Winden waaien om „vervallen muren".

Misschien heeft u bij het lezen van bovenstaand opschrift onwillekeurig gedacht aan den titel van het bock: „Winden waaien om de rotsen".
Het is juist welbewust en met opzet, dat wij dit opschrift zoo kozen, opdat daaruit eenig verband zou blijken tusschen den titel van dat boek en de strekking van dit artikel. Niet omdat het onze bedoeling is de aandacht der lezers op dat boek te vestigen. Integendeel. Wat dan wèl de bedoeling is ? Wij hopen, dat u dat na lezing van onderstaande regels volkomen duidelijk zal zijn.
Winden waaien om „vervallen muren".
Staande bij vervallen muren, puinhoopen, ruïnen, is er, voor zoover men er niet onverschillig tegenover staat, tweeërlei mogelijkheid. Men zal er of een juichtoon doen hooren óf vol weemoed terugdenken aan vergane glorie, al naardat men vijand of vriend is. Men zal er öf met welgevallen nog meer steenen afbreken, öf men zal steenen aandragen om zoo mogelijk door opbouw weer uit de puinhoopen te doen herrijzen datgene, wat de vijand zoo smadelijk heeft verwoest of bezig is te verwoesten.
„Vervallen muren", en nu in figuurlijken zin genomen, vervallen muren van de Kerk onzer Vaderen, zij worden vooral tijdens het huisbezoek aanschouwd, waarbij men als het ware steen voor steen onder het oog krijgt. Wat liggen zij vaak los, die steenen. Het cement der saamhoorigheid en der samenbinding is soms geheel verdwenen. En gedeelten van den muur zijn niet zelden zoó verschoven, dat zij naast het fundament terecht gekomen zijn. Afval hier en afval daar !
En wat een winden van allerlei leer ! De ondervinding is de beste leermeesteres. Zoo is het ook bij huis.bezoek. Wanneer men al eens hoort of leest van verschillende sekten en stroomingen, die er gevonden worden, dan ontvangt men meestal slechts een oppervlakkigen indruk. Anders wordt dit echter, wanneer men er telkens mee in aanraking komt en ziet hoe deze winden van allerlei leer om en tusschen de muren bezig zijn deze langzaam maar zeker af te brokkelen. Dan ziet men de dringende noodzakelijkheid en de dure roeping, die ons allen geldt, om aan de muren in den middellijken weg mede te arbeiden, opdat zij zoo mogelijk voor verdere afbrokkeling bewaard blijven.
Winden van allerlei leer. En zij komen van alle windstreken der aarde. Zij waaien van de linkerzijde zoowel als van de rechterzijde, en alleen muren, welke rusten op het vaste fundament, zullen onbewogen blijven.
Er zijn wat deuren, waar ons een windvlaag tegenkomt. Zullen wij u enkele van die windvlagen noemen ? Christian Science, Oxford-beweging, Soefisme, Modernisme, Remonstrantisme, Sabbathisme, Perfectionisme, Spiritisme, enz. enz. Te veel om te vermelden.
U zult de meesten bij name wel kennen. Weet u ook hoe gevaarlijk de maalstroom dezer windvlagen kan zijn en hoe zij steen na steen naast den muur doen neervallen ?
Winden waaien om „vervallen muren". Kan het ons onbewogen laten ? Neen immers. En wij gaan iets. begrijpen van een Jeremia, die bij de puinhoopen van Jeruzalem neerzat en deze maar niet kon verlaten. En het beeld rijst ons voor oogen van een geloofsheld als Nehemia, waarvan wij lezen, dat hij zich des nachts opmaakte, hij en weinige mannen met hem, om met een bewogen hart de vervallen muren van Jeruzalem te aanschouwen. Om dan na dien droeven tocht door den nacht, de opwekking te doen uitgaan : „Komt, en laat ons Jeruzalem's muur opbouwen, opdat wij niet meer een versmaadheid zijn".
Nehemia's, wij hebben ze noodig, ook in onzen tijd. Maar misschien kunt u, met dit alles voor oogen, zich ook iets er van voorstellen, of beter, misschien gevoelt u het met ons mede, hoe pijnlijk het aandoet wanneer er wachters op Sions muren zijn, die vanaf den kansel telkens en telkens weer passages aanhalen uit niet-christelijke boeken, hoc litterair deze overigens zijn mogen, zooals „Winden waaien om de rotsen" en dergelijke werken meer — alsof het de Institutie van Calvijn betrof. Terwijl zij daartegenover Catechismus-prediking niet meer noodig achten.
En niet alleen op den kansel, maar die ook in de week inplaats van een Bijbellezing te houden, zulke boeken met de gemeenteleden bespreken. Hebben dezulken er dan geen flauw idee van hoe de winden om de „vervallen muren" waaien ? Het gevolg is vanzelf, dat velen deze boeken, die allerminst tot stichting van het geestelijk leven zijn, zich gaan aanschaffen en lezen. Terwijl zij daarnaast boeken, die voor een wel gefundeerd kerkelijk leven broodnoodig zijn, links laten liggen.
Neen, dan is de gewoonte van onzen herder en leeraar, in wiens wijk wij het voorrecht hebben mede te mogen arbeiden, beter. Deze toch pleegt vaak bij de tekstverklaring inplaats van te verwijzen naar „Winden waaien om de rotsen", b.v. op te wekken om thuis de kantteekeningen van het betreffende Schriftgedeelte op te slaan. En ons is iemand bekend - ^ terwijl er wellicht meerderen zullen zijn — voor wien deze opwekking aanleiding was zich den Statenbijbel aan te schaffen.
Terug tot de Bron, opdat er een bouwen gevonden worde op de fundamenten, overeenkomstig de leer der apostelen en profeten.
Daarom stellen wij het ook bijzonder op prijs dat onze professor Severijn van week tot week eenige bladzijden van Calvijn's Institutie met ons wil opslaan en bespreken.
Daarom begroeten wij ook met dankbaarheid de verschijning van de door den heer De Zwart, medewerker van dit blad, verzorgde uitgave : „Calvijn, in het licht zijner brieven". Terwijl wij de hoop uitspreken dat hij, zoo mogelijk, door nog meerdere uitgaven, ons Calvijn en de reformatorische leer nader zal brengen. Kunnen ook b.v. de preeken van Calvijn onder ons volk worden gebracht ? Wil de heer De Zwart daar eens over denken ? Hij lijkt ons daarvoor „de rechte man op de rechte plaats".
Winden waaien om „vervallen muren".
Gelukkig, dat Gods Wind er ook nog waait. Vandaar dat er nog hoop en verwachting kan zijn. Vandaar ook dat Nehemia's oproep eveneens voor onzen tijd van kracht is : „Komt en laat ons Jeruzalem's muur opbouwen, opdat wij niet meer een versmaadheid zijn".
Moge aan dien opbouw door ons eendrachtig worden medegewerkt. En wanneer dan de vijand om en tusschen de „vervallen muren" smaadt : „Wat doen deze amechtige Joden ? Zullen zij de steentjes uit de stofhoopen levend maken, daar zij verbrand zijn? " — dat er dan bij ons gebed en gewilligheid tot arbeid gevonden worde ! Opdat er ook van ons kan worden getuigd : „Doch zij bouwden den muur, zoodat de gansche muur samengevoegd werd, want het hart des volks was om te werken".
En zij bouwden met „troffel en zwaard". Beeld van verdediging en verbreiding der Waarheid. Waarbij we denken aan onzen Gereformeerden Bond. Bouwend op het fundament, Jezus Christus, de Rots der eeuwen, zal het werk niet ijdel zijn. Winden, welke om dien Rots waaien, zullen het huis, daarop gebouwd, niet doen vallen.
De „vervallen muren", ze dringen ons tot bouwen. De „waaiende winden", ze roepen ons op tot beginsel-verdieping.
En bij het waaien der winden om de vervallen muren aanschouwt tenslotte het geloofsoog, door de stormen en puinhoopen heen, de stad, die fundamenten heeft, welker Kunstenaar en Bouwmeester God is.
Wat winden dat er waaien, Wat regen dat er plast, Het hooge huis van Sion Staat onbeweegd en vast.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen