MANKE MURK

Met toestemming uitgever J. H. Kok te Kampen
Deed hij wel verstandig met deze plannen van uitbreiding te koesteren ? En indien het werkelijk eens voor hem weggelegd was, dat hij de bewoner werd van dat mooie huis, waar natuurlijk de heele plaats over roepen zou, deed hij dan wel goed met tezelfder tijd zich in een strijd te begeven, waarvan het einde niet was te zien.
Pleuntje kan gemakkelijk praten, maar doorzag zij wel de gevolgen, welke een en ander inhield ?
En wat zou Siderius zeggen, en zoovelen, met wie hij goed bevriend was, die hij vast onder zijn geregelde klanten kon rekenen, doch die hij wellicht straks tegenover zich zou zien ? Omdat zij niet verlangden, dat de godsdiensttwisten van elders ook hier kwamen, waar alles altijd in zoete rust lag. Nóg eens, handelde hij werkelijk verstandig, zich met de kerkelijke aangelegenheden te bemoeien ?
Want het sprak vanzelf, dat deze bijeenkomst niet geheim bleef. Daarvoor waren onder de aanwezigen verkeerde elementen geweest. Eer een dag verstreken was, zou het vrij zeker algemeen bekend zijn, dat een beweging op touw gezet werd, om verandering in het kerkelijk leven te krijgen, ja, men zou veel meer gaan vertellen, dan waar te maken viel. Daar stond, hem in dezen weg een leven van onrust te wachten, nog afgezien van de zedelijke en geestelijke gevolgen, welke deze beweging zou kunnen hebben. Was het Gods wil, dat hij aldus optrad ? Had hij werkelijk hier een roeping ?
„Móést hij ? " — gelijk Pleuntje dringend gezegd had. Och, dat hij klaar en duidelijk zien mocht, welke de weg des Heeren was. Sjoerd Nauta had een verstandig woord gesproken en met dezen zou hij wellicht verder kunnen overleggen, evenals met ouden Keimpe ; doch wat Bouma, en vooral de diaken had ingebracht, leek hem nu in 't geheel geen grond voor het uiteengaan.
Bovendien, het scheen, dat deze laatste tenslotte voor de broodkwestie terugdeinsde. Anders toch kon zijn plotseling „over stag" gaan moeilijk verklaard worden. Waarlijk, de zaak was niet zoo eenvoudig als zij leek. En in de pastorie sliep men, onbewust van alles, wat vanavond in besloten kring behandeld werd. Er lag in deze zaak iets, wat Murk tegenstond. Tót hem wéér het woord van vrouw Kalma te binnen schoot : „Niet door kracht of geweld, maar door Mijnen Geest zal het geschieden", spreekt de Heer.

Vijftiende Hoofdstuk.
Het kwam uit, zooals Murk gedacht had. Toen buurvrouw Klaske dien avond, na zijn vertrek, een bezoek bij vrouw Kalma bracht, in de hoop van haar iets naders te vernemen, werd zij hier teleurgesteld. „Dat zijn zaken van Murk, buurvrouw, waarmee ik mij natuurlijk niet bemoei en, voor zoover zij mij bekend zijn, niet kan vertellen. Mocht je van hem iets willen weten, dan kan je" niet beter doen, dan hem dit morgen zelf vragen" — sprak vrouw Kalma, en daar kon Klaske mee heengaan. Natuurlijk, wel eenigszins geraakt, dat zij niet achter het geheim kon komen, om dit dan als een bijzonder nieuwtje, versierd met allerlei geheimzinnigheden, verder te vertellen. Toch moest zij trachten te weten te komen, wat in dit donkere avonduur bij Bouma plaats greep. Wat de een verzweeg, zou de ander wellicht loslaten en vandaar, dat een boodschap bij Jurjens Griet werd bedacht, om de noodige inlichtingen te krijgen. Hier was zij gelukkiger. Griet had mee het hart op de tong en voelde zich bovendien gestreeld, dat Jurjen mede tot de uitverkorenen behoorde, die de ouderling genoodigd had.
„De man niet thuis ? " begon Klaske.
„Neen, Jurjen moest vanavond op vergadering".
„Op vergadering ? Toch niet van 't Groene Kruis of de Begrafenisvereeniging ? "
„Neen, 't is wat anders. Kerkelijke zaken".
„Kerkelijke zaken ? Maar Jurjen zit toch niet in de kerk-commissié, is 't wel ? "
„Wat zal ik je zeggen : 't gaat eigenlijk niet van de kerk uit, zie je, maar ouderling Bouma heeft hem gevraagd voor een samenspreking".
„Je maakt me nieuwsgierig, buurvrouw. Wat moet dat dan ? Is er iets op til ?
„Nu, ik mag er anders niet van spreken en zeg het je dus in vertrouwen, om het niet wéér te vertellen, maar d'r komen er gelukkig steeds meer in onze gemeente, wier oogen opengaan voor de verkeerde leer, die ds. Lauwers hier brengt. Ze beginnen in te zien, dat dit werken de menschen op een dwaalspoor brengt, van kwaad tot erger gaat en .niet overeenkomstig de Waarheid is".
„Of ik het niet gedacht had ! Ik zeg altijd : 't is onze oude dominé niet meer, hoor ! Al die nieuwerwetsigheden, die ds. Lauwers soms heeft met het orgelspel, en dat zitten en opstaan, en dat zingen van die nieuwe liedjes' in de kerk, daar moet ik óók niets van hebben, 'k Ben wel niet zoo kerksch en heb niet zooveel verstand van den godsdienst, maar zóó waren wij dat vroeger nooit gewoon. Mijn vader zou wel zeggen: altemaal nieuwlichterij, waar door de menschen maar op een dwaalspoor gebracht worden, juist zooals je zegt".
„Precies, buurvrouw, en alles buiten het Woord om. Wij moeten iets anders hebben voor onze zielezaligheid, dan een preek over de natuur, of wat in het buitenland geschiedt, of wat de menschen met hun groot vernuft ten goede of ten kwade kunnen uitrichten. Wij hebben noodig, dat ons gezegd wordt hoe wij van
onze zonden verlost en door den Heere Jezus behouden kunnen worden".
(Wordt vervolgd.)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen