegen zullen er toe moeten leiden om door middel van de industrie de werkgelegenheid te doen toenemen. Men meene echter niet — en dit zal men bij eenig onderzoek moeten toegeven — dat dit industrialiseeringsproces er een van korten duur zal zijn. Integendeel ! Dit proces zal langdurig zijn. Dit wil nu op zijn beurt weer niet zeggen, dat in de eerste jaren met de stimulatie van het bedrijfsleven in het geheel niets zal zijn te toereiken, want zoo staan de zaken niet, maar het beteekent, dat niet in een aantal jaren alle resultaten, welke men van hel industrialiseeringsproces verwacht, zullen zijn verkregen.
Dat nu de zaak, waarom het hier gaat, zoo moeilijk is en van zoo langen duur zal zijn, vindt haar oorzaak hierin, dat, wil het bedrijfsleven op de wereldmarkt zijn afzet behouden, laat staan nieuwe afzetgebieden voor zijn producten vinden, dit bedrijfsleven naast het industrialiseeringsproces nog een ander omzettingsproces zal moeten ondergaan, n.l. dat van de rationalisatie, d.w.z. de methode, waarbij de bedrijven op een zoo economische en eenvoudige wijze als doenbaar is, worden ingericht. De goederen moeten toch zoo goedkoop mogelijk worden geproduceerd, wil aan de concurrentie het hoofd kunnen worden geboden.
Want zou het Nederlandsche bedrijfsleven niet aan.de rationalisatie, d.i. aan de perfectioneering van het bedrijf mede doen, dan zou de toestand naar de meening van de Regeering — en dit is alleszins juist — nog oneindig veel erger zijn, doordat dan nog veel meer bedrijven hun arbeiders zouden moeten afstooten. De werkgelegenheid werd dan niet grooter, maar kleiner, met het gevolg, dat de werkloosheid eerder toenam, dan dat zij geringer werd.
Wat nu de openbare-werken-politiek der Regeering tot bestrijding van de werkloosheid betreft, moeten de openbare werken eerstens economisch nuttig zijn ; het moeten dus werken zijn, die, wanneer zij gereed zijn, nieuw werk kunnen opleveren, en verder moet de uitvoering der publieke werken zoo worden aangevat, dat er een regelmatige verdeeling der werken komt, over een groot aantal jaren verdeeld. Zou men dezen regel niet doen gelden en bij wijze van spreken allerlei werken tegelijkertijd ter hand nemen, dan zou de werkloosheid tijdelijk wel bedwongen worden, doch later weer, wanneer het werk was voleindigd, in al haar felheid terugkeeren.
Aan de eisch, dat de werken productief zijn, voldoet ontegenzeggelijk de verdere uitvoering der Zuiderzeewerken, n.l. de drooglegging der Zuid-West- en der Zuid-Oost polders. Aanvankelijk lag het in de bedoeling der Regeering, dat met de drooglegging dezer polders niet vóór het jaar 1943, als de Noord-Oostpolder zou gereed zijn, een aanvang zou worden gemaakt. De Regeering wil nu dit tijdstip vervroegen.
Daarnaast zal de Regeering haar aandacht geven aan de verbetering van slechte woningen en de opruiming van krotwoningen.
Voor de werkverschaffing zal in aanmerking komen ontginning, ruilverkaveling, bebossching, enz.
Onderzocht wordt de mogelijkheid van vervroegde afvloeiing van de oudere werkkrachten, vervanging van de werkverschaffing, waar mogelijk, door normale uitvoering van werken ; bevordering van de plaatsing van meer arbeiders in het normale bedrijfsleven, en andere dergelijke maatregelen meer.
Ten slotte moge nog opgemerkt worden, dat de Regeering bij al de middelen, die zij aanwendt om de werkloosheid te bestrijden, niet uit het oog verliest, dat het financieel beleid bij de bestrijding zoodanig wordt gevoerd, dat ontreddering van de financiën van Rijk en Gemeenten worden voorkomen. Men zou het Vaderland een slechten dienst bewijzen — aldus de Regeering — indien na enkele jaren zou blijken, dat men buiten staat is, zijn verplichtingen na te komen, of gedwongen werd, veel prijs te geven van wat met zorg in het verleden werd opgebouwd.
Dit standpunt der Regeering verdient toejuiching.
Rustig voortgaan ook met de bestrijding der werkloosheid te midden van de moeilijke tijdsomstandigheden.
Dit rustig voortgaan behoeft intusschen voortvarendheid niet uit te sluiten.

CORRESPONDENTlE
De lezer van De Waarheidsvriend te Rotterdam, die ons een schrijven deed toekomen betreffende den omvang van de werkloosheid, gelieve even te wachten. Zoo spoedig mogelijk ho])en wij het antwoord op het schrijven in ons blad op te nemen.
 

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen