De verdwaasde wereld. Zucht naar sensatie.

De sport ontwikkelt zich helaas ! niet zelden in geheel verkeerde richting en wat zoo goed kon zijn, wordt niet alleen verschrikkelijk dwaas, maar ook verschrikkelijk slecht. We kunnen haast wel zeggen: beestachtig slecht. Neen, dat is niet meer „menschelijk", maar „onmenschelijk" ; laten we het maar zeggen, het wordt beestachtig ! En jammer genoeg, juist dan trekken duizenden en tienduizenden er op uit, om eens echt te „genieten" ; met groote offers van veel geld, dat graag betaald wordt. Hoe onzinniger, hoe onmenschelijker, hoe beestachtiger, hoe liever !
Lees eens een verslag van de „prachtige" bokswedstrijd, die pas gehouden is in Amerika, waarbij de namen van Louis de neger en van den Duitscher Schmeling op ieders lippen was. We lazen dit verslag :
De geestelijke decadentie en het moreel verval onzer dagen uit zich niet 't minst óók op het gebied van sport of hetgeen zich als „sport" aandient. Onze tijd lijdt aan sportverdwazing. En sport-ontaarding.
Gezonde sport is uitnemend. Deze vindt echter haar doel in zichzelf.
Zoodra 't echter in de sport enkel te doen is om gouden bekers en medailles, om lauwerkransen en eervolle vermeldingen, velt zij over zich het vonnis der ontaarding. .
Erger wordt het, als onder den naam van „sport" niet anders dan wilde beesten-manieren geïntroduceerd worden, die moeten dienen om den op sensatie belusten mensch te prikkelen, zooals b.v. bij de boks-„sport" onmiskenbaar het geval is.
Men vergete echter niet, dat aan de ontaarding van de sport de ontaarding van den mensch voorafgaat !
We kunnen 't ook zóó zeggen, dat met de ontaarding van de sport altoos correspondeert een zedelijke verwildering van den mensch.
Bokswedstrijden zouden niet zoo welig kunnen „tieren", als niet de duizenden, ja, tienduizenden gereed stonden, mannen èn vrouwen, om ervan te „genieten !"
Kortelngs hebben we er nog van kunnen lezen, hoe te New-York een boks-match gehouden werd, een soort revanche-wedstrijd, tusschen den neger Louis, wereldkampioen, en den Duitscher Schmeling, exwereldkampioen, — beiden dus experts in hun vak: het beuken van menschenvleesch !
In de nabijheid van het stadion, waar de „voorstelling" plaats had, stonden duizenden auto's en autobussen geparkeerd, waarmede uit alle staten van Amerika de bezoekers waren aangebracht. Extravliegtuigen waren ingelegd ; extra-treinen kwamen uit alle windstreken ; en groote mailstoomers brachten tal van belangstellenden van overzee, zoodat de Franschen en Engelschen en Duitschers niet ontbraken : in totaal waren 30.000 vreemdelingen naar New-York gekomen om het gevecht — „sport" genoemd ! — bij te wonen !
Dan waren nog duizenden negers gekomen, om hun rasgenoot aan te moedigen ! Ongeveer 80.000 toeschouwers waren in het stadion aanwezig !
Zooals gebruikelijk, ontbraken ook de „autoriteiten" niet bij deze wereldhistorische gebeurtenis !
Onder de aanwezigen bevonden zich de beide zoons van president Roosevelt, Elliott en James ; de gouverneurs van de staten New Jersey, New-York, Pennsylvanië e.a. Voorts niet te vergeten talrijke filmsterren uit Hollywood, die speciaal waren overgekomen, teneinde door haar lieftallige verschijning het bloedfestijn meerder luister bij te zetten !
Helaas, kreeg de menigte niet eens ten volle „waar voor z'n geld". Immers werd de Duitscher reeds in de eerste ronde knock-out geslagen ! Het „spel" was nauwelijks twee minuten aan den gang ! Terwijl 't vóór twee jaren tenminste nog twaalf ronden had geduurd, voordat Schmeling 't bloedbedropen hoofd zegevierend kon opheffen !
Intusschen, ook deze twee minuten waren — hoe korte spanne tijds ook — van intens subliem genot !
Men oordeele, naar hetgeen de pers ervan meldde: Louis sloop eenige seconden om Schmeling heen en wierp zich plotseling als een tijger op den Duitschen bokser. Een hagel van slagen kwam op Schmeling neer Dan trof hem een vreeselijke linksche swing in de nierstreek. Hij ging in de touwen en scheen zijn bezinning eenige oogenblikken kwijt. Louis zag zijn kans, liet een regen van slagen op Schmeling neerkomen in een razend tempo, .... en voor de eerste maal ging Schmeling tegen de planken.
Als waanzinnigen gingen de toeschouwers te keer. Maar reeds bij de zesde tel verhief Schmeling zich weer, in het geheel niet frisch. Louis kwam opnieuw fel in en onmiddellijk ging zijn tegenstander weer tegen den bodem. „Kill him, kill him", raasde het publiek, en na deze bemoedigende aansporing tot doodslag kwam de finale : Louis gaf den Duitscher een kaakstoot, dat-ie verlamd neerzonk en omver tuimelde ; hij hoorde niet eens, hoe hij werd uitgeteld !
Waarop minutenlange ovaties voor den overwinnaar volgden !
Ziehier nu een proeve van de amusementen der dames en heeren uit de twintigste eeuw !
We schrijven 1938.
Men zegt, dat het een tijd is van economische en financieele benauwenis. Maar 't zijn zeker booze tongen, die rondbazuinen, dat ongeveer de geheele menschheid door crisis-ellende geteisterd wordt ; Amerika in de eerste plaats !
Immers leverde de bovenbedoelde bokswedstrijd aan recette rond één millioen dollar op !
o Men behoeft dus niet te vragen, hoe inbreede kringen de huidige opvatting der „beschaving" is.
Het is de beschaving van het ten ondergang neigende oud-Rome, toen men ook geen hooger leus kende dan die van „brood en spelen !"
In het „spel" moet dan liggen de hoogste zinnenprikkeling.
Men is belust op sensatie.
Men wil graag „griezelen !"
Daartoe worden menschen op menschen losgelaten !
Wie wint, zijn naam wordt naar alle winden des lands uitgedragen ; zijn facie wordt zelfs radio-telegrafisch naar tal van bladen overgebracht ; zijn huldiging is gewis, en met stillen eerbied wordt voortaan de naam van den roemruchten wereld-kampioen genoemd !
Hier blijkt de moreele decadentie, de zedelijke verwildering van dezen tijd.
Ja, 't zijn wel vreemde goden, die voor het aangezicht der modern-paganistische wereld henengaan!
Men behoeft toch heusch niet laag neer te zien op de heidenen, die zich buigen voor hout en steen.
Hier buigt men zich voor het „ronde leder" of aanbidt de majesteit van de vuist !
Wie 't beste zijn vuist met deerlijke kracht op zijn tegenstander kan doen neerdalen, zoó zelfs, dat — als bij Schmeling — hem een rugwervel krom geslagen wordt, is de gevierde man !
Zooals men ziet : de vereischten om deze te zijn, zijn niet vele ; ook worden ze niet hoog gesteld.
Als men maar een vuist heeft !
Voor 't overige kan men zijn zonder hersenen, zonder hart, zonder moraal, zonder eenige hoogere aandrift.
En dan te bedenken, dat de helden van den bokskring minstens 200.000 gave guldens toegeteld krijgen voor één enkele „voorstelling", zoowel de man, die bijkans doodranselt, als hij, die bijkans doodgeranseld wordt ; een „eerlijke" verdeeling, nietwaar, want beider meewerking is noodig om het hartverheffende(!) schouwspel te doen plaats hebben !
Twee ton als „honorarium", binnen twee minuten „verdiend" 't Is om te
watertanden ; wat wordt de bokssport toch heel wat beter betaald dan allerlei moeizamen arbeid op het gebied van wetenschap en kunst, van cultuur en geestelijk leven, van sociale en zedelijke verheffing !
„O tempora, o mores !" verzuchtte Cicero reeds in de oudheid, twintig eeuwen geleden.
O tijd, o zeden !

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen