MANKE MURK

Met toestemming uitgever J. H. Kok te Kampen
Keimpe had ook geen mededinger te vreezen. Ze zouden ook in de toekomst hem hun dooden wel blijven brengen, zonder zich er aan te ergeren, dat hun laatste rustplaats in de schaduw lag van de oude kerk, waartoe men misschien vroeger behoorde en waar in elk geval de voorgeslachten ook sluimerden. Bouma en Bottema hadden natuurlijk ook niets te duchten, wanneer er een scheiding kwam. De eerste niet, omdat hij als rentenier eigenlijk buiten het leven stond, en de andere niet, wijl hij als boer onafhankelijk was. Feitelijk was hij dus de eenige in het gezelschap, die dubbele reden had, met het oog op eigen brood, zijn woorden te wikken en te wegen. Had hij eigenlijk al niet te veel gesproken en wijzer gehandeld door zich op den achtergrond te houden, zooals zijn vrouw hem had geraden ? Hij had tenslotte een groot huisgezin. Als het eens uitlekte, wat hier vanavond besloten was en hij tot de ontevredenen behoorde ? Wat raakte hem eigenlijk ook de diaconie ? Wanneer hij dan niet meer had om uit te keeren, welnu, dan ging het over en moest een ander maar zien hoe hij de zaak klaar speelde, 't Was misschien nog maar gelukkig, dat de besprekingen niet verder gingen.
„Ik geloof ook" — zei hij dus — „dat wij misschien wel verstandig doen met nog eens over deze dingen na te denken ; daar zit ook nog al heel wat aan vast".
Met verwondering keken alle aanwezigen hem aan. Een enkele kon een glimlach ternauwernood onderdrukken. Was dat diezelfde man van, straks ?
„'k Zeg jullie allemaal maar goedenavond" — zei baas Krein, en stapte met groote passen, waaruit kennelijk zijn misnoegen bleek, de deur uit.
„En ik van 't zelfde", zeide de heilsoldaat, en volgde den smid.
„'t Spijt mij wel, vrinden, dat ik misschien verkeerd begrepen word" — sprak Sjoerd nog — „maar het waarachtig gemeentebelang deed mij zoo spreken. Als het mij duidelijk wordt, wat Gods wil met mij is, dan hoop ik geen duimbreed uit den weg te gaan, ook al kost het mij moeite en desnoods het brood. Maar ik moet eerst ten volle overtuigd zijn".
„Daar kan niemand iets tegen hebben" — merkte Bouma op. „Laten wij daarom over het gesprokene nadenken, om dan verder te zien, welken kant het uit moet".
Met een korten groet ging daarop een ieder zijns weegs, elk vervuld van eigen gedachten.
Keimpe en Murk liepen samen, „'k Zal je even thuis brengen" — zei Murk, en vergezelde den ander tot aan het kerkhof, waar zijn kleine huisje stond, verscholen tusschen het geboomte.
Hoe stil was het hier. De regen had opgehouden en de maansikkel had de donkere lucht schoongeveegd, zoodat de sterren schenen, en nog slechts zacht, als op gedempten toon, lispelde de nachtwind door het dorrend gebladerte.
Toen bleven de beide mannen een oogenblik staan. Hier was Keimpe op zijn terrein, waar hij zich, vaak beter thuis gevoelde dan onder de levenden. Want van dezen wist hij menigmaal niet wat te moeten denken, omdat zij dikwijls zoo ongestadig in hun wegen waren ; lichtbewogen als die boombladeren, onbetrouwbaar soms als de baren, ook vaak niet te doorgronden in hun geheime bedoelingen. De dooden hadden dat alles afgelegd ; toen de last van den schouder viel en het hart ophield met begeeren en het hoofd niet meer denken kon.
„Wat is 't hier rustig", ' sprak Murk, en liet zijn oog over den doodenakker gaan, waar zoo voor en na ook vele zijner bekenden waren heengedragen en nu het vredig maanlicht hier en daar glanzend op een grafsteen viel.
„Daarvoor hebben allen, die hier zijn, hun strijd volstreden", was het antwoord, „'t Zal met mij ook niet lang meer duren. Daar, dicht bij de plaats van Durk Kalma" — en tegelijk wees hij met zijn stok in die richting — „hoop ik te rusten, wat dit oude lichaam aangaat".
„En verder ? " vroeg Murk, terwijl hij den gebogen grijsaard in zijn gerimpeld gelaat keek.
„Voorts is mij weggelegd de kroon der rechtvaardigheid, welke de rechtvaardige Rechter mij geven zal, en niet alleen mij, maar ook allen, die Zijn verschijning hebben liefgehad".
Zwijgend drukte Murk hem de hand en hield die enkele oogenblikken vast. Dan sprak, hij :
„Daar is ook geen kerkstrijd meer", en, keerde vervolgens terug naar huis.
Oude Keimpe scheen niet zoo ver meer verwijderd van het einde der reis en 't had, Murk verwonderd, dat deze voor dit doel op dit uur nog was uitgegaan.. Doch hij stond, naar den mensch gesproken, nog midden in het leven. Welke taak wachtte hem voor de toekomst ? Met een wonderlijke beslistheid, die hij nooit bij haar gezocht had, terwijl er iets, dat op angst geleek voor een dreigend onheil, uit haar oog sprak, had Pleuntje hem op het .hart gebonden naar den dominé te gaan, om deze te zeggen, waar het op stond. Dat was de éérste stap geweest, welken hij in deze richting deed, en de vergadering van dezen avond was de tweede. Moest het werkelijk dien kant op ? Lag het op zijn weg, om aldus met de gemeentelijke aangelegenheden zich te bemoeien, en had hij niet meer dan genoeg aan zijn eigen zaak ?
Daar kwam nog bij, dat zooveel andere gedachten zijn hoofd vervulden. Midden in de hoofdstraat, waar het verkeer was, zou eerstdaags een groot pand geveild worden, bijzonder geschikt voor een winkel, met groote bergplaats voor magazijn. Dagenlang liep hij al rond met het plan, om, als het niet te duur ging, dit huis met erf te koopen ; doch zou daarvoor hulp noodig hebben, die zeker wel te krijgen zou zijn, maar waardoor de geldelijke zorgen natuurlijk belangrijk vermeerderden.
(Wordt vervolgd.)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen